சொக்கனின் மீனாள் 8


மருத்துவமனையில் அந்த அறையில் அவளின் தோளில் கைகளை போட்டிருந்தவன் அவளது தலை முடியில் இருந்த ஈரத்தை உணர, “தலைக்கு குளிச்சிட்டு துவட்டாம அப்படியே வந்துட்டியா?” எனக் கடிந்தவாறு கேட்டான்.

“குளிச்சிட்டு வந்ததும், கல்யாணி நீங்க ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்கிறதா சொன்னாங்களா, அதான் அப்படியே தலைக்கு கிளிப் போட்டுட்டு வந்துட்டேன்” என்றவள் கூறி கொண்டிருந்த நேரம், அறைக்குள் நுழைந்தார் ருத்ரன்.

அவரை கண்டதும் அவனை விட்டு தள்ளி அமர்ந்தவளை பார்த்தவாறு அருகே வந்தவரின் கலக்கமான முகத்தை பார்த்த ஈஸ்வரன், “ஏன் மாமா இவ்வளோ கவலையா இருக்கீங்க? எனக்கு ஒன்னுமில்லை! நான் நல்லா இருக்கேன்” என அவரை தேற்றினான்.

“இல்ல மாப்ள! இப்படி உடம்பை வச்சிக்கிட்டு இன்னிக்கு நிச்சயதார்த்தம் வேண்டாமே! தள்ளி வச்சிடலாமா?” எனக் கேட்டார்.

“இல்ல மாமா! ஐம் ஃபைன். இன்னிக்கே நிச்சயம் வச்சிடலாம். ஆனா கல்யாணத்தை மட்டும்..” என அவன் தயங்கியவாறு நிறுத்த,

இரண்டு முறை தடங்கலாய் நடந்த நிகழ்வுகளில், ருத்ரன் நிச்சயத்தையும் திருமணத்தையும் சில மாதங்களுக்கு தள்ளி வைக்க சொல்லி பேசலாமா என்ற எண்ணத்தில் தான் ஏற்கனவே இருந்தார். இதில் இவன் இவ்வாறு தயங்கி நிறுத்தவும் அவனும் அவ்வாறு நினைப்பதாய் எண்ணி நிம்மதி அடைந்தவராய்,

“சொல்லுங்க மாப்ள! கல்யாணத்தை தள்ளி வைக்கலாம்னு நினைக்கிறீங்களா?” எனக் கேட்டார்.

“இல்ல மாமா! அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே கல்யாணத்தை வச்சிக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்” என்றுரைத்து அவரின்‌ எண்ணத்தில் தீயை வைத்தான்.

“என்னது அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயேவா” அவர் அதிர்ந்தவாறு கேட்க,

ஆமென தலையசைத்தவன், “மாமா நம்ம வீட்டுக்கு தான் நான் இப்ப வர போறேன். அம்மாவையும் அங்க வர சொல்றேன். எந்த தேதில கல்யாணம் வச்சிக்கலாம்னு எல்லாரையும் வச்சி பேசி முடிவு பண்ணுவோம்” என்றவாறு எழுந்து நின்று நடக்க ஆரம்பித்தான்.

அடிபட்டு கட்டுப் போட்டதை போன்று துளியும் காண்பிக்காது திடமாய் இயல்பாய் அவன் நடந்து சென்று கொண்டிருப்பதை வியப்பாய் பார்த்து கொண்டிருந்தனர் ருத்ரனும் மீனாட்சியும்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்தவன் கண்களில் கல்யாணி ராஜனுடன் பேசி கொண்டிருந்த காட்சியே பட, கோபமாய் அவர்களின் அருகில் சென்றவன், அவனின் சட்டையை பிடித்தவாறு, “பிள்ளையயும் கிள்ளிவிட்டு தொட்டிலையும் ஆட்ட வந்திட்டுயோ” என ஆக்ரோஷமாய் கேட்டான்.

“ம்ப்ச் கையை எடுண்ணா! ராஜண்ணாவை சந்தேகப்படுறியா நீ?” கல்யாணி ஈஸ்வரனின் கையை ராஜனின் சட்டையில் இருந்து விடுவித்து கொண்டிருந்தாள்.

தீரன் ராஜனுக்கு உதவியாய் அவனருகில் வந்து நிற்க, கல்யாணியையும் சேர்த்து மூவரையும் முறைத்த ஈஸ்வரன், “அவங்கப்பா என்னை கொல்ல பிளான் செய்றது கூட இவனுக்கு தெரியாதுன்னு என்னை நம்ப சொல்றியா? அவங்கம்மா அன்னிக்கே நீ எப்படி இந்த பொண்ணை கட்டிக்கிட்டு நல்லா வாழ்ந்துடுவனு பார்க்கலாம்னு சொன்னவங்க தானே” என கோபமாய் உரைத்தவன்,

“நீ வா கல்லு! இவங்ககிட்ட உனக்கென்ன பேச்சு” என அவளின் கைப்பற்றி வெளியே அழைத்து சென்றான்.

தாய்க்கு அழைத்து மீனாட்சியின் மாமா முருகன் வீட்டிற்கு வருமாறு கூறிவிட்டு, கல்யாணியிடம் மகிழுந்தை அவ்வீட்டை நோக்கி செலுத்துமாறு உரைத்தான் ஈஸ்வரன்.

ராஜன் மற்றும் ஈஸ்வரனின் சண்டையினை பார்வையிட்டவாறு தான் அந்த மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியேறினர் ருத்ரனும் மீனாட்சியும். அவர்களின் சம்பாஷணையை கேட்கவில்லை இருவரும். ஆக்ரோஷமாய் நின்றிருந்த காட்சியை தான் கண்டனர்.

மீனாட்சியிடம் இது வரைக்கும் டீம் லீடாய் மட்டுமே தான் ராஜன் பேசி கொண்டிருக்கிறான். மீனாட்சியும் ராஜனிடம் தனிப்பட்ட விதத்தில் எதுவும் பேசவும் இல்லை. கேட்கவும் இல்லை. ஈஸ்வரனிடம் கூட இவர்களுக்குள் இருக்கும் பகையை பற்றி கேட்கவில்லை. அவளுக்கு கேட்க தோன்றவில்லை. அதனால் ஈஸ்வரனுக்கு இன்னுமே ராஜன் இவளின் டீம் லீடர் என்ற விஷயம் தெரியாது.

இப்பொழுது இவர்களின் சண்டையினை பார்வையிட்டப் போது கூட, இரு குடும்பத்தினருக்கும் அப்படி என்ன தான் பகை என கேட்டறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணி கொண்டாள் மீனாட்சி. ருத்ரனுக்கு ஏதோ சொத்து பிரச்சனை என்ற வகையில் இவர்களுக்குள் இருக்கும் பகை பற்றி தெரிந்திருந்தது‌.

ருத்ரன் வீட்டை நோக்கி மகிழுந்தை இயக்க, மீனாட்சி மாமனுக்கு அழைத்து ஈஸ்வரன் தனது தாய் தங்கையுடன் அங்கு வந்து கொண்டிருக்கும் செய்தியை கூறினாள்.

ஈஸ்வரன் விரைவாய் திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்று சொன்னதில் ருத்ரனுக்கு விருப்பமில்லாமல் இருக்க, இதை எவ்வாறு ஈஸ்வரனிடம் நயமாய் எடுத்து கூறி சம்மதிக்க வைப்பது என்ற எண்ணத்திலேயே மகிழுந்தை இயக்கி கொண்டிருந்தவரின் நினைவுகளோ அவரையும் மீறி முந்தைய நாள் ஈஸ்வரனை அவனின் கடையில் சந்திந்த நிகழ்வுக்கு பயணமானது.

******

நிச்சயத்திற்காக முந்தைய நாளே மதுரைக்கு வந்திருந்த ருத்ரன், ஈஸ்வரனிடம் சில விஷயங்களை பேச எண்ணி அவனின் கடைக்கு சென்றார்.

காலை ஒன்பது மணியளவில் அவர் சென்றிருக்க, ஈஸ்வரனும் அவனது தாய் அகல்யாவும் பாத்திரம் வாங்க வந்த வாடிக்கையாளர்களிடம் பாத்திரங்களை காண்பித்து கொண்டிருந்தனர்.

“என்ன மாப்ள, நீங்க இந்த வேலை செஞ்சிட்டு இருக்கீங்க? அம்மாவை வேற செய்ய வச்சிட்டு இருக்கீங்க! வேலையாள் இல்லையா?” எனக் கேட்டார்.

வாழ்நாள் முழுவதும் மத்திய அரசு பணியில் இருந்து, மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு மகளை கவனிப்பதற்காகவே விருப்ப ஓய்வு பெற்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ருத்ரனுக்கு ஈஸ்வரனும் அகல்யாவும் செய்யும் இந்த வேலை பயத்தை கொடுத்தது.

தன்னை போலவே தன் மகளும் அலுவலகத்தில் பெரிய பதவியில் வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையே அவருக்குள் வியாபித்திருக்க, இதில் இவர்கள் செய்யும் வேலையை பார்த்ததும், எங்கே தனது மகளையும் இவ்வாறு விற்பனையாளராய் மாற்றிவிடுவார்களோ என்ற எண்ணம் எழுந்து கவலை கொள்ள செய்தது.

“நம்ம கடை வேலையை நாம தானே செய்யனும் மாமா! அம்மாவும் இந்த கடைல எல்லா வேலையும் செய்வாங்க. இன்னிக்கு வேலையாள்ல ஒருத்தருக்கு கல்யாணம். அதான் வேலையாட்கள் எல்லாரும் அங்க போய்ருக்காங்க. ஒரு மணி நேரத்துல அவங்க வந்துடுவாங்க. அது வரைக்கும் நாங்க பார்த்துப்போம்” என்றவன் ருத்ரனை வரவேற்று தனது அறையில் அமர வைத்தான்‌.

அங்கு அவர் அமர்ந்ததும், எதிரில் தன்னுடைய சுழலும் நாற்காலியில் அமர்ந்தவனின் கம்பீரத்தை ரசித்தவராய், “மாப்ள! நான் நேரடியாவே விஷயத்துக்கு வரேன். மீனாட்சி பத்தி சில விஷயங்கள் உங்ககிட்ட பேசனும்” என்று கூற,

“சொல்லுங்க மாமா” என்றான் அவனும் ஆர்வமாய்.

“அது வந்து மாப்ள, மீனாட்சி தொடர்ந்து ஐடில வேலை செய்யனுங்கிறது என்னோட விருப்பம். மீனுவ வழி நடத்தியது முழுக்க அவ அம்மா தான். மீனு என்ன படிக்கனும்னு முடிவு செஞ்சது அவ அம்மா தான். மீனுக்கு அவங்க அம்மா என்ன முடிவு எடுத்தாலும் சரின்னு ஒத்துக்குவா! அவ நேச்சர் அது! அவ மேல அன்பை கொட்டி கொடுத்துட்டா போதும், அவளுக்கு பிடிக்காததை நீங்க செய்ய சொன்னா கூட செய்வா! அவளோட ப்ளஸ் அண்ட் மைனஸ் இரண்டுமே அது தான். அவளை அப்படி தான் ஐடில சேர வச்சேன். ரொம்ப டேலண்ட்டான பொண்ணு. ஆனா யாராவது அவளை புஷ் செஞ்சிட்டே இருக்கனும். அவங்க அம்மா இறந்த பிறகு இன்னும் மோசமாகிட்டா! இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் செய்ய பயம், தெரியாத ஆளுங்க கிட்ட பழக பயம். ஸ்டேஜ்ல பேச பயம்னு எல்லாம் பயமயம்னு ஆகி போச்சு. அவளுக்குனு எந்த லட்சியம் கனவுனு எதுவும் இல்லை. கல்யாணம் செஞ்சிட்டு குழந்தை பெத்துக்கிட்டு அப்படியே இருந்துடலாம்னு நினைக்கிறா! இதுக்காகவா நான் அவளை பிரைன் வாஷ் செஞ்சி கேம்பஸ் இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் செய்ய வச்சி இந்த வேலைல சேர வச்சேன். அவ தொடர்ந்து ஐடில வேலை செஞ்சு மேனேஜர் லெவலுக்கு வளரனும். அதுக்கு நீங்க தான் அவளுக்கு உறுதுணையா இருக்கனும்” மகளின் மீதான தனது கனவுகளை அவர் எடுத்து கூறினார்.

அவரின் பேச்சினை ஆர்வமாய் கேட்டு கொண்டிருந்தவன், “நீங்க சொல்றது புரியுது மாமா! உங்க பொண்ணு கண்டிப்பா வீட்டுலேயே ஹவுஸ் வைஃபா இருக்க நான் விட மாட்டேன்” என அவன் சொன்னதும் இவரின் முகம் ஜொலித்தது.

“ஆனா ஐடி வேலை செய்றதும் செய்யாததும் அவ விருப்பம்! நான் அவளை கண்டிப்பா என்னோட இந்த பாத்திர பிசினஸ்ல இன்வால்வ் செய்யாம இருக்க மாட்டேன்” என்று முடிக்கவும்,

ஜொலித்த அவரின் முகம் களையிழந்து போனது.

எதை தன் மகள் செய்ய கூடாது என்று எண்ணியிருந்தாரோ அதே வேலையை தானே செய்ய வைப்பதாய் இவன் கூறியதில் கடுப்பானது அவருக்கு. ஆனால் அவனை எதிர்த்து பேசும் தைரியமற்று, “அவளுக்கு ஐடில வேலை செய்ய விருப்பமில்ல மாப்ள! உங்க மூலமா அவளை தொடர்ந்து ஐடி வேலை செய்ய வைக்கலாம்னு பார்த்தா இப்படி சொல்றீங்களே” என தனது ஆதங்கத்தை நேரடியாகவே அவர் ஈஸ்வரனிடம் கேட்க,

“அதான் மாமா சொல்றேன்! அவளுக்குனு கனவு எதுவுமே இல்லைனா என்னோட கனவை அவ நனவாக்கட்டும்‌! அதுல தப்பு இல்லையே! அதுக்காக நான் ஒன்னும் அவளை வற்புறுத்த மாட்டேன் மாமா! நீங்க கவலைப்படாதீங்க”

இத்துடன் இந்த பேச்சு வார்த்தை முடிந்தது என்பது போல் அவனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவன், “பக்கத்துல இரண்டு கடை தள்ளி நம்ம குட்டி ஃபேக்டரி இருக்கு! அதை சுத்தி பார்க்கலாம் வாங்க” என்று அவரை அழைத்து கொண்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.

அனைத்து பணியாளர்களிடமும் அவன் காட்டும் பணிவும், பணியினை பற்றிய பேச்சில் அவன் வெளிப்படுத்தும் ஆளுமையும் என அனைத்தும் அவரை கவர்ந்தீர்த்தாலும் மகளின் விஷயத்தில் அவனின் போக்கு இவருக்கு சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை.


‘அன்னிக்கே நான் சொன்னதை கேட்காம பேச்சை மாத்தி கூட்டிட்டு போனவரு, இன்னிக்கு மட்டும் கல்யாணத்தை லேட்டா வச்சிக்க சொல்லி கேட்டா ஒத்துக்குவாரா என்ன! அவருக்கு எப்பவுமே அவர் நினைக்கிறது தான் நடக்கனும்’

முந்தைய நாள் உரையாடல்களை அசைப்போட்டவாறு மருமகனை மனதினுள் வறுத்தவாறே ருத்ரன் இயக்கிய மகிழுந்து வீட்டை வந்தடைய, பின்னேயே கல்யாணியும் சுந்தரேஸ்வரனும் அவர்களது மகிழுந்தில் வந்து இறங்கினர்.

இதே நேரம் அங்கு சுந்தரேஸ்வரனின் பாத்திரம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைக்குள் தீரனுடன் சென்றிருந்தான் ராஜன்.

“இங்க எதுக்குடா இப்ப வர சொன்ன?” என தீரன் கேட்க,

“எனக்கு இங்க சிசிடிவி புட்டேஜ் பார்க்கனும் மச்சி! அந்த கொரியர்ல பொருளை மாத்தி அனுப்பினவன் தான் இன்னிக்கு இந்த விபத்துக்கும் காரணமா இருப்பான்னு தோணுது” என்றான் ராஜன்.

“டேய் ஊர்ல இருந்து வந்த நண்பனை பிக் அப் செய்ய வந்தவனை ஏரியா ஏரியாவா சுத்த வச்சிட்டு இருக்க நீ! எனக்கும் என் வேலை சோலிலாம் பார்க்க போகனும்டா! உன்கூடவே நாள் முழுக்க இருக்க முடியாது” என்று தீரன் பாவமாய் கூறவும்,

“ஆமா இங்கிருந்து பத்து கடை தள்ளி இருக்க உன் கடைக்கு போறதுக்கு பேச்சை பாரு” என்று முறைத்தவன், “ஒழுங்கா என் கூட வா” என்று உள்ளே அழைத்து சென்றான்.

அங்கிருந்த பணியாளர்களுக்கு ராஜனை தெரியும் என்றாலும், ராஜனும் ஈஸ்வரனும் எலியும் பூனையுமாய் சண்டையிட்டு கொண்டிருக்கும் இந்நேரத்தில் ராஜன் ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறார் என்ற கேள்வியான பாவனையுடனேயே அவனுக்கு வணக்கம் கூறி கொண்டிருந்தனர்.

ஈஸ்வரனின் ஆணைக்கிணங்க அவனின் அறிவுரைப்படி காணொளித்தடத்தில் (யூ டியூப்பில்) புதிதாய் அறிமுகப்படுத்தவென வெங்காயம் நறுக்கும் மெஷினை தயார் செய்து வைத்திருந்தனர் அங்கிருந்த பணியாளர்கள்.

இது ஈஸ்வரனின் அடுத்த கட்ட முயற்சி என்று சொல்லலாம். ஐந்து நிமிடத்தில் ஐந்து கிலோ வெங்கயாத்தை வெட்டும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது அந்த மெஷின். பெரிய கேட்டரிங் கம்பெனி, ஹோட்டல் போன்றவற்றிற்கு இது பெரியதாய் உதவக்கூடியது. இதன் மூலம் இவனுக்கு கிடைக்கும் லாபமும் பெரியதாய் இருக்குமென கணக்கிட்டிருந்தான் ஈஸ்வரன்.

ராஜனும் தீரனும் அந்த மெஷினை கண்டு வியந்து போயினர். மூன்று மெஷின்கள் டெஸ்டட் ஓகே என்ற லேபிள் உடன் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

“உன் அண்ணன் மூளைக்காரன் தான்டா” எனப் பாராட்டினான் தீரன்.

அங்கிருந்த சிசிடிவி புட்டேஜை பார்வையிட்டப் பிறகு அங்கிருந்த பணியாளர்களிடம் கணேசனை பற்றி விசாரிக்க, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே அவனை வேலையை விட்டு ஈஸ்வரன் நிறுத்தி விட்டதாய் உரைத்தனர்.

“யாருடா இந்த கணேசன்? அவனை பத்தி ஏன் விசாரிக்கிற?” எனக் கேட்டான் தீரன்.

“அந்த கொரியர் இஷ்யூல ரொம்ப நேக்கா எங்களை கோர்த்து விட்டிருக்கான்டா அந்த கல்ப்ரிட்! சென்னைல கொரியர் மாறி இருந்துச்சுனு அண்ணா சொன்னான்ல. மாறிப்போன கொரியர் எல்லாத்துலயும் எங்க கடையோட வேல் சிம்பிள் இருக்குடா! எங்களை மாட்டி விட எவனோ செஞ்ச வேலை இதுனு தோணுச்சு! அப்பாகிட்ட நான் சத்தியம் வாங்கின பிறகு அவர் அண்ணன் பக்கமே போறது இல்ல!

யாராவது நேரடியா நான்‌ தான் கல்பிரிட்னு சொல்ற மாதிரி இப்படி லேபிள் ஒட்டி தன்னையே காண்பிச்சிப்பாங்களா? இதை புரிஞ்சிக்காம அண்ணன் என்னமோ நாங்க வேணும்னே செஞ்ச மாதிரி நினைச்சி சண்டைக்கு நிக்குது!

அண்ணனுக்கு எதிரினு யாரும் இருக்காங்களானு நான் விசாரிச்ச வரையில் இங்க வேலை செய்ற கணேசன்ற பையன்கிட்ட தகராறு ஆகிருக்கு. பாத்திரம் செய்றதுக்கான ஸ்டீல் ஷீட், மெட்டல் சரக்குலாம் சப்ளை செய்ற ஓனர் கூட சண்டை ஆகிருக்கு! ஆனா இரண்டு பேருமே அண்ணனை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசலை. அதனால் அண்ணனுக்கு அவங்க மேல சந்தேகம் வரலை போல!” என்று இவன் கூறியவாறு அந்த தொழிற்சாலைக்குள் நடந்து வர,

“எப்படிடா அங்கிருந்துட்டே இங்கே இவ்வளோ டீடெய்ல்ஸ் கலெக்ட் செஞ்ச?” என தீரன் ஆச்சரியமாய் கேட்டான்.

“பின்னே உன்னைய நம்பிட்டே இருக்க சொல்றியா? ஒரு விஷயத்தை விசாரிக்க சொன்னா ஒரு வாரம் ஆக்குற நீ! அதான் உன்னை நம்பினா வேலைக்கு ஆகாதுன்னு வேற ஒரு ஆளை பிடிச்சு வச்சு செய்ய வச்சேன்” என்றான் ராஜன்.

“யாருடா அது எனக்கு தெரியாத உளவாளி” எனக் கேட்டான் தீரன்.

“ஹான் அது சீக்ரெட் மச்சி” என்று கண்ணடித்தான்‌ ராஜன்.

‘யாரா இருக்கும்?’ என தனக்குள்ளேயே பேசியவாறு யோசித்தான் தீரன்.

அந்த கணேசனை நேரடியாகவே சென்று விசாரிக்க வேண்டுமென மனதினுள் குறித்து கொண்டவனாய் தீரனை அவனது கடையில் இறக்கி விட்ட ராஜன் தனது வீட்டை நோக்கி பயணித்தான்.


இங்கு முருகனின் இல்லத்தில் ஈஸ்வரனின் தாய் அகல்யா மகனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் காயங்களை பார்த்து கலங்கி போயிருந்தார்.

இதில் மகன் அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே திருமணம் வைத்து கொள்ளலாம் என்று கூறியது வேறு அவரை கவலைக் கொள்ள செய்தது.

“அடுத்த முகூர்த்தம்னா இன்னும் இரண்டு வாரம் தான் இருக்கு! அடிபட்டிருக்கு ஈஸ்வரா! அது சரியாகுற வரைக்குமாவது காத்திருப்போமே” என அவர் கூற,

“இல்லம்மா! பெரிய காயம் இல்ல! இரண்டு வாரத்துல சரியாகிடும். எவ்ளோ சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்ளோ சீக்கிரம் இந்த கல்யாணம் நடக்கனும்னு நினைக்கிறேன்” என்று தனது முடிவில் தீர்க்கமாய் இருக்க, அனைவருமே சம்மதம் சொல்லியாக வேண்டுமென்ற நிலையில் நிறுத்தி இருந்தான்.

“அப்புறம் முக்கியமான விஷயம் கல்யாணம் கோவில்ல வச்சிக்கலாம். இப்ப இந்த வீட்டுல இருக்க ஆளுங்களை தவிர வேற யாருக்கும் இந்த கல்யாணத்தை பத்தி தெரிய கூடாது!” என்று ஈஸ்வரன் கூற, ருத்ரன் ருத்ரதாண்டவம் ஆடி விட்டார்.

“ஒத்த மகளை வச்சிட்டு ஊரு உலகத்துல சொல்லாம கொள்ளாம கட்டிக் கொடுக்க சொல்றீங்களா! அது எந்த விதத்துல நியாயம்? மாப்ள வீடுனா நீங்க சொல்றதுக்குலாம் நாங்க மண்டை மண்டையை ஆட்டனும்னு நினைக்கிறீங்ளோ” என தனது அதிருப்தியை வார்த்தைகளாய் அவர் கோர்த்து பேச, மீனாட்சிக்கு பயந்து வந்தது.

எங்கே சண்டையாகிடுமோ என்ற பயத்தினில் அவளையும் மீறி, “அப்பா” என கலக்கமாய் அழைத்து அவரை நோக்கினாள் மீனாட்சி.

“என்னமா அவர் சொல்ற எல்லாத்துக்கும் மண்டைய மண்டையை ஆட்ட சொல்றியா?” என மகளிடம் நேரடியாகவே அவர் கேட்க, அவளுக்கு கண்ணீர் வந்து விட்டது.

ஈஸ்வரன் அவளை பார்த்து தலையை அசைத்து அழக்கூடாது என சமிக்ஞை செய்ய, அவளுக்கு மேலும் கண்ணீர் சுரந்து கண்ணை மறைத்தது.

“உங்க நிலைமை எனக்கு புரியுது மாமா” என தன்மையாகவே ஈஸ்வரன் பதிலளிக்க, மீனாட்சிக்கு சற்று ஆசுவாசமானாலும் இங்கே நின்று மேலும் இவர்களின் உரையாடலை கேட்கும் தைரியமற்று அறைக்குள் சென்று மறைந்து விட்டாள்.

“என்ன ஈஸ்வரா! என்ன நினைச்சிட்டு இப்படி சொல்லிட்டு இருக்க நீ! பொண்ண பெத்தவரு கேட்குறது நியாயம் தானே” என அகல்யாவும் தன் பங்கிற்கு கேட்க,

“என்ன‌ அத்தான் நீங்க! உட்காருங்க முதல்ல! நான் தம்பிகிட்ட பேசுறேன்” என்று ருத்ரனை அமைதிப்படுத்திய முருகன் ஈஸ்வரனை தனியே அழைத்து பேசினார்.

ஆச்சியும் முருகனும் ஈஸ்வரனிடம் பேசியதில் சற்று தெளிந்திருக்க, ருத்ரனை சம்மதிக்க செய்திருந்தனர்.

கல்யாணியிடம் ராஜனுக்கு கூட இந்த திருமணம் பற்றிய செய்தியை தெரிவிக்க கூடாது என கூறி விட்டான் ஈஸ்வரன்.

ஈஸ்வரன் குடும்பத்தினர் தாங்கள் கிளம்பி மண்டபத்திற்கு வருவதாய் உரைத்து சென்றிருக்க, மகளின் அறைக்குள் வந்த ருத்ரன் அவளருகில் அமர்ந்தார்.

“மாப்ள செய்றது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கலைம்மா. அவர் நினைச்சப்படிக்கு நம்மளை ஆட்டி வைக்கிறாரோனு தோணுது. உனக்கு மட்டும் இவரை பிடிக்காம போய்ருந்துச்சுனா இந்த கல்யாணமே வேண்டாம்னு சொல்லிருப்பேன்” ஈஸ்வரனின் மீதான தனது கோபத்தை மகளிடம் இறக்கி விட்டு சென்றிருந்தார்.

தந்தையின் சொல்லில் கலங்கிய கண்களுடனேயே கிளம்பி கொண்டிருந்தாள் மீனாட்சி. அன்னம் அவளிடம் விளையாட்டாய் பேசி சிரிக்க வைத்து கிளம்ப செய்திருத்தாள்‌.

புதிதாய் குறிக்கப்பட்ட தேதியை ஐயரிடம் வழங்கி, நிச்சயத்தில் அதையே வாசிக்க வைத்தனர்.

காயங்களுடனே மாப்பிள்ளையாய் நிச்சயத்தில் பங்கேற்று மீனாட்சிக்கு ஈஸ்வரன் மோதிரம் அணிய, மீனாட்சியின் கண்ணீர் அவனின் விரலில் பட்டு தெறித்தது.

“சீக்கிரம் என்‌ கைக்குள்ள வந்துடுடா பச்சக்கிளி! எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடலாம்” அவளுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு உரைத்தவன் அவளின் கண்களை துடைத்து கன்னத்தில் தட்டி கொடுத்தான்.

அவளின் தந்தைக்கும் தனக்குமான பிணக்கில் தான் சோர்ந்து இருக்கிறாள் இவளென புரிந்தது அவனுக்கு.

அன்றிரவு அவளது கைபேசிக்கு அழைத்தவன், வீடியோ காலில் வருமாறு உரைத்தான்.

அன்னம் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். அவள் உறங்கும் போது வெடி குண்டே வெடித்தாலும் விழித்து கொள்ள மாட்டாள். அதனால் இரவில் அன்னம் உறங்கும் போது ஈஸ்வரனுடன் பேசுவதில் எந்த தயக்கமும் இருந்ததில்லை மீனாட்சிக்கு.

“இன்னிக்கு ரொம்ப அழகா இருந்தடா பச்சக்கிளி” எனக் கூறி அவளை சிவக்க வைத்தான்.

“ஏன் இவ்ளோ சீக்கிரமா கல்யாணத்தை வச்சிக்க சொல்லி கேட்டேன் தெரியுமா?” என அவன் கேட்க,

தெரியாது என தலையசைத்தாள். இவளை விரைவாய் மணமுடித்து கொள்ள தான் தேதியை மாற்றினான் என இவள் நினைத்திருந்தாள். அதனால் தான் இது குறித்து தந்தையிடம் எதிர்ப்போ ஆதரவோ எதுவும் அவள் கூறவில்லை. ஆனால் அவன் இவ்வாறு கேட்கையில் வேறு ஏதும் காரணம் இருக்குமோ என தோன்றியது அவளுக்கு.

“என்ன காரணம் ஈசுப்பாஆ” எனக் கேட்டாள்.

“என் சித்தப்பா தான் காரணம்” என்றவன்,

“அவரால் தான் இன்னிக்கு எனக்கு விபத்து நடந்துச்சு” என்றான்.

நிஜமாவா என கண்கள் விரிய ஆச்சரியமாய் கேட்டவளை விழுங்கும் பார்வை பார்த்தவன், ஆமென தலையசைத்தான்.

அவனின் பார்வையில் நாணியவளாய், வாய்க்குள்ளேயே ஏதோ முணங்க,

அது அவனின் ஒலிவாங்கியில் மெல்லியதாய் கேட்க, “ஹே என்ன சொன்ன மீனு” என உல்லாசமாய் கேட்டான்.

“ஒன்னும் சொல்லலியே” என்றவளை, உன்னை நான் அறிவேன் என்பது போல் அவன் பார்த்து வைக்க,

அய்யோ என்றவாறு தலையை குனிந்தவளாய், “கேட்டுச்சா?” எனக் கேட்டாள்.

“ஆமா கேட்டுச்சு” என்று மையல் சிரிப்புடன் அவன் கூற, வெட்கமாகி போனது இவளுக்கு.

“அப்படி என்ன சொக்க வச்சேனாம் நானு” என உல்லாச புன்னகையுடன் அவன் கேட்க,

நாணிக் கோணியவளாய், “ஆடியோல பேசலாமா ப்ளீஸ்?” எனக் கண்களை சுருக்கியவாறு கேட்டாள்.

“பரவாயில்ல இப்படியே பேசுவோம்! ஏன் உனக்கு எதுவும் சங்கடமா இருக்கா?” இமை சிமிட்டாத பார்வையும் இதழ் விரிந்த புன்னகையுமாய் அவன் கேட்க,

‘உங்க பார்வை தான் சங்கடப்படுத்துதுனு எப்படி சொல்ல’ மனதோடு எண்ணி கொண்டவளாய்,

“அவ்ளோ கொடூரமானவரா உங்க சித்தப்பா” என கேட்டு பேச்சை மாற்றினாள்.

ஹ்ம்ம் என பெருமூச்செறிந்தவனாய், “தெரியலை மீனு! அவர்கிட்ட நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கேன்‌‌. என் அப்பாவா அவரை மனசுல வச்சிருந்த காலங்கள்லாம் உண்டு. ஆனா அவர் செஞ்ச நம்பிக்கை துரோகம் மனசார அவரை வெறுக்க வச்சிடுச்சு! இப்ப வேணும்னே கல்யாணத்தை நிறுத்த இப்படி செய்றாரோனு தோணுது. அதான் யாருக்கும் சொல்லாம கல்யாணம் வச்சிட்டு ஒரு மாசம் கழிச்சி பெரிசா ரிசப்ஷன் வச்சிக்கலாம்னு சொன்னேன்” என்றான்.

“அப்பாக்கு உங்க மேல ரொம்ப வருத்தம்” என்றாள் வருத்தத்துடன்.

“ஹ்ம்ம் தெரியும்! கல்யாணமானதும் எல்லாம் சரியாகிடும்! நீ கவலைப்படாதே! நான் பார்த்துக்கிறேன்”

நிறைய ஆறுதலும் தேறுதலும் வழங்கி அவளை இயல்பாக்கிய பின்பே அன்றிரவு நிம்மதியாய் உறங்கினான் ஈஸ்வரன்.

— தொடரும்