MMSV 4

Copyright ©️ 2019 - 2024 Ezhilanbu Novels. All rights reserved. According to Copyright act of India 1957, no part of the stories in this site may be reproduced, or stored in retrieval system, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without express written permission of the admin and the authors.
- legal team, Ezhilanbu Novels

மையல் 4

கை குலுக்குவதற்காக கை நீட்டியும் விபாகரன் பதிலுக்கு கை கொடுக்காதது சாத்விக்கிற்கு ஒருமாதிரி  ஆகிவிட்டது. தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்லாமல் இன்னும் சில மாநிலங்களிலும்  ஓரளவிற்கு பிரபலமானவனாக திகழ்பவனை  இப்படி மரியாதை குறைவாக யாரும் நடத்தியதில்லை. அதற்காக அவன் இதுவரை கர்வம் கொண்டு சுற்றியதில்லை. இருந்தாலும் முதன்முறையாக தன்னை பார்ப்பவன் இப்படி நடந்துக் கொள்வதற்கான காரணம் புரியாமல் அவன் திகைக்க,

அருகில் நின்றிருந்த பாலா, அஜய்க்கும் கூட விபாவின் செயல் திகைப்பை ஏற்படுத்தியது!! “விபா என்னடா?’ என்று பாலா விபகரனிடம் மெதுவாக கேட்க,

உடனே சாத்விக் மீது இருக்கும் தனிப்பட்ட தன் மன உணர்வுகளை மீட்டுக் கொண்டு நடப்புக்கு வந்தவன், “ஹாய் நைஸ் மீட்டிங் யூ.” என்று கை குலுக்கினான்.

சாத்விக் அடுத்து ஏதோ பேச வருவதற்குள், அஜயிடம் திரும்பிய விபாகரன், “அஜய், அர்ச்சனாவும் அம்மாவும் உன்னை இங்க அனுப்பி வச்சாங்களா? சரி நான் பாலா கூட கொஞ்ச நேரம் டைம் ஸ்பெண்ட் செஞ்சுட்டு அதுக்குப்பிறகு வீட்டுக்கு போறேன். நானே அம்மாக்கிட்ட சொல்லிக்கிறேன். நீ உன் வீட்டுக்கு கிளம்பு.” என்று கூறினான்.

அஜய் அதற்கு சரியென்று தலையாட்ட, ஏனோ விபாகரனுக்கு தன்னிடம் பேச பிடிக்கவில்லை என்பதை சாத்விக்கும் உண்ர்ந்துக் கொண்டான். ஆனால் அதற்கான காரணம் தான் அவனுக்கு தெரியவில்லை.

“சரி போலாமா பாலா,” என்று விபாகரன் கேட்கும் நேரம், பதட்டத்தோடு அங்கு வந்த பன்னீர்,

“என்ன தம்பி ரொம்ப நேரமா காத்திருக்கீங்களா? ட்ராஃபிக்ல மாட்டிக்கிட்டேன் தம்பி,” என்று சாத்விக்கை பார்த்து விளக்கமளித்தார்.

“பரவாயில்ல அங்கிள். இவங்க கூடல்லாம் பேசிக்கிட்டு இருந்ததுல காத்திருந்தது பெருசா தெரியல,” என்று சாத்விக் கூறவும், அவர்களையெல்லாம் ஒரு பார்வை பார்த்தவர், கடைசியாக விபாகரனை பார்த்து கண்களில் அதிர்ச்சியா! வியப்பா! என்ற புரியாத பாவனையை காட்டியப்படியே,

“நீ, என்று சொல்ல வந்து அவனின் கம்பீரத்தில் அவரது வாய் தானாக, “நீங்க நீங்க” என்று மரியாதையோடு  அழைத்து அவர் அடுத்த வார்த்தை சொல்வதற்குள்,

“பாலா டைம் ஆச்சு வா” என்று அவசரப்படுத்திவிட்டு விபாகரன் சாத்விக்கை பார்க்க,

“ஓகே மிஸ்டர் விபாகரன் இன்னொரு முறை சான்ஸ் கிடைச்சா பார்க்கலாம்” என்று அவன் கூற,

“ஓகே சாத்விக் நாமும் அப்புறம் சந்திக்கலாம்,” என்று பாலாவும் சாத்விக்கிடம் விடைபெற, அதற்குள் விபாகரன் சிறிது தூரம் சென்றுவிட்டான். பாலா அவனை நெருங்க கொஞ்சம் வேக நடை போட வேண்டியதாக போயிற்று,

பாலாவும் விபாகரனும் கிளம்பியதுமே சாத்விக் சுஜனாவை பார்த்தான். “சாரி சுஜனா நீங்க வர்றது தெரிஞ்சிருந்தா முன்னமே நான் வேண்டாம்னு சொல்லியிருப்பேன். இப்போ நீங்க எப்படி தனியா போவீங்க,” என்றுக் கேட்கவும்,

“பரவாயில்ல ட்ரைவரோடு தான் வந்தேன். அதனால ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை நீங்க கிளம்புங்க,” என்றாள். அவன் முன்பு சொன்னபோதே அவள் கிளம்பியிருப்பாள் தான், இருந்தும் அஜய் இன்னும் இங்கு இருப்பதால் தான் அவளும் அங்கு இருக்க நினைத்து இருந்தாள். 

அதேபோல தான் அஜயும், சுஜனா இன்னும் கிளம்பாததால் விபாகரன் கிளம்பியும் அவன் இன்னும் கிளம்பாமல் அங்கேயே நின்றிருந்தான்.

சுஜனா அப்படி சொல்லவும், சாத்விக் சரியென்று சொல்லி கிளம்பிவிட்டான். 

அவர்களை விட்டு சாத்விக்கும் பன்னீரும் விலகி வந்ததும், “தம்பி இப்போ போனானே அவனை நீங்க என்ன பேர் சொல்லி கூப்பிட்டீங்க?” என்று சாத்விக்கை பார்த்து பன்னீர் கேட்கவும்,

“என்ன மரியாதை இல்லாம பேசறீங்க அங்கிள். அவர் எவ்வளவு பெரிய பிஸ்னஸ் மேன் தெரியுமா?” என்றுக் கேட்டான்.

“என்ன தம்பி சொல்றீங்க, அவனை எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் தம்பி, முழுப் பேர் தெரியாது. ஆனா அவனை அவங்க வீட்ல விபுன்னு கூப்பிடுவாங்க, என்னோட பொண்டாட்டி ரத்னாக்கு தெரிஞ்ச குடும்பம் தான், அப்போ சாதாரண கம்பெனியில் வேலை பார்த்தான், அவனோட அம்மா என்னோட பொண்டாட்டி  கூட பருப்பு கம்பெனிக்கு வேலைக்கு போனாங்க, இப்போ எப்படி இவன் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரன் ஆனான்னு தெரியலையே,” என்று யோசனையோடு கூறினார்.

“அப்படியா? மிஸ்டர் விபாகரன் சில வருஷங்களா தான் சுதர்ஸ்ன் க்ரூப் ஆப் கம்பெனிக்கு சேர்மனா  இருக்கார். அது அவர் தாத்தாவோட கம்பெனின்னு சொல்லியிருக்கார். அதை கூட ஒரு ஆர்டிக்கலில் தான் படிச்சேன்.

ஆனா அதுக்கு முன்ன மிஸ்டர் விபாகரன் எப்படி இருந்தார்னு எனக்கு தெரியாது.  நீங்க வேற யாரையோ இவர்னு சொல்றீங்க” என்று பன்னீரிடம் கூறினாலும்,

“விபாகரனின் நடவடிக்கை, பன்னீர் சொன்னதையெல்லாம் வைத்து பார்த்தால், விபாகரனுக்கு யாதவியை தெரிந்திருக்குமா? யாதவிக்கும் எனக்குமான சம்பந்தமும் தெரிந்திருக்குமா? அதுதான் விபாகரன் இப்படி நடந்துக் கொள்ள காரணமா?” என்று சாத்விக் யோசித்தான். ஆனாலும் பன்னீரிடம் விளக்கமாகவும் யாதவி சம்பந்தமாக எதுவும் கேட்க முடியாததால் அமைதியாகிவிட்டான். 

“சரி இப்போ எதுக்கு தம்பி அவனை பத்தி பேசிக்கிட்டு, வாங்க நேரமாச்சு கிளம்புவோம்.” என்று சொல்லிவிட்டு பன்னீரும் அதன்பின் அமைதியாகிவிட்டார்.

னைவரும் சென்ற பின் அஜய்,சுஜனா மட்டுமே அங்கு இருந்தனர். “நீங்க எதுக்கு இன்னும் கிளம்பாம இருக்கீங்க?” சுஜனா அஜயை பார்த்துக் கேட்க,

“அதே கேள்வியை நானும் கேக்கலாம்,” என்று அவன் பதில் கூற, அவள் புன்னகைத்தாள்.

“சரி சொல்லு எல்லாம் ஓகே தானே, ஆனா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்ததை பார்த்தா எதுவோ சரியில்லைன்னு தோனுது. உங்க ரெண்டுப்பேருக்கும் பிடிச்சு தானே இந்த கல்யாணம் நடக்குது.” என்ற அவனது அக்கறையான கேள்வியில் அவளது கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது.

“இந்த கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்றது. கல்யாணமே இப்போதைக்கு எனக்கு பிடிக்கல, இதுல சாத்விக்கை பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்டா எனக்கு சொல்ல தெரியல, ஆனா அப்பா இதெல்லாம் காது கொடுத்து கேட்க மாட்டாரு, சாத்விக்கோட தான் என் கல்யாணம்னு முடிவு செஞ்சுட்டாரு, அதை நானும் ஏத்துக்கிட்டேன்.

அதேபோல சாத்விக்கிற்கு என்னை பிடிச்சிருக்கான்னும் எனக்கு தெரியல, ஒருமுறை போன் செய்தப்பவும் சரி, இப்பவும் சரி அவர் எங்கிட்ட சரியா பேசவே இல்லை. இதை நான் எப்படி எடுத்துக்கிறதுன்னும் புரியல, அப்பாக்கிட்ட சொன்னா உன்னை சாத்விக்கிற்கு பிடிக்கிற மாதிரி நடந்துக்கோன்னு சொல்வாரு,” என்று பேசி முடிக்கும்போதே அவள் கண்களில் இருந்து  கண்ணீர் வழிந்து ஓடியது.

“எதுக்கு இப்போ அழற, இப்போ உடனே கல்யாணம் நடந்திடலையே, இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை. இன்னொரு முறை சாத்விக்கிட்ட பொறுமையா பேசு. அவர் மனசுல இருக்கறத தெரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்.  இப்போ கண்ணை தொடைச்சிக்கோ, எல்லாம் பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க,” என்றவன்,

“உன்னோட போனை கொடு,” என்றுக் கேட்டான். அவள் அதை கொடுக்கவும், அதில் அவனது எண்ணை அழுத்தி அவனது அலைபேசிக்கு ஒரு அழைப்புக் கொடுத்து மணி அடித்ததும் அதை துண்டித்தவன், பின் அவளிடம் அவள் அலைபேசியை கொடுத்தான்.

“இதுல இருந்து என்னொட நம்பர்க்கு மிஸ்டு கால் கொடுத்திருக்கேன். இங்க எதுவும் பேச வேண்டாம், நைட் நேரம் நீ சீக்கிரம் வீட்டுக்கு போ. அப்புறம் மெதுவா நான் உனக்கு பேசறேன். முடிஞ்சா சந்திப்போம். இப்போ கிளம்பலாமா?’ என்று சொல்லவும், அவளும் சரியென்று தலையாட்டினாள்.

அதன்பின் வெளியே வந்து அவள் தனது காரில் ஏறியதும், “வீட்டுக்கு போனதும் ஒரு மெசேஜ் செய்.” என்றான். அதற்கு சரியென்று அவன் தலையசைத்து பின் ஓட்டுனர் காரை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பும் வரை நின்றிருந்தவன், அதன்பின்பு தான் அவன் காரை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்.

அவள் இங்கு வந்தது சாத்விக்கிற்காக, ஆனால் ஒரு பேச்சுக்கு அவளது பத்திரம் பற்றி அறிந்துவிட்டு அவன் சென்றதற்கும், இப்போது அவள் செல்லும் வரை பார்த்து கொண்டு நின்றிருந்த அஜய்க்கு அவள் மேல் இருக்கும் அக்கறையை நினைக்கும் போது மனதிற்கு இதமாக இருந்தது. தனக்கு தானே புன்னகைத்து கொண்டாள். ஆனாலும் தன் மனம் போகும் பாதையை நினைத்து கொஞ்சம் குழப்பமாகவும் இருந்தது. அதன் பின்விளைவுகள் நல்லதாக இருக்குமா? என்பதும் சந்தேகம் தான் என்று நினைத்தவளின் புன்னகை நொடியில் மறைந்து போனது.

ண்பர்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள ஆயிரம் விஷயங்கள் இருக்கும், ஆனால் கடற்கரைக்கு வந்ததிலிருந்து பாலா மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருக்க, விபாகரன் அமைதியாக அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். முன்போல் அல்லாமல் விபாகரன் நிறையவே மாறிப் போயிருக்கிறான் என்பது பாலாவுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

“ஹேய் மச்சான் கொஞ்ச நாள் சென்னையில் தானடா இருக்கப் போற, ஒருநாள் வீட்டுக்கு வாயேண்டா,” 

“அதான் இங்க பார்த்துட்டோம்ல, இப்போ ஒன்னா பிஸ்னஸ் செய்யப் போறோம் அப்போ அடிக்கடி பார்க்க தான போறோம், அப்புறம் என்ன? என்னைப் பத்தி தெரிஞ்சும் வீட்டுக்கு கூப்பிட்ற பத்தியா,”

“இப்போ தாண்டா நீ நிறையவே மாறிப் போயிட்ட, காலேஜ் படிக்கும் போது எங்க வீட்டுக்கு ரெண்டு முறை வந்திருக்க, இப்போ கூட அம்மாக்கிட்ட உன்னைப்பத்தி பேசினா, உன்னோட பேர் அவங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கே தவிர, உன்னை மறந்துட்டாங்கடா, ஒருநாள் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வாயேன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்காங்கடா,”

“கண்டிப்பா அம்மாவை பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைச்சா பார்க்கிறேன் டா, ஆனா வீட்டுக்கெல்லாம்  கூப்பிடாதே,”

“எவ்வளவு வற்புறுத்தி கூப்பிட்டாலும் வரமாட்டேன்னு தெரியும். ஆனாலும் ஏண்டா இப்படி இருக்க, எப்போ பார்த்தாலும் வேலை வேலைன்னு ஓடிக்கிடே இருக்க, ஒரு இடத்துல நிலையா இருக்கியா? கல்யாண வயசை தாண்டியாச்சு, லாஸ்ட் டைம் அம்மாவை பார்த்தப்ப, நீயாவது அவனுக்கு எடுத்துச் சொல்லக் கூடாதா? அவனுக்கும் நல்லபடியா குடும்ப வாழ்க்கை அமையணும்னு நான் எதிர்பார்க்கிறது தப்பா, விபு அதை புரிஞ்சிக்கிவே மாட்டேன்ங்கிறான். ஒரு ப்ரண்டா அவனுக்கு புரிய வைப்பான்னு சொன்னாங்க,”

“அவங்களுக்கு வேற என்னடா வேலை. எனக்கு கல்யாணமே வேண்டாம், எனக்கு இப்படி இருக்கிறது தான் பிடிச்சு  இருக்கு,”

“இங்கப்பாரு எதுக்கு இப்போ கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொல்ற, இப்போ இந்த வாழ்க்கை பிடிச்ச மாதிரி தான் தெரியும். கல்யாணம் செஞ்சுக்கோ, அன்பான மனைவி, அவக்கிட்ட இருந்து கிடைக்கிற காதல் எல்லாம் வழ்க்கைக்கு ஒரு மாற்றத்தை கொடுக்கும், அப்புறம் அந்த லைஃப் ரொம்ப பிடிக்கும், அதனால சீக்கிரம் கல்யாணம் செஞ்சுக்கோடா,” என்றதும் அவன் கலகலவென சிரித்தான்.

“எதற்கு இப்போது இப்படி சிரிக்கிறான்?” என்று பாலா புரியாமல் பார்க்க,

“வாழ்க்கைல இப்படிப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளுக்க்காக ஏங்கி அதுக்கு இப்போ ஒரு முற்றுப்புள்ளி வச்சாச்சு, நான் இப்படியே இருந்துட்டு போறேன். இதுதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு, ப்ளீஸ் இதைப்பத்தி இனி பேச வேண்டாம்,” எனவும், என்னவோ விபாகரனின் வாழ்க்கையில் நடந்துருக்கிறது என்பது மட்டும் பாலாவுக்கு புரிந்தது.

“சரி இந்த டாபிக்கை விடுவோம். நீ வீட்டுக்கு வரலன்னா நான் வந்துட்டு போறேன். அதுவும் குடும்பத்தை கூட்டிட்டு வரேன். அம்மாவும் நாங்கல்லாம் வந்தா சந்தோஷப்படுவாங்க,”

“ஹே நீ வர வேண்டாம்னா சொல்லுவேன். கண்டிப்பா வாங்க, எப்போ வரேன்னு முன்னமே சொன்னா நான் அதுக்கேத்த போல ஃப்ரீ ஆகிடுவேன்.”

“கண்டிப்பா வீட்ல பேசிட்டு சொல்றேண்டா,” எனவும், இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

ந்தை மேல் இருக்கும் கோபத்தில் சாத்விக்கிற்கு வீட்டிற்கு வரவே பிடிக்கவில்லை. இருந்தாலும் தன் அன்னை சுமதி இங்கு இருப்பதினால் மட்டுமே அவன் இங்கு இருக்கிறான். இல்லை எப்போதோ வேறு வீட்டிற்கு சென்று குடியேறியிருப்பான்.

இதோ இப்போதும் இந்த இரவு நேரத்திலும், இன்று அவன் வீடு திரும்புகிறான் என்று தெரிந்து உறங்காமல் அவனுக்காக காத்திருந்தார்.

பன்னீர் காரை அதன் இருப்பிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு அங்கே அருகில் அவருக்காக கொடுக்கப்பட்ட அவுட் ஹவுசிற்கு சென்று விட, வீட்டிற்குள்ளே வந்த சாத்விக் தனக்காக காத்திருக்கும் அன்னையை பார்த்து,

“என்னம்மா நான் வந்து சாப்பிட்டு தூங்கப் போறேன். எதுக்காக தூங்காம முழிச்சிக்கிட்டு இருக்கீங்க,?” என்றுக் கேட்கவும்,

“இத்தனை நாள் உன்னை பார்க்கலல்ல, இன்னைக்கு தான் வர, அதான் முழிச்சிருந்து பார்க்கலாம்னு, அப்பாக்கூட அவன் வர எவ்வளவு நேரம் ஆகுமோ தூங்குன்னு சொன்னாரு, ஆனா எனக்கு தான் தூக்கம் வரல,” என்றார்.

அதுவரை அன்னையை கண்டு கொஞ்சம் இலகிய மனம் தந்தையை பற்றி சொன்னதும், 

“மத்தவங்களுக்கு வேதனையை கொடுத்திட்டு அவர் நிம்மதியா தூங்கறாரா?” என்று அவன் திரும்ப கோப மனநிலைக்கு மாறி கேட்கவும், 

சுமதிக்கு புரியாமல் “என்னப்பா,” என்றுக் கேட்டார்.

“எந்த விஷயத்தை தான் அவர் என்னோட விருப்பத்துக்கு செய்றார். இன்னைக்கு என்ன செஞ்சார் தெரியுமா ம்மா, 

சுஜனா இந்த நைட் நேரத்துல என்னைப் பார்க்க ஏர்ப்போர்ட்க்கே வந்துட்டா,” என்றதும்,

“யாருப்பா அந்த சுஜனா?” என்று தெரியாமல் கேட்டார்.

அவனுக்காவது சுஜனா அவன் திருமணம் செய்து கொள்ள போகும் பெண் என்று சொன்னார். ஆனால் தன் அன்னையிடம் அந்த தகவலை கூட அவர் தெரிவிக்கவில்லை என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது. எப்போதும் இப்படித்தானே, எந்த ஒரு விஷயத்திலும் அவரே தான் முடிவெடுப்பார். மனைவியிடமோ மகனிடமோ கேட்க வேண்டும் என்று அவர் என்றுமே நினைத்ததில்லை.

சுமதி என்றுமே வாயில்லாப்பூச்சி, கணவன் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையை ஆட்டியே பழகிவிட்டார். எதற்கும் எதிர்த்து கேள்வி கேட்டதில்லை. அதுவே அவருக்கு சாதகமாகிவிட்டது. அன்னையின் அரவணைப்பிலேயே வளர்ந்ததாளோ என்னவோ, சிறு வயதில் அவனும் தந்தை சொல்வதற்கு சரியென்று தலையசைத்தவன் தான், அதுவே இப்போதும் நடக்க வேண்டும் என்று வசந்தன் எதிர்பார்க்கிறார். ஆனால் இந்த முறை அதை நடக்க விடக் கூடாது என்று மனதில் முடிவெடுத்துக் கொண்டான்.

இன்னும் சுமதி அவனது பதிலை எதிர்பார்த்தப்படி நிற்க, “சுஜனா தான் அப்பா எனக்காக பார்த்திருக்கும் பொண்ணு, அவளை இதுவரை பார்த்ததில்லை என்பதால சுஜனாவை எனக்கு யாருன்னே தெரியல, இதுல எனக்கு தெரிஞ்சவரோட அவ நிக்கறப்போ அது யாருன்னு நான் அவர்க்கிட்டேயே கேக்கறேன். 

அவருக்கு சுஜனாக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு தெரிஞ்சிருக்கு, ஆனா எனக்கு தெரியல, அந்த நேரம் சுஜனாக்கு அந்த சூழ்நிலை எப்படி இருந்திருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கோங்க,

எல்லா விஷயத்திலேயும் அவரோட முடிவுக்கு தலையாட்டினேன் ஓகே, ஆனா என்னோட கல்யாண விஷயத்துல கூட இப்படியே நடந்தா எப்படி? என்னை கேக்காமலேயே ப்ரஸ்க்கு நியூஸ் கொடுக்கிறது, எனக்கு பிடிக்கலன்னு தெரிஞ்சும் சுஜனாவை என்கூட பேச வைக்கிறது, இதெல்லாம் என்னம்மா?” என்று கோபமாக கேட்டபோது, உண்மையிலேயே அவன் அன்னையிடம் அதற்கு பதில் இல்லை.

அது தெரிந்துமே அவரிடம் கோபப்படுவதில் அர்த்தம் இல்லை என்பதை உணர்ந்தவன், அமைதியாக குளித்துவிட்டு வருவதாக சொல்லி அறைக்கு வந்துவிட்டான். உண்மையிலேயே அவன் மனதிற்குள் இப்போது இருக்கும் பயம், யாதவி அந்த செய்தித் தாள்களில் வந்த செய்தியை படித்திருப்பாளா? அதை படித்து அவள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள்? என்ற சிந்தனை தான் பெரிதாக தெரிந்தது.

ஏற்கனவே அவனை ஏமாற்றுக்காரன் என்று தான் நினைத்திருப்பாள். அதனால் தான் ஒதுங்கியிருக்கிறாளோ என்னவோ, இதில் இந்த செய்தியை படித்தால், தன்னை ஒரு அயோக்கியன் என்று நினைத்து அவள் சுத்தமாக வெறுத்துவிடுவாளோ என்று அவனுக்கு மிகவுமே பயமாக இருந்தது. மற்றப்படி அவன் உள்ளுணர்வு அவளுக்கு எதுவும் தவறாக நடந்திருக்காது என்று நம்புவதால், அந்த தைரியத்தோடு தான் அவன் நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறான்.

சாத்விக்கோடு தோழமையோடு பழகியதால், அவரது திருமண செய்தியைக் கேட்டு மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்தேன். சாத்விக்கின் திருமணத்தை நானும் மிக ஆவலோடு எதிர்ப்பர்க்கிறேன். சாத்விக்கிற்கும் அவர் மணக்க இருக்கும் பெண்ணுக்கும் எனது மனப்பூர்வமான வாழ்த்துகள்

“இது ஓகே வா மது,” என்று மதுரிமா சொன்ன விஷயத்தை எழுதிய தேவி, அதை மதுவிடம் வாசித்துக் காட்டி கேட்டாள்.

“ஓகே சூப்பர், இதையே ப்ரஸ்க்கு கொடுத்திடுவோம்.” என்று மதுரிமாவும் அதை ஒருமுறை வாங்கி வாசித்து பார்க்க,

“ஹேய் இன்னும் ரெண்டுப்பேரும் தூங்காம என்ன செய்றீங்க?” என்று இருவரையும் கேட்டப்படி பாலா வீட்டிற்குள் வந்தான்.

“ரெண்டுப்பேரும் ஒன்னா சேர்ந்தா என்னைக்கு சீக்கிரம் தூங்கியிருக்காங்க பாலா,” என்று புவனாவும் சொல்லிக் கொண்டே அங்கு வந்து அமர்ந்தார்.

“நீங்களும் இன்னும் தூங்கலையா?” என்று அவன் கேட்க,

“புக் படிச்சிட்டு இருந்தேன் ப்பா” என்று பதில் கூறினார்.

“அண்ணா சாத்விக் மேரேஜ் குறித்து நான் ஒரு வாழ்த்து செய்தி வெளியிட்டா தான் எங்க ரெண்டுப்பேரையும் சேர்த்து பேசும் காசிப்ல்லாம் அடங்கும், அதான் ப்ரஸ்க்கு என்ன நியூஸ் கொடுக்கறதுன்னு நாங்க ரெண்டுப்பேரும் பேசிட்டு இருந்தோம்,” என்று மதுரிமா தேவி எழுதியதை பாலாவிடம் காண்பித்தாள்.

“ம்ம் இந்த கல்யாணம் நடக்குமான்னே தெரியல, பொறுமையா பார்த்துக்கிட்டு நியூஸ் கொடுப்போம்,” என்று பாலா சொல்லவும், அங்கிருந்த மூவரும் திகைப்பாக பார்க்க,

“என்னாச்சு பாலா? ஏன் அப்படி சொல்றீங்க?” என்றபடியே ரூபினியும் அங்கு வந்தாள்.

“நீயும் இன்னும் தூங்கலையா?” என்ற கேள்வியை அவளைப் பார்த்தும் கேட்டான்.

ரூபினியை பார்த்ததும் அங்கு அமர்ந்திருந்த தேவி, புவனாவின் அருகில் சென்று நின்றுக் கொண்டாள். அவள் அறைக்குச் சென்றுவிடலாமா? என்று கூட நினைத்தாள். ஆனால் பாலா சொன்னதை முழுமையாக கேட்கவே அங்கே சிறிது நேரம் நின்றிருக்க நினைத்தாள்.

சுஜனா பற்றிய விஷயம் என்பதால் ரூபினியும் அதையெல்லாம் கண்டுக் கொள்ளவில்லை. பாலா விமான நிலையத்தில் நடந்ததை கூறிக் கொண்டிருக்க அதில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தாள்.

“என்ன பாலா சொல்றீங்க? அப்போ சாத்விக்கிற்கு சுஜனாவை கல்யாணம் செஞ்சுக்கறதுல இஷ்டம் இல்லையா?” ரூபினி கேட்க

“அங்க நடந்ததையெல்லாம் பார்த்தா அப்படித்தான் தெரியுது.” என்று அவன் பதில் கூறினான்.

“அப்போ நியூஸ் பேப்பர்ல வந்த நியூஸ் சாத்விக்கிற்கு இஷ்டம் இல்லாமலா போட்ருப்பாங்க,” என்று மதுரிமா கேட்டாள்.

“தெரியல மது,” என்றவன்,

“ரூபி நாளைக்கு மெதுவா உன்னோட ஃப்ரண்ட்க்கிட்ட இந்த விஷயமா பேசு, ஃப்ரண்ட்டா உன்கிட்ட அவங்க இதை ஷேர் செய்யலாமில்ல,” என்று சொல்லவும்,

“சரிங்க, இருந்தாலும் அவ கொஞ்சம் மூடி டைப், வெளிப்படையா எதுவும் ரொம்ப பேச மாட்டா, இருந்தும்  முயற்சி செய்றேன்.” என்றாள்.

“சரி பாலா, உன்னோட ஃப்ரண்ட் விபாகரன் வந்தாச்சா, இவ்வளவு நேரம் அவன் கூட தான் இருந்தியா,” என்று புவனா கேட்கவும்,

“ஆமாம்மா,” என்றவன்,

“அம்மா ஞாயிற்றுக் கிழமை  நாம குடும்பத்தோட அவன் வீட்டுக்கு வரோம்னு சொல்லியிருக்கேன். விபா அம்மாவும் தங்கச்சியும் இப்போ சென்னையில் தான் இருக்காங்க, அவங்களை பார்த்தது போல இருக்கும், என்னம்மா சொல்றீங்க?” என்றுக் கேட்டான்.

அவன் எதற்காக அங்கே செல்ல நினைக்கிறான் என்று புரிந்துக் கொண்ட புவனா சரியென்றார். ரூபினியும் வருவதாக தலையசைத்தாள்.

மதுரிமாவிடம் கேட்க, “எனக்கு திங்கட்கிழமைக்கு மேல தான் பெங்களூரில் அவுட்டோர் ஷூட்டிங் இருக்கு, அதனால ஒன்னும் பிரச்சனையில்ல,” என்றாள்.

அடுத்து தேவியிடம் திரும்பியவன், “நீயும் சண்டே ரெடியாக இரு தேவி,” என்றதும்,முதலில் என்ன சொல்வதென்று விழித்தவள், பின் சரியென்று தலையசைத்தாள்.

“சரி எல்லாம் சீக்கிரம் போய் படுங்க,” என்று புவனா சொன்னதும், அவரவர் அறைக்கு அனைவரும் செல்ல,

தேவி அவள் அறைக்குள் நுழையும் போது அவள் பின்னே வந்த ரூபினி, “நீ ஞாயிற்றுக்கிழமை எங்கக் கூட வரக் கூடாது. அங்க போய் உன்னை தன்னோட தங்கச்சின்னு சொல்றதுல பாலாவுக்கு பெருமையா இருக்கலாம், ஆனா விபாகரன் போல பெரிய ஆளுங்களெல்லாம் உன்னைப் பத்தி தெரிஞ்சா, வேலைக்காரங்கெல்லாம் அவங்களுக்கு சரிசமமா நினைக்க மாட்டாங்க, இது பாலாவுக்கு புரியாது. நீ தான் புரிஞ்சு நடந்துக்கணும், அதனால நாசுக்கா வரமாட்டேன்னு நீயே சொல்லிடு,” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றாள்.

ரூபினி தேவியின் அறையில் இருந்து வெளிவந்ததை பார்த்த புவனா, தேவியிடம் வந்து ரூபினி என்ன சொன்னாள்? என்று விசாரிக்க, ஏதேதோ சொல்லி மழுப்பிய தேவி புவனாவை சென்று உறங்கச் சொன்னாள். புவனாவும் சந்தேகப் பார்வையோடு அப்போதைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

எப்போதும் ரூபினியின் பேச்சு தன்னை வருத்தும்படியாக இருக்கும், ஆனால் இன்று பாலா சொன்னது போல் விபாகரனின் வீட்டுக்கு தான் வரப் போவதில்லை என்று எப்படி சொல்வது என்று தேவி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க, அந்த நேரம் ரூபினி வந்து பேசியதும், அதை புவனாம்மா பார்த்ததுமே போதும்,

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை தான் வரப் போவதில்லை என்பதை சொல்லும் போது புவனாம்மா அதை புரிந்துக் கொள்வார். அதுமட்டுமில்லாமல் ரூபினி அண்ணி தான் இதற்கு காரணம் என்பது தெரியும் அதனால் அதை பாலாண்ணா பெரிதாக்காமலும் பார்த்துக் கொள்வார். என்ற நம்பிக்கையோடு மனதில் நிம்மதியோடு அவள் உறங்கச் சென்றாள்.

மையல் தொடரும்..