நீயே என் தேவதேவி – 1

Copyright ©️ 2019 - 2024 Ezhilanbu Novels. All rights reserved. According to Copyright act of India 1957, no part of the stories in this site may be reproduced, or stored in retrieval system, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without express written permission of the admin and the authors.
- legal team, Ezhilanbu Novels

அத்தியாயம் – 1

தென்றல் வந்து என்னைத்தொடும்…

ஆஹா… சத்தம் இன்றி முத்தமிடும்…

காரில் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, ஸ்டெரிங்கில் விரல்களால் தாளம் போட்டபடி காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

“அட! அட! என்னா ஒரு பாட்டுயா… பாட்டு எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனால், நமக்கெல்லாம் தென்றல் வந்து என்னைத் தொட்டு முத்தமிட்டாத்தான் உண்டு! ம்ம்…” என்று பெருமூச்செறிந்து கொண்டவனை வந்து தழுவியது குளிர் தென்றல் காற்று.

காரிலிருந்த ஏசியை அணைத்துவிட்டு ஜன்னலைத் திறந்துவிட்டிருந்தான். மலை பிரதேசத்தின் பனியும், காற்றும் கலந்து அவனை வந்து தீண்டிச் சிலிர்க்க வைக்க முயன்று தோற்றுப் போயிருந்தது.

மலைகளின் இளவரசி கொடைக்கானல் மலைப்பாதையில் காரை செலுத்திக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

அவனுக்குக் குளிர் எல்லாம் பழகிப்போன ஒன்று தான்.

மலைகளின் அரசி ஊட்டியில் பிறந்து வளர்ந்தவனுக்கு, மலைகளின் இளவரசி கொடைக்கானலின் குளிர் புதுமையை ஒன்றும் அவனுக்குத் தந்துவிடவில்லை.

அதனால் அந்தக் குளிர் காற்றை அசட்டையாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டுப் பாடலை ரசிக்க ஆரம்பித்தான்.

பகலே போய் விடு…

இரவே பாய் கொடு…

நிலவே பன்னீரை தூவி ஓய்வெடு…

“பாய்க் கொண்டு வந்து என்ன செய்ய? குப்புறப் படுத்து இழுத்துப் போர்த்திட்டு தூங்கவா?” என்று ஏக்கத்துடன் அலுத்துக் கொண்டான்.

கல்யாணமாகாத கன்னிப் பையனின் ஏக்கம் அவனின் மூச்சுக் காற்றிலும் கலந்திருந்தது.

தூறல் போடும் இந்நேரம்…

தோளில் சாய்ந்தால் போதும்…

“என் தோளில் யார் வந்து சாய்வா? அட, போங்கடா… கடுப்பை கிளப்பிக்கிட்டு. இப்பயெல்லாம் டிவென்டி கிட்ஸே ஜோடி போட்டு சுத்துறாங்க. நைன்டி’ஸ் கிட்ஸ் நானு‌… இந்தக் காருக்குள்ள ஒரு ஜோடி இல்லாம தன்னந்தனியாகப் புலம்பிட்டு இருக்கேன். என் புலம்பலைக் கேட்க ஆளே இல்லையா?” என்று அவன் புலம்பிய அடுத்த நிமிடம் அவனின் அலைப்பேசி அழைத்தது.

ஸ்டெரிங் அருகில் மாட்டியிருந்த ஸ்டேண்டில் கைப்பேசியை வைத்திருந்தான்.

‘யார் அழைப்பது?’ என்று பார்க்க, ‘அம்மா’ என ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

உடனடியாய் அவனின் உதடுகளில் அரும்பியது புன்னகை.

“என் புலம்பலைக் கேட்க என் தாயுள்ளம் கிடைச்சிருச்சு. அம்மா, நீ சுமந்த பிள்ளை… இங்கே தனியா புலம்பும் கிள்ளை…” என்று தன்போக்கில் பாடியபடி அழைப்பை ஏற்றான்.

கைப்பேசியின் இணைப்பு காருடன் இணைக்கப்பட்டிருக்க, கைப்பேசியைக் கையில் எடுக்காமலே ஸ்பீக்கர் வழியாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

“ஹாய் தாயே… எப்படி இருக்கீங்க?” என்று உற்சாகமாகப் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

“நேத்து நீ வந்து பார்த்த போது எப்படி இருந்தேனோ… அப்படியே தான் இருக்கேன்…” என்றார் அவனின் அன்னை கலைவாணி.

“அப்படியே இருக்கீங்களா? அது நல்லது இல்லையே? நான் அடுத்த வாரம் வந்து உங்களை வேலை வாங்கி இரண்டு கிலோ குறைக்க வைக்கிறேன், இருங்க…” என்றான் கண்ணில் குறும்புடன்.

“வா… வா… நீ வரத்தான் காத்திருக்கேன்…”

“நீங்க சொல்ற மாடுலேஷனே சரியில்லையே தாயே… என்ன விஷயம்?”

“அதை அப்புறம் சொல்றேன். இப்ப எங்க இருக்க நீ?”

“காரில் நம்ம ரிசார்ட்க்கு தான்மா போயிட்டு இருக்கேன்…”

“இன்னும் நீ ரிசார்ட்க்கு போய்ச் சேரலையா? நீ போயிருப்பன்னு நினைச்சுத்தான் போட்டேன். ட்ரைவ் பண்ணிட்டே போன் பேசாதே! நான் வச்சுடுறேன்…” என்றார்.

“பரவாயில்லைம்மா, சும்மா பேசுங்க…” என்றான்.

“டேய், கார் ஓட்டிட்டு போன் பேசாதேன்னா பேசாதே… நாம ஏற்கெனவே சில வருஷத்துக்கு முன்னாடி அனுபவிச்சது எல்லாம் பத்தாதா? நான் போனை வைக்கிறேன். ரிசார்ட்க்குப் போய்ட்டு எனக்குக் கால் பண்ணு…” என்ற கலைவாணி உடனே அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தார்.

“அச்சோ! இந்த அம்மா வேற? ஐஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்ததை நினைச்சு இன்னும் பயந்துட்டு இருக்காங்க…” என்று நெற்றியில் லேசாகத் தட்டிக் கொண்டான்.

ஆனால், அவரின் பயத்தில் இருந்த நியாயத்தையும் மறுப்பதற்கில்லை. அந்த நேரம் தானும் எவ்வளவு சிரமப்பட்டோம்? என்று நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டபடி காரை கவனமாகச் செலுத்தினான்.

இரண்டு நாள்களுக்கு முன் ஊட்டியில் இருந்த அவனின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தான். குடும்பத்தோடு இருந்த மகிழ்வான தருணங்கள் இன்னும் நெஞ்சில் இனித்தது.

தன் பின்னாலேயே சுற்றித் திரிந்த குட்டி உருவத்தை நினைத்ததும், அவனின் உதடுகளில் அரும்பியது புன்னகை.

“ரிசார்ட்க்கு போனதும் அந்தக் குட்டிப் பிசாசுக்கு போன் போட்டு பேசணும்…” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

இப்போது காரில் அடுத்தப் பாடல் ஒலிக்க, அதற்கு எசப்பாட்டாய் அவனின் புலம்பலும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் ரிசார்டை நெருங்கியிருந்தான்.

கொடைக்கானல் ஏரியிலிருந்து சில கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது அந்த ரிசார்ட்.

“மின்மினி ரிசார்ட்” என்று பெயர் பலகை மின்ன, உள்ளே நுழைந்து அவனின் காரை வழக்கமாக நிறுத்தும் இடத்தில் நிறுத்தி, இறங்கி நடக்க ஆரம்பிக்க, அவனைக் கண்ட ஊழியர்கள் எல்லாம் வணக்கம் வைக்க ஆரம்பித்தனர்.

“என்ன ராஜாண்ணா, வேலை எல்லாம் எப்படிப் போகுது?” என்று இலகுவாகக் கேட்டபடி நடந்தான்.

“சரியா போகுதுங்க சார்…” என்று அந்த ரிசார்ட் ஊழியர் ராஜா சொல்ல,

“குட்!” என்று பாராட்டிக் கொண்டே நடந்தவன், தனது அலுவலக அறைக்குச் சென்றான்.

அறைக்குள் சென்று அமர்ந்த அடுத்த நிமிடம் அவனின் கைப்பேசி அழைத்தது.

எடுத்துப் பார்த்தவன், அதில் ஒளிர்ந்த எண்ணை பார்த்துவிட்டு, “அழைச்சுட்டார்பா ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபிஸர்…” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே அழைப்பை ஏற்றான்.

“ஊருக்கு போய்ட்டியா விஷ்ணு?” அந்தப் பக்கமிருந்து அவனின் அண்ணன் ரகுநந்தனின் ஆழ்ந்த குரல் ஒலிக்க,

“ரிசார்ட் வந்து சேர்ந்துட்டேன் அண்ணா. ஒரு வார கணக்கையும் பார்த்துட்டு உங்களுக்கு ரிப்போர்ட் அனுப்பி வைக்கிறேன்…” அண்ணன் என்ன கேட்பான் என்று அறிந்தது போல் படபடவென ஒப்பித்தான் விஷ்ணு.

“டேய், நான் அதுக்கா போன் போட்டேன்? ஊருக்கு நல்லபடியா போய்ச் சேர்ந்துட்டியான்னு கேட்க போட்டேன்டா முந்திரிக்கொட்டை…” ரகுநந்தன் தம்பியைக் கடிந்து கொள்ள,

“ஏது, நான் முந்திரிக்கொட்டையா? அதுசரி, அதுக்குப் பிறகு நீங்க என்ன கேட்பீங்கன்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன?” என்று விஷ்ணு மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு கேட்க,

“போதும்டா அலப்பறை! ஒரு வாரக் கணக்கை பார்த்து அனுப்பிடு. நான் செக் பண்ணிட்டு கணக்கு எழுத சரியா இருக்கும்…” என்றான் ரகுநந்தன்.

“அது எப்பவும் செய்றது தானே? செய்துட்டால் போச்சு…” என்று விஷ்ணு அசட்டையாகச் சொல்ல,

“டேய், இவ்வளவு அசால்டா இருக்காதே! தொழிலில் கவனம் முக்கியம்!”

“அண்ணா… அண்ணா… கொஞ்சம் நிறுத்துறீங்களா? தொழில் எப்படிச் செய்யணும்னு நீங்க எனக்கு நிறையக் கத்துக் கொடுத்திருக்கீங்க. நானும் கத்துக்கிட்டேன். எதை எப்படிச் செய்யணும்னு எனக்குத் தெரியும். நீங்க சும்மா அட்வைஸை ஆரம்பிக்காதீங்க! இப்ப எங்க இருக்கீங்க நீங்க? வீட்டில் இருந்தால் அந்தக் குட்டிப் பிசாசுகிட்ட போனை கொடுங்க…” என்றான்.

“வாய்… வாய்… ரொம்ப வாய் பேசுறடா. அதைக் கொஞ்சம் குறைச்சுக்கோ. என் பொண்ணு உனக்குக் குட்டிப் பிசாசா? வந்தேன்னு வச்சுக்கோ, தலையிலேயே நங்கு நங்குன்னு கொட்டுவேன்…” என்று ரகுநந்தன் சிலிர்த்தெழ,

“நீங்க இப்போதைக்கு ஊட்டியை விட்டு நகர மாட்டீங்கன்னு தெரிஞ்சு தானே உங்ககிட்டயே உங்க பொண்ணைக் குட்டிப் பிசாசுன்னு சொன்னேன்…” என்று தம்பிக்காரன் பழிப்பு காட்ட,

“நான் வரலைனா என்னடா, நீ இங்க வருவியே… அன்னைக்குப் பார்த்துக்கிறேன் உன்னை…”

“ஆஹா! இப்படி மிரட்டினால் நான் வர மாட்டேன்னு நினைப்பா? அதெல்லாம் என் குட்டிப் பிசாசை பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியாது. நான் வந்தே தீருவேன். என் குட்டிப் பிசாசு கூடக் கூட்டாஞ்சோறு விளையாடுவேன்…” என்றான்.

“அடேய், நைன்டி’ஸ் கிட்ஸ்… இன்னும் குட்டிப் பாப்பாவா இருக்காமல் வளருடா மடையா…”

“சரிங்க எய்டி’ஸ் கிட்ஸ், நான் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லுங்க. இப்ப எங்க இருக்கீங்க? வீட்டில் இருந்தால் குட்டிப் பிசாசுகிட்ட போனை கொடுங்க…” என்றான் விஷ்ணு.

“என் பேபியை குட்டிப் பிசாசுன்னு சொல்லிட்டுத் திரிவதற்கு நீ இங்கே ஊருக்கு வர்ற அன்னைக்கு உனக்கு இருக்குடா. வீட்டில் தான் இருக்கேன். இந்தா என் வைஷு பேபிகிட்ட பேசு…” என்ற ரகுநந்தன் கைப்பேசியைத் தனது ஐந்து வயது மகள் வைஷ்ணவியிடம் கொடுத்தான்.

“ஹாய், குட்டிப் பிசாசே… எப்படி இருக்க?” விஷ்ணு ஆர்ப்பாட்டமாகப் பேச ஆரம்பிக்க,

“ஹாய், பெய்யப் பிசாசே… எப்பதி இக்க?” என்று அந்தப் பக்கமிருந்து மழலையில் மிழற்றினாள் அவனின் அண்ணன் மகள் வைஷ்ணவி.

“நான் நல்லா இக்கேன்…” என்று விஷ்ணுக்கு கிண்டலாகச் சொல்ல,

“ப்பா, விஷு என்னைக் கிண்தல் பண்தா…” என்று கூவினாள்.

“அடியே, குட்டிப் பிசாசே… உன் அப்பாகிட்ட சொன்னால் பயந்துடுவேனா? முதலில் என் பெயரை ஒழுங்கா சொல்லிப் பழகுடி. விஷுவாம்… விஷு… உன் அம்மா தமிழ் டீச்சரா இருந்து வேஸ்ட்டு டி. உனக்கு ஒழுங்கா பேச கூடக் கத்துக் கொடுக்கலை…” என்றான் சீண்டலாக.

“ப்பா, விஷு என்னைத் தித்துதா… அம்மாவை தித்துதா…” என்று அந்தப் பக்கம் உடனே தந்தையிடம் குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்கப்பட்டது.

“டேய், என்னடா என் பொண்டாட்டியையும், பிள்ளையையும் திட்டிட்டு இருக்கியா? எவ்வளவு கொழுப்பு உனக்கு. வந்தேன்னு வச்சுக்கோ.‌..” ரகுநந்தன் கைப்பேசியை மகளிடமிருந்து வாங்கித் தம்பியை மிரட்ட,

“வாங்க அண்ணாத்தே, வாங்க… வந்து பாருங்க பார்ப்போம்…” என்று அலட்டிக் கொண்டவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

“திமிர் கூடிப் போச்சுடா உனக்கு…” அவன் பல்லைக் கடிக்க,

“ஹாஹா… அண்ணி இந்த நிலையில் இருக்கும் போது நீங்க விட்டுட்டு வந்துடுவீங்களா என்ன? ஜோக் பண்ணாம போய்ப் பொண்டாட்டி, பிள்ளையைப் பாருங்க…” என்றான் அலட்டலாக.

“டேய்…” ரகுநந்தன் குரலை உயர்த்த,

“என்ன டேய்? நான் கொடுத்த அட்வைஸ் அல்வா மறந்துடுச்சா? நினைவு படுத்தட்டுமா?” கேலியாகக் கேட்டான்.

“நீ ஊருக்கு வாடா. என் கையால் உன்னைக் கைமா போடுறேனா இல்லையா பாரு‌… போனை வச்சுட்டு வேலையைப் பாருடா…” என்று திட்டிவிட்டு ரகுநந்தன் அழைப்பை துண்டித்துவிட, “ஹாஹா…” என்று அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தான் விஷ்ணு.

அப்போது கதவை யாரோ தட்ட, “எஸ், கம்மின்” என்றவன் இன்னும் சிரித்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.

உள்ளே நுழைந்த நபர் அவன் சிரிப்பை பார்த்துவிட்டுப் புரியாமல் முழிக்க, “ஹலோ கவிநயா, வாங்க… சிட்…” என்று எதிரே இருந்த இருக்கையைச் சிரித்துக் கொண்டே காட்டினான்.

அவனின் சிரிப்பை வினோதமாகப் பார்த்துவிட்டு நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தாள்.

“என்ன அப்படிப் பார்க்கிறீங்க?” மென்னகையுடன் கேட்டான்.

“இல்லை சார், நீங்க எதுக்குச் சிரி…” என்று ஆரம்பித்தவள் சட்டென்று வாயை மூடிக் கொண்டாள்.

“அட, கேட்க வந்ததை முழுசா கேட்டுடணும். மென்னு முழுங்க கூடாதுன்னு உங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கேனா, இல்லையா?” என்று கண்டிப்புடன் கேட்டான்.

அவனின் சிரிப்பு நின்று, கண்டிப்பு துளிர்க்கவுமே இன்னும் பயந்துதான் போனாள் அவள்.

“அது… அது வந்து சார்…. நீங்க சிரிச்சீங்க. அதுதான் எதுக்குச் சிரிக்கிறீங்கன்னு கேட்க வந்தேன்…” என்று படபடவென்று ஒப்பித்தாள்.

“குட்! இப்படித்தான் பட்டுன்னு கேட்கணும். நான் எதுக்குச் சிரிச்சேன்னு தெரிஞ்சால் உங்களுக்கு ஏதாவது யூஸ் இருக்குமா?” என்று கேட்டான். 

அவனின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று அறியாமல் அவள் முழிக்க, “ஏதாவது யூஸ் இருக்கான்னு கேட்டேன்?” என்று அழுத்தமாகக் கேட்டான்.

உடனே வேகமாக மறுப்பாகத் தலையை அசைத்தாள் பெண்.

“அப்போ அதைப் பற்றி நாம பேச வேண்டாம். நான் ஊரில் இல்லாதப்ப நான் சொல்லிட்டு போன வேலை எல்லாம் செய்தீங்களா?” என்று கேட்டான்.

அவனிடமிருந்த இலகுத்தன்மை அப்படியே மறைந்து பக்கா முதலாளியின் தோரணை வந்திருந்தது.

“செய்துட்டேன் சார். எத்தனை பேர் வந்து செக்இன் செய்தாங்க, எத்தனை பேர் செக்அவுட் செய்தாங்க என்ற விவரம் எல்லாம் நம்ம சிஸ்டத்தில் அப்டேட் பண்ணிட்டேன் சார். அப்புறம், நம்ம ரிசார்ட் டூரிசமிலிருந்து எத்தனை பேர் சுத்திப் பார்க்க போனாங்க என்ற விவரமும் அப்டேட் பண்ணிட்டேன் சார்…” என்றாள் கவிநயா.

“குட்! கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருங்க, செக் பண்ணிக்கிறேன்…” என்ற விஷ்ணு, அவள் செய்த வேலையை எல்லாம் சரி பார்த்தான்.

“நம்ம வெப்சைட்ல புக் செய்தவங்களில் இரண்டு கஸ்டமர் நேத்து கேன்சல் செய்தாங்களா?”

“எஸ் சார், அதையும் அப்டேட் பண்ணியிருக்கேன். அப்புறம் நேத்து ஒரு குடும்பம் ஆன்லைன் புக் செய்யாம நேரா வந்து ரூம் கேட்டாங்க சார். அவங்க முதலில் வேறு ஒரு சின்ன ஹோட்டலில் புக் செய்திருந்தாங்களாம். அங்கே கார் பார்க்கிங் இருக்குன்னு வெப்சைட்டில் போட்டுட்டு, நேரில் வந்தால் கார் பார்க்கிங் இல்லை. நீங்க ரோட்டில் தான் வண்டியை நிறுத்தணும்னு அந்த ஹோட்டலில் சொல்லியிருக்காங்க. அதனால் அதைக் கேன்சல் பண்ணிட்டு நம்ம ஹோட்டலில் வந்து ரூம் கேட்டாங்க. ஆன்லைனில் கேன்சல் செய்தாங்களே… அதில் இரண்டு ரூம் இருந்தது. அதில் ஒரு ரூமை அந்தப் பேமிலிக்கு அலாட் பண்ணினோம் சார்…” என்றாள்.

“ஓகே… ஓகே…” என்று அவள் சொன்ன விவரங்களைக் கேட்டுக் கொண்டே கணினியில் அனைத்தையும் செக் செய்தான்.

“ஓகே கவிநயா, எல்லாம் சரியா இருக்கு…” என்றபடி கணினியிலிருந்து அவளின் பக்கம் திரும்பி பார்த்தவன், “வேலை எல்லாம் நல்லாத்தான் செய்றீங்க. ஆனால், உங்ககிட்ட ஒரு பயந்த சுபாவம் தெரியுதே, ஏன்?” எனக் கேட்டான்.

“அது… அது சார்…” என்று அவள் இழுக்க,

“நோ… இனி என்கிட்ட இந்த அது… அதுன்னு இழுக்குற வேலையே இருக்கக் கூடாது. எதுவா இருந்தாலும் பட்டென்று பேசணும். எங்க… அது… அதுன்னு இழுக்காமல் ஏன் இப்படி இருக்கீங்கன்னு சொல்லுங்க பார்ப்போம்…” என்று மேஜையில் சாய்ந்து நாடியில் கைவைத்து கதை கேட்கும் பாவனையில் கேட்டவனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தாள்.

“அது… வந்து… சார்…” என்று அவள் எச்சிலை கூட்டி முழுங்க,

பட்டென்று தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்த விஷ்ணுவை கண்டு பயந்து, தானும் இருக்கையை விட்டு எழுந்து கையைப் பிசைந்து கொண்டு அவனைப் பார்த்தாள் கவிநயா.

மெல்ல நடந்து பக்கவாட்டில் இருந்த கண்ணாடியின் முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டவன், அப்படியே குனிந்து, தாடையைத் தடவியபடி தன் முகத்தை அப்படியும், இப்படியுமாகத் திருப்பிப் பார்த்தான்.

அவன் ஏன் அப்படிச் செய்கிறான் என்று கவிநயாவிற்குப் புரியவே இல்லை. முழித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

சட்டென்று அவளின் புறம் திரும்பியவன், “என் முகம் ரொம்ப ஷாப்டாத்தான் இருக்கு. கரடு முரடா கூட இல்லை. அப்புறம் ஏன் என்னைப் பார்த்தால் உங்களுக்குப் பயம் வருது? ஒருவேளை என் கண்ணுக்குத் தெரியாதது உங்க கண்ணுக்கு எதுவும் என் முகத்தில் தெரியுதோ?” என்று அவளைச் சந்தேகப் பார்வை பார்த்தபடி கேட்டான்.

“சார்…” என்று அவள் பயத்துடன் அழைக்க,

“ராட்சசன் மாதிரி, அரக்கன் மாதிரி, அசுரன் மாதிரி தெரியுறேனோ? இல்லை, இந்தப் படத்தில் எல்லாம் கேங்ஸ்டர்னு சொல்லிட்டு முகத்தைக் கொடூரமா வச்சுக்கிட்டு ஒரு திருட்டு முழி முழிப்பாங்களே… அப்படித் தெரியுறேனா?” என்று கண்களை உருட்டி, முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக் கொண்டு கேட்டான்.

அவன் அப்படி முழித்ததைப் பார்த்து அவளுக்கு நிஜமாகவே பயந்து வந்தது.

“அப்படி… அப்படியெல்லாம் இல்லை சார்…” என்று அவளின் உதடுகள் மட்டும் தந்தியடிக்க முணுமுணுத்தன.

“அட! உட்காருங்க கவிநயா…” என்று சொல்லிவிட்டு தானும் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தான்.

அவள் பயத்துடன் அமர்ந்தாள். அவளின் உதடுகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தன.

“அடடா! விட்டால் அழுதுடுவீங்க போல. இவ்வளவு பயந்தாங்கொள்ளியா இருந்தால் எப்படி? மதுரையில் இருந்து வந்து, இங்கே தனியா தங்கி வேலை செய்றீங்க. அப்படியிருக்கும் போது திடமா தைரியமா இருக்க வேண்டாமா? இப்படியா பயந்து நடுங்குவீங்க?” என்று கேட்டான்.

“இல்லை சார், அது வந்து…” என்று அவள் திணற,

“நீங்க ‘அது’ல இருந்து முதலில் வெளியே வாங்க கவிநயா. இவ்வளவு பயந்த சுபாவமா இருப்பது உங்களுக்கு நல்லது இல்லை…” என்றவனின் குரலில் அக்கறை தெரிய, மெல்ல சம்மதமாகத் தலையை உருட்டினாள் கவிநயா.

“ஓகே போங்க. போய் வேலையைப் பாருங்க…” என்று விஷ்ணு சொன்ன அடுத்த நிமிடம் விட்டால் போதும் என்பது போல் அறையிலிருந்து வெளியேறினாள்.

சென்றவளை தாடையைத் தடவியபடி யோசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விஷ்ணு.