பூ 5

பூ 5

சுட்டெரிக்கும் சூரிய கதிர்கள் தன் ஆதிக்கத்தை மண்ணில் செலுத்திக்கொண்டு இருக்க “அம்மா பஸ் வந்துட போகுது லஞ்ச பாக்ஸ் ரெடியா” என்று தன்  பின்னலை சரி செய்தபடி அவசரப்படுத்தினாள் தேவா.

கல்லூரிக்கு நேரத்திற்கு செல்லும் பழக்கம் உடைய தேவாவிற்கு இன்றைய தாமதத்திற்கு காரணம் விசாகன் தான். தன்னை பார்க்காமல் சென்று விட்டானே என்ற கடுப்பில் தாயை முறைத்த வண்ணமே சுற்றி கொண்டு இருந்தவளின் கோபம் விசாகனின் மேல் பாய்ந்தது…

கூடவே மனது சுந்தரன் அலைபேசியில் கூறிய விசா என்ற அழைப்பில் வந்து நின்றது. ‘விசான்னு கூப்பிட்டாங்களே அவரு பெயர் என்னவா இருக்கும்’ என்று அவன்  பெயரை ஆராய்ந்து கொண்டு இருந்ததில் இரவு, நேரம் கழித்து உறங்கி விட காலை எழுந்துக் கொள்ள தாமதமாகியது..

‘மக்கு மக்கு’ என்று தலையில் தட்டிக் கொண்டவள் ‘நைட்டு முழுக்க சிடு மூஞ்சிய பத்தியே யோசனை பண்ணிக்கிட்டு இருந்ததுல காலைல எழுந்துக்க நேரம் ஆகிடுச்சே. இப்போ என்ன பண்றது என்று வீதியில் புலம்பியபடி நடந்தவளை “ஹே… தேவா வா வா சீக்கிரம் வா” என்று மேகலா பஸ்ஸில் இருந்தபடி அவளை அழைக்கவும் அவசரமாக ஓடிவந்து அதில் ஏறிக் கொண்ட தேவா, மேகலாவின் பக்கத்தில் அமர்ந்து ஆசுவாச மூச்சை வெளியிட்டாள்.

“ஏன் புள்ள லேட்டு எனக்கு திக்கு திக்குன்னு இருந்துச்சி நீ வருவியோ வரமாட்டியோன்னு” என்று கேட்ட மேகலா அப்போதுதான் அவளின் சிவந்த கண்களை கண்டாள். “ஏய் என்னடி கண் எல்லாம் சிவப்பா இருக்கு”.

திருதிருவென முழித்தவள் “அது ஓடிவந்தேன்ல கண்ணுல தூசி விழுந்து இருக்கும்… பச் ஒரே எரிச்சலா இருக்கு” என்று தன் கைகுட்டையால் கண்களை துடைத்தவள் தோழி நம்பிவிட்டாளா இல்லையா என்று கண்ணை கசக்கும் சாக்கில் அவளை பார்த்தாள்.

தேவாவின் எண்ணம் ‘ஊர் பெயர் தெரியாத ஒருவனை பற்றிய ஆராய்ச்சியில் தூங்கவில்லை என்று கூறினால் என்ன அர்த்தம் எடுத்துக் கொள்வாளோ’ என்ற நினைப்பில் பொய்யை கூறினாள்.

“ரொம்ப கசக்காதடி” என்று அவளின் கைகளை விலக்கிவிட்ட மேகலா அதன் பிறகு கல்லூரி கதைகளை பேச தொடங்கி விட தேவாவிற்கும் அப்பாடா என்று இருந்தது. அது எல்லாம் கல்லூரி செல்லும் வரை தான் என்பது அவளுக்கு அறிய வாய்ப்பில்லை.

தற்காலிகமாக அவனது நினைப்பை தோழியின் பேச்சு மறக்கடிக்க கல்லூரி நிறுத்தம் வந்ததும் இருவரும் நடக்க ஆரம்பித்தனர். பதினைந்து நிமிட பயணத்தில் கதைகளை பேசியபடி வர தன்னை கடந்து செல்லும் பைக்கில் இருந்த நபரை கண்டதும் அருகில் இருந்த தோழியையும் மறந்து “ஹலோ என்னங்க… என்னங்க… விசா…” என்று அவனை துரத்த இதை சற்றும் எதிர்பாரத  மேகலா

“என்னடி தேவா… யாரு ,யாரு அது.. ஏய் நில்லுடி யார பார்த்துடி இப்படி கத்திக்கிட்டு ஓடுற” என்று அவளை தொடர்ந்து மேகலாவும் ஓடினாள்.

பைக்கில் சென்ற விசாகன் ஒரு ஹோட்டலின் முன் வண்டியை நிறுத்தி இருந்தான். விசாகனை துரத்தி வந்தவள் அவனை காணாது திகைத்து நிற்க விசாகனின் வாகனம் நான் இங்கு இருக்கிறேன் என்று காட்டிக் கொடுத்தது.

அதனை தடவியவளின்  இதழில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை உருவாகியது. தேவா ஹோட்டலின் உள்ளே செல்ல மேகலாவோ அவளின் செயல்களை திகைத்து பார்த்தவள் மேலும் அவளைப் பற்றி  அறிய  உள்ளே சென்றாள்.

தன்னுடன் வந்த தோழியை மறந்தவள் சாப்பிட அமர்ந்த விசாகனுக்கும் சுந்தரனுக்கும் முன்னால் போய் நின்று அவனை குறுகுறுவென பார்த்தாள்.

தங்களுக்குள் பேசியபடியே இருந்தவன், தன் முன்னே நிற்பவர் ஊழியர் என்று நினைத்து கோப்புகளில் உள்ளதை பற்றி விவாதித்தபடி குனிந்த தலை நிமிராமல் “2 காபி” என்று  கூறியதும் இருக்கோ இல்லையோ என்கின்ற ரீதியில் இருந்த இடையில் இருபுறமும் கையை வைத்து ஒரு வீரனை போல் முறைத்து நின்றவளது விழிகள் அவனை கூர்மையாய் நோக்கியது…

மனமோ ‘அப்பாபா அழகன் டா நீ’ என்று செய்தியை உறைக்க அதை கடிவாளமிட்டு நிறுத்தியவள் அசையாது அவ்வாறே நின்றிருந்தாள்.

அவள் செல்லாததில் கோபம் கொண்டவனாக “அதான் சொல்லிட்டேனே இன்னும் என்ன நிக்குறிங்க” என்று அவளை நோக்கி நிமிர தேவாவை கண்டவன், புருவ முடிச்சுடன் யார் என பார்த்தான்.

“என்ன அப்படி பாக்குறிங்க” என்று காலியாக இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவள் “நேத்து உங்கள பார்க்கனும்னு எவ்வளவு ஆர்வமா இருந்தேன் தெரியுமா? நான் மேகலா வீட்டுக்கு போன பின்னாடி வந்து இருக்கிங்க… எனக்கு உங்க மேல செம கோவம்” என்றாள் படப்படவென

“ஏய் ஏய் வந்த, நின்ன, உட்கார்ந்த, நீ பாட்டுக்கு பேசிட்டே போற… முதல்ல நீ யாரு? என்னை உனக்கு எப்படி தெரியும்?” என்றான் விசாகன் எரிச்சலாய்.

“என்னை தெரியலையா?…. அட என்னை தெரியலையா? நான் தான் தேவா தேவசேனா” என்றாள் மலர்ந்த முகத்துடன்.

அவள் வீட்டுக்கு சென்றவன், அவளை பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட விசாரிக்கவில்லை, அட அவள் பெயரை கூட தெரிந்துக் கொள்ள கூட முனையவில்லை..

இருளில் சந்தித்ததினாள் அவள் முகம் அவ்வளவாக நியாபகமில்லை அதுவும் அல்லாது விசாகனுக்கு இருக்கும் வேலைகளுக்கு மத்தியில் அவளை எல்லாம் மறந்தே விட்டான் என்பதுதான் உண்மை இதை அறியாத தேவாவோ வலவலவென்று பேச அவனுக்கு ‘எங்கே இருந்துடா இந்த பைத்தியம் வந்தது’ என்றிருந்தது.

“தேவா… வா” என்று அவள் பெயரை கூறி  பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவன் “தலையும் புரியாம வாலும் தெரியாம தேவான்னு சொல்ற உன் பெயர் சொன்னவுடன் தெரிஞ்சிக்க நீ என்ன இந்த ஜில்லா கலெக்டரா…. என்றான் சலிப்பாக

“அட போங்க என்னை தெரியலன்னு சொல்றிங்க… முழுசா 2 மணிநேரம் உங்ககூட இருந்து இருக்கேன்… என்னை நினைவு இல்லன்னு சொல்றிங்க…. என்ன கொடுமை இது” என்று தலையில் கைவைத்து “அது மட்டும் இல்லாம விசான்னு உங்க பெயரை ஒருத்தன் சொன்னதுக்காக ராத்திரி முழுக்க உங்க பெயரை ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு இருந்த என்னை தெரியல!!” என்றதும் அனைத்தும் புரிந்து போனது சுந்தரனுக்கு…

அவன் தானே விசாகனுடைய பெயரை விசா என்று அழைத்து அவளிடம் வாங்கி கட்டிக்கொண்டது. “இதுல உங்க பெயர் விஷ்வா,விஷ்ணு, விஸ்வம்னு” இருக்குமோன்னு என்று தன் விரல்களை நீட்டி நீட்டி “இதுல எதுவா இருக்கும்னு யோசிச்சி யோசிச்சி தலைவலியே வந்துடுச்சி எனக்கு இன்னைக்கு காலேஜ் பஸ்ஸூக்கு கூட லேட்டாதான் வந்தேன்”. என்று நீண்டதொரு விளக்கத்தை கொடுத்தவளை தடுத்து நிறுத்த வழி தெரியாமல்  கடுப்பாகினான் விசாகன்.

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும் இப்ப எதுக்கு இங்க வந்த? என் பெயர்ல உனக்கு எதுக்கு ஆராய்சி?” என்றவனின் குரல் கடுமையாக இருந்தது.

“ஹீ…. ” என்று அசடு வழிந்து மழுப்பலாக சிரித்தவள் “சும்மா ஒரு ஆர்வம் அவ்வளவு தான்… சொல்லுங்க உங்க பெயர் என்ன?” என்றாள்

உப் என்று காற்றை வெளியேற்றி தன்னை நிதானபடுத்தியவன் அவள் அலப்பறையில் எரிச்சலாக முதல்ல நீ ஏன் என்னை பாக்கனும் என்றான்.

“அது வந்து பாக்கனும் ஆமா ஏன் பாக்கனும்?” என்று யோசித்தவள் “ஹாங் நியாபகம் வந்துடுச்சி” என்றவள் “தேங்க்ஸ் சொல்லத்தான், தேங்க்ஸ்” என்றபடியே உங்க பெயர் என்றாள். அவள் கேட்டதும் விசாகனை முந்திக்கொண்ட சுந்தரன் “அது விசான்னா விசாகன் மா” என்றிட அவனை அப்போதுதான் கவனித்த தேவா “அப்போ இவருக்கு போன் பண்ணது நீங்க தானா?” என்று கேட்டு அவனை ஏற இறங்க பார்வையை ஓட்டியவள்

“அப்படி தூங்கர நேரத்துல என்ன பேச்சு வேண்டி கிடக்குது?? நிம்மதியா தூங்க விடுங்க தூக்கம் ரொம்ப முக்கியம் தெரியுமா??” என்று அவனை ஒரு பிடி பிடித்தவளை விசித்திரமாக நோக்கியது விசாகன் என்றாள் ஆச்சரியம் கலந்த சுவரஸ்யமாக பார்த்தான் சுந்தரன்.

“நிறுத்து நிறுத்து” என்று விசான கடுமையாக கூறிட படக்கென வாயை மூடிக்கொண்ட தேவாவை நோக்கியவன் தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டல கிளம்பு எனக்கு வேலை இருக்கு” என்றவனை பாவமாக பார்த்தவள் அவன் கடுமையான முகத்தை கவனித்ததும் இதுக்கு மேல இங்க இருந்தா ‘பார்வையாலையே எரிச்சிடுவார் போல’ என்று நினைத்து தேவா இருக்கையை விட்டு எழுந்து வேக நடையிட்டு வெளியே வந்தாள்.

அவளின் அலப்பறைகளை பார்த்தபடி பிரம்மை பிடித்தவள் போல் நின்றிருந்த மேகலா எச்சிலை கூட்டி விழுங்கியபடியே தன் அருகில் வந்ததும் “என்னடி நடக்குது இங்க?” என்றாள் பதட்டமான குரலில்

“அன்னைக்கு என்னை வீட்டுல விட்டார்ல அதுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டு அப்படியே அவரோட பெயரை தெரிஞ்சிக்கலாம்னு” என்றதும் அவளை கொலைவெறியுடன் பார்த்தாள் மேகலா

இருவரும் ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறியதும் அடைமழை பெய்து விட்டது போல் ஒரு அமைதி ‘அப்பா பொண்ணாடா அவ என்ன வாய்’ என்று தனக்குள்ளே நினைத்தவன் தலையை அழுந்த கோதி தன்னை இயல்பாக்கி கொள்ள முனைந்தான்.

நண்பனின் செய்கைகளை சிரித்தபடி பார்த்திருந்த சுந்தரன் “என்ன மாப்ள உன்னை பேசவே விடாம மொத்தமா பேசிட்டு போயிட்டா?” என்றான் கேலியாக

திரும்பி அவனை முறைத்தவனீ கைகளால்  வாயை மூடு என்று கோவத்துடன் சைகை செய்தான் விசாகன்

“மாப்ள” என்று ஆரம்பிக்கும் முன்னமே “செம காண்டுல இருக்கேன்டா வந்தவ கடுப்பாக்கிட்டு போயிருக்கா லொடலொடன்னு வெண்கலபானை கடைக்குள்ள யானை புகுந்தாமாதிரி என்ன சத்தம் முடியலடா..ஶ்ரீ ப்ளீஸ் நீயும் உன் பங்குக்கு ஆரம்பிக்காதே கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இரு அங்க போய் பேசாலாம்” என்று அத்துடன் அந்த பேச்சிற்கு முற்று புள்ளியிட்டான் விசாகன்.

அரைமணி நேர பயணத்தில் அவர்கள் காண வேண்டிய இடம் வந்துவிட சண்முகம் தான் அவர்களை வரவேற்றார். “வாங்க தம்பி வாங்க” என்று அழைத்து செல்ல அங்கு நின்றிருந்தவரை பார்த்ததும் “ஐயா உங்க நிலமா” என்றான் ஆச்சர்யத்துடன்

“தம்பி நீங்களா நான் வேற யாரோன்னு பார்த்துட்டு இருந்தேன். நீங்கன்னு தெரிஞ்சதுல ரொம்ப சந்தோஷம்” என்றவர் சாட்சாத் தேவாவின் தந்தை சௌந்தரலிங்கம் தான்.

“எனக்கு நீங்கன்னு தெரியாது தம்பி இந்த இடம் உங்களுக்கு கொடுக்குறதுல பரம திருப்தியா இருக்கு” என்று விசாகனிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்க யார் இவர் என்று பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான் சுந்தரன்

சுந்தரனின் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்து அவனிடம் திரும்பிய விசாகன் “வெண்கலபானை கடைக்குக்குள்ள ஒரு யானை வந்து போச்சே அதோட அப்பா” இவர் என்று அவனுக்கு புரியும் தினுசில் கூறிட “சுத்தி சுத்தி உன்னை மட்டுமே புயல் மையம் கொண்டு சுழட்டுதுன்னு சொல்லு” என்று கூறிய சுந்தரனின் குரலில் கேலி இழையோடியது.

“எனக்கு உங்க இடம் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு வில்லங்கமும் பார்த்துட்டா ஒரு வாரத்துலையே பத்திரபதிவு பண்ணிடலாம்” என்று விசாகன் கூறவும்

அவனை தொடர்ந்து “ரொம்ப சந்தோஷம் தம்பி சண்முகத்திடம் பத்திரம் ஜெராக்ஸ் இருக்கு நீங்க வில்லங்கம் பார்த்துட்டு சொல்லுங்க இது என் மனைவி வழி வந்த சொத்து என் பொண்ணுக்கு போய் சேரதுதான் முறை அதுதான் ஒரு வீடு நல்லவிலைக்கு படியவும் இதை வித்து அதை வாங்கிடலாம்னு இருக்கேன்”. என்ற சண்முகத்திடம் இருந்து பத்திரத்தை வாங்கியவன்

“எல்லாம் பார்த்துட்டு எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ. அவ்வளவு சீக்கரமே பண்ணிடலாம் உங்களுக்கு பிரச்சனை இல்லையே” என்றான் விசாகன்.

“இல்லதம்பி அட்வாண்ட்ஸ் பண்ணிட்டேன். அதுனால பிரச்சனை இல்லை’ என்றவரிடம் சிறிது நேரம் பேசியவன் அப்படியே தன் நண்பனையும் அறிமுகபடுத்திவிட்டு அங்கிருந்து விடைப்பெற்று கிளம்பிட சுந்தரன் மட்டும் மனதிற்குள் ‘எங்க சுத்தியும் நீ சேர்ற இடம் தேவசேனான்னு வருது பார்ப்போம் யாருக்கு எங்க இருக்கோ’ என்று எண்ணினாலும் அந்த பெண்ணால் மட்டுமே நண்பனின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை கொண்டு வர முடியும் என நம்பினான்.