MMSV 10

Copyright ©️ 2019 - 2024 Ezhilanbu Novels. All rights reserved. According to Copyright act of India 1957, no part of the stories in this site may be reproduced, or stored in retrieval system, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without express written permission of the admin and the authors.
- legal team, Ezhilanbu Novels

மையல் 10

விபாகரன் முகத்தில் அத்தனை கோபத்தை பார்த்ததும் அர்ச்சனா பதில் ஏதும் பேசாமல் “தேவி கிளம்பு.” என்று சொல்லி கீழே இறங்க, யாதவியும் அவள் பின்னால் இறங்கினாள். மஞ்சுளாவும் அமைதியாக நடப்பதை வேடிக்கைப் பார்த்தப்படி நின்றிருந்தார்.

கீழே இறங்கி வாசல் நோக்கிச் செல்ல, அதே நேரம் பாலாவும் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவனைப் பார்த்ததும், “அண்ணா,” என்று யாதவி அவன் அருகில் சென்றாள். மேலிருந்து விபாகரன் அதை பார்த்தப்படி நின்றிருந்தான்.

யாதவி பாலாவிடம் பாசமாய் பாதுகாப்பு உணர்வோடு அடைக்கலம் நாடுவதை பார்த்து மகிழ்ந்தாலும், தன்னை பார்த்து அவள் பயந்ததை நினைத்து அவனுக்கு வருத்தமாகவே இருந்தது.

“அண்ணி சொன்னா உடனே இங்க கிளம்பி வந்துடுவியா?” என்று பாலா யாதவியை பார்த்து கோபமாக கேட்டான்.

அதற்கு பதில் ஏதும் பேசாமல் அவள் அமைதியாக நிற்க, மேலிருந்து விபாகரன் புன்னகைத்துக் கொண்டான். இப்படி பாசமான சகோதரன் ஒருவன் யாதவியோடு பிறந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும், அவன் அவர்கள் குடும்பத்தை நல்லவிதமாக வழி நடத்திச் சென்றிருப்பான் என்று அவனுக்கு தோன்றியது. சில பல விஷயங்கள் நடந்து முடிந்ததற்கு பிறகு இப்படி யோசிப்பது மூடத்தனம் என்று தன்னையே அவன் சமாதனப்படுத்திக் கொண்டான்.

“அர்ச்சனா, தேவி எங்க வீட்ல வேலை செஞ்சவங்க பொண்ணா இருக்கலாம், ஆனா எங்க வீட்ல எல்லோரும் அவளை எங்க வீட்டு பொண்ணா தான் நினைக்கிறோம், ரூபினி இப்போ வந்தவ, அவளுக்கு இதெல்லாம் புரியாது. அவ இவளை வேலைக்காரின்னு சொன்னதால நீ இவளை இங்க கூட்டிக்குட்டு வந்திருக்கக் கூடாது. இன்னொரு முறை இந்த தப்பை செய்யாத,” என்று பாலா கூறவும்,

“ஓடிப் போனவ கெட்டு சீரழிஞ்சு போயிருப்பான்னு பார்த்தா, எப்படி தான் இவளுக்கு நல்லவங்க ஆதரவு கிடைக்குதோ தெரியல,” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டு,

“இல்ல பாலா அண்ணா, நான் சும்மா கூடமாட உதவிக்கு தான் அழைச்சுட்டு வந்தேன். வேற எதுவும் தப்பா இல்ல,” என்று பாலாவை பார்த்து கூறினாள்.

“அது கூட வேண்டாம், சரி நாங்க அப்போ கிளம்பறோம் ம்மா,” என்றான், அப்போது தான் மேலே நின்றிருந்த விபாகரனை கவனித்தவன்,

“தேவி நீ கார்ல உட்கார், இதோ வந்துட்றேன்.” என்று அவளை அனுப்பிவிட்டு,

“நான் விபாவை பார்த்துட்டு வரேன்.” என்று சொல்லி மேலே சென்றான்.

நேராக விபாகரன் முன் பாலா சென்று நிற்கவும், அவன் பாலாவை அமைதியாக பார்த்தப்படி நின்றிருந்தான்.

“என்னடா, என்னோட மாமியார் தேவியை வேலைக்காரியா ட்ரீட் செய்தாங்கன்னு அவங்களுக்கு தண்டனை கொடுக்க நினைச்ச, இப்போ உன்னோட தங்கை இப்படி செஞ்சிருக்காளே, அவளுக்கு  என்ன தண்டனை கொடுக்கப் போற?” 

என்னோட மாமியார்க்கு தேவியை எங்க வீட்ல வேலை செய்தவங்களோட பொண்ணா தான் அறிமுகம், ஆனா அர்ச்சனாவுக்கு தேவி யார்னு தெரிஞ்சும் இப்படி செஞ்சிருக்கா, அப்போ தப்பு யார் மேல அதிகம்?” என்று பாலா கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போக, விபாகரன் அமைதியாகவே நின்றிருந்தான்.

“இங்கப்பாரு உன்னோட தங்கையை தண்டிக்கணும்னு நான் சொல்ல வரல, அதேபோல என்னோட மாமியார் செஞ்சத நியாயப்படுத்தவும் நான் விரும்பல, ஆனா உனக்கும் எனக்கும் தேவி முக்கியமானவளா இருக்கலாம், அவ கஷ்டப்பட்றத பார்க்க முடியாம இருக்கலாம், 

ஆனா எல்லோருக்கும் இப்படி மனசு இருக்காது. இருக்கணும்னு நாம எதிர்பார்க்கவும் முடியாது. சில பேரோட குணம் அதுதான், அவங்கக்கிட்ட தேவி காயப்படாம பார்த்துக்கணுமே தவிர, அவங்களை பழி வாங்கக் கூடாது. அதை நல்லா புரிஞ்சிக்க முயற்சி செய்.” என்று சொல்லியவன், விபாகரனின் பதிலை கூட எதிர்பார்க்காமல் கிளம்பிப் போக,

“பாலா,” என்று அழைத்து அவனை நிறுத்திய விபாகரன்,

“உங்க ஜிம்க்கு இனி எந்த ப்ராப்ளமும் வராது. டென்ஷன் ஆகாத,” என்றான்.

“நீ சரி செய்யலன்னாலும் நானே செஞ்சுப்பேன்.” என்று முறைக்க முயற்சி செய்தவன், முடியாமல் புன்னகைக்க, விபாகரனும் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

பின் பாலா கார் எடுத்துக் கொண்டு சென்றதும், அதுவரை புன்னகை முகமாகவே இருந்தவன், பின் கோபமாக முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு,

“அர்ச்சனா,” என்று கத்திக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தான்.

அவனது குரலில் அர்ச்சனா தன் உடல் நடுங்க நின்றிருந்தாள். மகனின் கத்தலில் மஞ்சுளாவும் அர்ச்சனாவின் அருகில் சென்று நின்றுக் கொண்டார்.

“உன்னோட மனசுல நீ என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க அர்ச்சனா, எதுக்கு இப்போ யாதவியை இங்க கூட்டிட்டு வந்த,” என்று அதே கோபத்தோடு அவளிடம் கேட்டான்.

“அது. அது ண்ணா, வேலை செய்ய ஆள் வரல, அதைப்பத்தி ரூபினிக்கிட்ட சொன்னதும், அவங்க தான் ஷாப்பிங்கிற்கு கூட வந்த யாதவியை அனுப்பி வச்சாங்க,”

“தேவி, யாதவி இல்ல, நீ தேவின்னு அவளை நினைச்சதால தானே அவளை இங்க கூட்டிட்டு வந்த, யாதவியா நினைச்சிருந்தா இப்படி செஞ்சிருப்பியா?”

“அதை நினைச்சு கூட பார்க்க நான் விரும்பல,”

“அப்புறம் எதுக்கு அவளை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்த, பார்க்க பிடிக்காதவங்களை எப்படியோ போறாங்கன்னு விட்டுட்டு வர வேண்டியது தானே?”

“அதைத்தான் நான் உனக்கும் சொல்றேன். நீ வேணாம்னு தூக்கி போட்டுட்டு போனவளுக்காக எதுக்கு இவ்வளவு கோபம், அக்கறை, துடிப்பு எல்லாம், அவ எக்கேடு கெட்டு போறா, யாரோ என்னவோ செஞ்சுக்கிறாங்கன்னு விட வேண்டியது தானே? நீ வேணும்னா ஞானியா மத்தவங்க தப்பை மன்னிக்கலாம் ஆனா என்னால அப்படி இருக்க முடியாது. கொஞ்சமாவது அவளை எனக்கு கஷ்டப்படுத்தி பார்க்கணும்,” என்று அவள் சொன்ன நொடி,

“அர்ச்சனா,” என்று அவன்  திரும்ப கோபமாக கத்த,

“விபு, அவ உன்னோட தங்கச்சியா இருக்கலாம், ஆனாலும் கல்யாணம் ஆகி இன்னொரு வீட்டுக்கு போனதை ஞாபகம் வச்சிக்கோ,” என்று மஞ்சுளா கூறினார்.

“அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகிருச்சுங்கிறதால தான் கோபமா பேசறதோட நிறுத்திக்கிறேன். இதுவே அப்படி இல்லன்னா, இந்நேரம் ரெண்டு அறை விட்டிருப்பேன்.

இவளை கூட விடுங்க, உங்கக்கிட்ட இதை எதிர்பார்க்கல ம்மா, இவ யாதவியை எந்த காரணத்துக்காக கூட்டிட்டு வந்திருக்கான்னு தெரிஞ்சும் அமைதியா இருக்கீங்க பாருங்க, அப்போ இவ செய்றதை நீங்களும் சப்போர்ட் செய்றீங்களா?” என்றுக் கேட்டதும்,

“அதில்லப்பா,” என்று அவர் ஏதோ சொல்ல வர,

“போதும் விடுங்கம்மா, யார் மனசுல என்ன இருந்தாலும் யாதவியை கஷ்டப்படுத்தி பார்க்கறத நான் விரும்பல, அதுக்கு உங்களுக்கு உரிமையுமில்ல, அதை இவக்கிட்ட சொல்லி வைங்க,” என்றான்.

பின் அர்ச்சனாவை பார்த்து, “உன்னோட புருஷனை விட்டுட்டு நீ இங்க இருக்கறது அம்மாக்காக தானே, அப்போ எல்லாம் நீதானே செய்யணும், வேலைக்கு ஆள் வரலன்னா என்கிட்ட சொல்லு, எத்தனை ஆள் வேணுமோ கூட்டிட்டு வரேன். அப்படி கிடைக்கலன்னா அம்மாக்காக நானே கூட செய்வேன். அதைவிட்டுட்டு இதுபோல அதிகப்பிரசங்கித்தனம் செஞ்ச, இன்னொரு முறை இப்படி வாயால சொல்லிக்கிட்டு இருக்க மாட்டேன்.” என்று எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றான்.

“பாரும்மா அவமானத்தை தேடி தந்தவளுக்காக கூடப் பிறந்த தங்கைன்னு கூட பார்க்காம, அண்ணா என்கிட்ட எப்படி பேசுதுன்னு,” என்று அர்ச்சனா கண்ணீர் சிந்தினாள்.

“என்ன இருந்தாலும் நீ செஞ்சது தப்பு தான் அச்சு,” என்று மஞ்சுளா கூறினார்.

“என்னம்மா நீ கூட அண்ணனை போல பேசற,” 

“பின்ன என்னடி? என் பிள்ளை வாழ்க்கையில் முன்ன நடந்த கசப்பான சம்பவத்தை மறந்து அவனுக்குன்னு ஒரு புது வாழ்க்கை அமையணும்னு நான் எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருந்தா,

தேவையில்லாம அவன் கடந்த காலத்தை ஞாபகப்படுத்தும் ஆளுங்களை பார்க்கிறானேன்னு நான் ஏற்கனவே வருத்தப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா யாதவியை நீ வீட்டுக்கே கூட்டிக்கிட்டு வந்தா என்ன அர்த்தம்?

அண்ணனுக்கு சீக்கிரம் கல்யாணம் செய்யணும்னு சொன்னா மட்டும் பத்தாது. அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நம்மளும் நடந்துக்கணும், யாதவி முன்ன எதுவும் பேசக் கூடாதுன்னு தான் நான் அமைதியா இருந்தேன். இங்கப்பாரு உன்னோட அண்ணன் சொல்றதை தான் நானும் சொல்றேன், இனி இதுபோல காரியத்தை எப்பவும் செய்யாத,” என்று சொல்லிவிட்டு அவரும் அவர் அறைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

காரில் சென்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, “உன்னோட அண்ணிய பத்தி நம்ம எல்லோருக்கும் நல்லா தெரியும் தான், உன்னோட விஷயத்துல அவ மாறாம இருக்கறது கஷ்டமா இருக்கு, எவ்வளவு சொன்னாலும் புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்குறா, ஆனா அதுக்காக அவளுக்கு  நீ அடங்கி போகணும்னு அவசியம் இல்ல, அவ உன்னை அர்ச்சனா கூட அனுப்பி வச்சா, என்னால போக முடியாதுன்னு முடிவா சொல்ல மாட்டீயா?” என்று பாலா யாதவியிடம் கேட்டான்.

“அது நான் சொன்னேன் ண்ணா, ஆனா நீங்க அவங்கக் கூட பிஸ்னஸ் செய்றீங்க, அதனால வேண்டாம்னு சொல்ல முடியாது. அவங்களை பகைச்சுக்க கூடாதுன்னு அண்ணி சொன்னாங்க, அதான்,” என்று அவள் தயங்கியப்படியே கூறினாள்.

“பிஸ்னஸ்ல பார்டனரா இருக்கோம்ங்கிறதுக்காக அவங்க என்ன சொன்னாலும் செய்யணுமா? அதுவும் உன்னை அவங்க வீட்ல வேலை செய்ய அனுப்பலன்னா விபா என்னோட பார்டன்ர்ஷிப்பை கேன்சல் செஞ்சுடுவானா?” என்று கேட்டுவிட்டு சிரித்தான்.

யாதவிக்கு ஒன்றும் புரியாமல், “என்ன ண்ணா சிரிக்கிறீங்க,?” என்றுக் கேட்டாள்.

“அது உங்க அண்ணியோட அம்மா ஒரு ஜிம் நடத்துறாங்கல்ல, அதுல ஒருத்தருக்கு ஆகிஸ்டெண்ட் ஆகி, அதனால பிரச்சனை ஆயிடுச்சு தெரியுமா?”

“அய்யோ எப்படி ண்ணா, யாருக்கு உயிருக்கு ஒன்னும் ஆபத்தில்லையே,”

“இது எதைச்சையா நடந்த ஆக்சிடெண்ட் கிடையாது. வேணும்னே ரூபியோட அம்மாக்கு பிரச்சனை தரணும்னு நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட், அதனால யாருக்கும் உயிருக்கெல்லாம் ஒன்னும் ஆபத்தில்ல,”

“அய்யோ எதுக்கு ண்ணா இப்படி செய்யணும், அவங்க அப்படி என்ன செஞ்சாங்க?”

“அவங்க என்ன செஞ்சாங்களா? ஒரு அப்பாவி பொண்ணை வேலைக்காரியா ட்ரீட் செஞ்சு டார்ச்சர் கொடுத்திருக்காங்க, அதுல அந்த பொண்ணு கையில் சுடுதண்ணி பட்டிடுச்சு, அதுக்குதான் அவங்களுக்கு இந்த தண்டனை.” என்று அவன் சொல்ல,

“என்ன ண்ணா, நீங்க விளையாட்டுக்கு தானே சொல்றீங்க,” என்று அவன் கேலி செய்வதாக நினைத்து யாதவி அவனிடம் கேட்டாள்.

“கேலி இல்ல உண்மை தான், உனக்கு செஞ்சதுக்கு தான் அவங்களுக்கு இப்படி நடந்திருக்கு, நடத்தினது யாருன்னு தெரியுமா? விபாகரன்.

அவனா உன்னை அவங்க வீட்ல வேலை செய்ய அனுப்பாம விட்டோம்னு எங்களை பகைச்சுப்பான். ரூபி தான் உன்னை அனுப்பினதுன்னு தெரிஞ்சு அவளுக்கு ஏதாவது செய்யாம இருந்தாலே போதும்,” என்று சொல்லி அவன் சிரிக்க, யாதவியோ அவன் சொன்ன விஷயத்தை ஜீரணிக்க முடியாமல் அவனை பார்த்திருந்தாள்.

“அண்ணன் உன்னை கஷ்டப்படுத்தி பார்க்கிறவங்களை கஷ்டப்படுத்தணும்னு நினைக்கிறான். தங்கச்சி உன்னை கஷ்டப்படுத்தி பார்க்கிறா, ஆனா ஏன்? விபா உன்மேல காட்டும் அக்கறையும், அர்ச்சனா உன்மேல காட்டும் வெறுப்புக்கும் என்ன காரணம்? நீ எந்த அளவுக்கு அவங்களுக்கு நெருக்கமானவ, அந்த குடும்பத்தில் உள்ளவங்களை பார்க்க கூடாதுன்னு தான் அன்னைக்கு விபா வீட்டுக்கு நீ வரலையா?” என்று பாலா கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போக, அவள் பதிலேதும் சொல்லாமல் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

அவனையும் விட புவனாவோ, இல்லை மதுரிமாவோ தான் யாதவிக்கு நெருக்கமானவர்கள், அவர்களை வைத்து தான், யாதவியின் கடந்த காலத்தை அறிந்துக் கொள்ள வேண்டுமென பாலா முடிவெடுத்தான்.

“சரி ரூபினி வீட்டு விஷயம் தெரிஞ்சு தான் ரூபி கூட போன நீ இன்னும் வீட்டுக்கு வரலன்னு அம்மா எனக்கு போன் செஞ்சாங்க,

நீ விபா வீட்டுக்கு போன விஷயத்தை சொல்ல வேண்டாம், அம்மா கேட்டா ரூபி போனப் பிறகும் சும்மா கடையை சுத்தி பார்த்தேன்னு சொல்லு,” என்று அவன் யோசனை கூறவும், யாதவி தலையாட்டிக் கொண்டாள்.

அடுத்து பாலா அமைதியாக கார் ஓட்டியப்படி வர, யாதவியின் எண்ணம் முழுதும் விபாகரனை பற்றி தான்,

அவன் கோபத்தை அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லையென்றாலும் அதில் மனதளவில் குற்ற உணர்வு நீங்கி, நிம்மதி வந்து குடி கொண்டதை அவளால் மறுக்க முடியாது. ஆனால் இப்போது அவன் செய்த விஷயத்தை பாலா சொன்னபோது,

எதற்காக இந்த அன்பும் அக்கறையும் என்று தான் அவளுக்கு நினைக்க தோன்றியது. நேற்று அவன் விழப்போனவளை தாங்கிப் பிடித்ததையே நினைத்து குற்ற உணர்வில் கூனி குறுகிப் போனவள், இன்று இதை மட்டும் மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொள்வாளா? அதற்கான தகுதியை அவள் இழந்து வெகு காலம் ஆகிவிட்டது. இந்த அக்கறைக்கும் அன்புக்கும் பதிலுக்கு அவளும் அப்படி நடந்துக் கொள்ளும் அறுகதையற்றவளாக அல்லவா இருக்கிறாள்? இனி இன்னும் எப்படியெல்லாம் இப்படிப்பட்ட துன்பங்களை அவள் எதிர்கொள்ள போகிறாள்? என்பது தெரியாமல் மனதளவில் துடித்துப் போனாள்.

வீட்டை அடைந்ததும் காரை விட்டு இறங்கிப் பார்த்தால், வேறு யாரோ வெளியாட்களின் கார் அங்கு நின்றுக் கொண்டிருந்தது.

இது யாருடையது என்று யாதவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, “அட இது சாத்விக் கார். வந்திருக்கிறது சாத்விக் தான் போல,” என்று சொல்லிக் கொண்டே பாலா வீட்டுக்குள் நுழைய,

இப்போது தான் விபாகரனை பார்த்துவிட்டு வந்தால், இப்போது சாத்விக். இவர்களையெல்லாம் பார்க்காமலே இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்பதை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

உள்ளே சென்றால் சாத்விக்கோடு பன்னீரும் அமர்ந்திருந்தார். புவனா தான் அவர்களை வரவேற்று குடிக்க ஏதோ கொடுத்திருந்தார். இன்னும் அவர்கள் எதற்காக வந்திருக்கிறார்கள் என்று அவர் கேட்கவேயில்லை.

“ஹாய் சாத்விக், வாங்க எப்போ வந்தீங்க,?” என்று பாலா சாத்விக் கைகளை பற்றி குலுக்க,

“ம்ம் கொஞ்ச நேரம் ஆகுது.” என்றவன், யாதவியை பார்த்தான்.

“இவன் எதற்காக எப்போதும் இந்த ஆளை கூட சேர்த்துக் கொண்டு சுற்றுகிறான் என்பது அவளுக்கு புரியாமல் அவர்களை பார்த்தப்படி சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.

நமக்கிடையில் ஒன்றுமில்லை என்று தெளிவாக கூறியவன் தான் சாத்விக், அந்த நேரம் அவனது வார்த்தை அவளை கஷ்டப்படுத்தியது. ஆனால் இப்போது இருக்கும் மனநிலையில் அவன் அன்று செய்தது சரி என்று அவள் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தாள். அதனால் அவன் மீது துளி கோபமோ வருத்தமோ அவளுக்கு இப்போது இருக்கவில்லை,

ஆனால் இவளை காணவில்லை என்று தெரிந்து அவன் குற்ற உணர்வில் இருக்கிறான் போல, அதனால் தான் அவளது தந்தையை உடன் வைத்திருக்கிறான். அவளுக்கு ஏதாவது நன்மை செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறான் என்பது தான் அவள் யூகம்.

மற்றப்படி அவனுக்கு அவள் மேல் காதல் இருக்குமென்பதெல்லாம் அவள் இந்த நேரம் நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை, குற்ற உணர்வால் தான் இவ்வளவு அக்கறை கொள்கிறான் என்பதையே இந்த நேரம் அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. 

பிரபலமாக திகழ்பவன், விரைவில் திருமணம் செய்ய இருப்பவன், இப்படி அவளை அடிக்கடி சந்திக்க நினைப்பது நல்லதில்லை என்பது தான் அவளது எண்ணம்,  அதை சாத்விக்கிற்கும் புரிய வைத்துவிட நினைத்தாள்.

“தேவி, ரூபி எப்பவோ அவங்க அம்மா வீட்டுக்கு போயிட்டாளாம், நீ இவ்வளவு நேரம் என்ன செஞ்சுக்கிட்டு இருந்த?” என்ற புவனாவின் கேள்வியில் நடப்பிற்கு வந்தாள்.

“அது சும்மா கொஞ்ச நேரம் கடையை சுத்திப் பார்த்துட்டு இருந்தேன் ம்மா,” என்று பாலா சொன்னதை அப்படியே கூறினாள்.

“சாத்விக்கும் உன்னோட அப்பாவும் உன்னை பார்க்க தான் வந்திருக்காங்க,” என்று அவர் சொல்ல,

இதுவரை எப்படி பேச்சை ஆரம்பிப்பது என்று தயங்கிக் கொண்டிருந்த சாத்விக்கும், “யாதவி, நீ இவ்வளவு நாள் எங்க இருந்தேன்னு தெரியல, இப்போ நீ பாதுகாப்பா இருக்கேன்னு தெரிஞ்சுடுச்சு, பன்னீர் அங்கிளும் நீ இல்லாம ரொம்பவே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தார். அதனால நீ இனி அங்கிள் கூட அவரோட வீட்டுக்கு வரணும்,” என்றுக் கூறினான்.

“நம்ம எங்கடா வருத்தப்பட்டோம்,” என்று தனக்குள்ளேயே கேட்டுக் கொண்ட பன்னீர்,

“ஆமாண்டா யது செல்லம், நீ எங்கப் போனன்னு தெரியாம, உன்னோட அம்மாவும் கூட இல்லாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா? இனி உன்னை விட்டு என்னால இருக்க முடியாது. என்னோட வீட்டுக்கு வந்திடும்மா,” என்று அவரும் தத்ரூபமாக நடித்து, யாதவியை அழைக்க,

“இல்லை நான் இங்க இருந்து எங்கேயும் வரமாட்டேன். என்னை எங்கேயும் கூப்பிடாதீங்க, எனக்கு இவர் கூட இருக்க விருப்பமில்லை” என்று யாதவி தெளிவாக தன் முடிவை கூறினாள்.

“யாதவி, அங்கிள் முன்ன மாதிரி இல்ல, இப்போ அவர் ரொம்பவே மாறிட்டார். அதனால,” என்று அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்பே, 

“இருக்கட்டும், ஆனா நான் இங்க தான் பாதுகாப்பா உணர்றேன். என்னோட அம்மா மாதிரி புவனா அம்மா என்னை நல்லா பார்த்துக்கிறாங்க, எனக்கு ஒரு அண்ணன் இல்லைங்கிற குறையை பாலா அண்ணாவும், நல்ல சகோதரியா, ஒரு ப்ரண்டா மதுவும் இருக்காங்க, இவங்களை விட்டு என்னால வர முடியாது.” என்றாள் அவள்,

“கண்ணு, என்னடா இப்படி சொல்ற, இந்த அப்பா முன்ன செஞ்சதெல்லாம் மன்னிச்சிடு டா, இப்போ அப்பா கூட வந்து இருடா,” என்றவர்,

“அம்மா நீங்களாவது சொல்லக் கூடாதா?” என்று புவனாவை பார்த்துக் கூற, அவரோ யாதவியை பார்த்தார்.

அவளது முகத்தில் “என்னை அனுப்பி விடாதீர்கள்.” என்ற தவிப்பு அடங்கியிருக்க,

“இங்க பாருங்க, தேவி உங்க பொண்ணு தான், ஆனா ஐந்து வருஷமா எங்கக் கூடவே இருந்துட்டா, அவளுக்கா உங்க கூட வர விருப்பம் இருந்தா அது வேற, ஆனா அவளா விருப்பப்பாடாத பட்சத்துல, வீட்ல ஒரு பெண் துணையும் இல்லாம அவ உங்கக் கூட இருக்கறதுல எனக்கு உடன்பாடு இல்ல,

அவ இங்கேயே இருக்கட்டும், எப்போ உங்களுக்கு பார்க்கணும்னாலும் இங்க வந்து அவளை பார்த்துட்டு போங்க, அப்பாவா அவ மேல உங்களுக்கு எப்பவும் உரிமை இருக்கு, அதை நாங்க மறுக்கல, ஆனா அவ இங்கேயே இருக்கட்டும்,” என்று புவனா சொல்லவும், யாதவி கண்களாலேயே அவருக்கு நன்றி கூறினாள்.

“யாதவியை நான் தனியா விட்ற மாட்டேன் ஆன்ட்டி, அங்கிளும் அவளும் தனியா வீட்ல இருந்தாலும், அவங்களுக்கு என்னோட பாதுகாப்பு எப்போதும் இருக்கும்,” என்று சாத்விக் கூறினான்.

அதற்கு பாலாவோ, “சாத்விக் அது தான் தப்பா போயிடும், உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகப் போற இந்த சமயத்துல இதெல்லாம் வேண்டாம், அம்மா சொல்றது போல தேவி இங்கேயே இருக்கட்டும்,” என்று கூறினான்.

பன்னீருக்கோ, “என் பொண்ணை என்கூட அனுப்ப மாட்டேன்னு சொல்ல நீங்க யாருடா,” என்று உள்ளுக்குள் கோபம் கொந்தளித்துக் கொண்டு இருக்க, சாத்விக்கிற்காக அதை வெளிக்காட்டாமல் இருந்தார்.

இதற்கு மேலும் வற்புறுத்த முடியாது என்பதால், “அப்போ நாங்க வரோம்,” என்று சொல்லிய சாத்விக்,

“அங்கிள் நீங்க காரை எடுங்க,” என்று பன்னீரை அனுப்பிவிட்டு, 

“ஒரு நிமிஷம் யாதவிக்கிட்ட பேசணும்,” என்று புவனாவிடமும் பாலாவிடமும் அனுமதி வாங்கியவன்,

கொஞ்சம் தள்ளிச் சென்று, “யாதவி, ப்ளீஸ் என்னை மன்னிக்கணும்,” என்று அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான்.

“எனக்கு உன் மேல எந்த கோபமும் இல்லை சாத்விக், அதனால இந்த மன்னிப்புக்கோ இல்லை குற்ற உணர்வுக்கோ அவசியமில்லை. நான் இங்க ரொம்ப நல்லா இருக்கேன். என்னைப்பத்தி கவலைப்பாடாத,” என்று அவனிடம் தெளிவாக உரைத்தவள்,

“ஆ அப்புறம், உன் கல்யாணத்துக்கு என்னோட வாழ்த்துக்கள்.” என்று புன்னகை முகமாக அவனை வாழ்த்த,

“நம்ம கல்யாணத்துக்கு நீயே எனக்கு வாழ்த்து சொல்றியா யாதவி, உன்னை பார்த்ததுக்கு பிறகும், நான் உன்னை எப்படி இழப்பேன். உன் கூட தான் என்னோட கல்யாணம் நடக்கும்னு நான் நேற்று உன்னை பார்த்ததும் முடிவு செஞ்சுட்டேன்.” என்று மனதில் சொல்லிக் கொண்டவன், 

“தேங்க்ஸ்.” என்று அவனும் புன்னகைத்தப்படியே விடை கொடுத்தான்.

மையல் தொடரும்..