சொக்கனின் மீனாள் 1


தனது படுக்கையறையில் இருந்த சாளரத்தின் வழியே நிலவை வேடிக்கை பார்த்தவாறு ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குள் இருந்த மீனாட்சியின் கவனம், அந்தச் சாளர விதானத்தில் (sun shade) இருந்து கேட்ட பறவையின் குரலிலும் அதன் இறக்கையின் படபடப்பிலும் அதன் மீது திரும்பியது.

அவளது வீட்டினை சுற்றி எப்பொழுதும் ஆங்காங்கே புறாக்கள் பறந்த வண்ணம் இருந்தாலும், இது வரை அந்த இடத்தில் அவை அமர்ந்து கண்டிராத காரணத்தினால், அந்த இறக்கையின் படபடப்பை கொண்டு அதற்கு ஏதேனும் அடிப்பட்டிருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

இந்த எண்ணம் தோன்றிய மறுநொடி அவளின் மனம் அதன் வலியை எண்ணி கவலைக் கொள்ள அவசரமாக எழுந்தவள் தந்தையின் அறை நோக்கி சென்றாள்.

“அப்பா! ப்பாஆஆ! அங்க புறாவுக்கு ஏதோ அடிபட்டுடுச்சு போலப்பா! போய் பாருங்களேன்” எனத் தனது கைபேசியில் யாரிடமோ பேசி கொண்டிருந்த தந்தையை அவளது அறையின் வெளிப்பக்க சுவற்றை நோக்கி நகர்த்திச் சென்றாள்.

“என்னம்மா! என்னாச்சு?” என்றவராய் கைபேசியை வைத்துவிட்டு அவளின் இழுப்புக்கு சென்று, அவள் கூறிய இடத்தைக் கவனிக்க, அங்கு இரு புறாக்கள் அமர்ந்து இறக்கைகளை அடித்துச் சத்தமிட்டு விளையாடிய வண்ணம் இருந்தன.

அதனைக் கண்டு ஆசுவாச பெருமூச்சு விட்டவளை கண்டவர்,
“ம்மா அதுங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகலைமா! சும்மா விளையாடிட்டு தான் இருக்குதுங்க! நீ புறாக்கு அடிப்பட்டிருச்சுனு நினைச்சு பயத்துட்டியா?” எனக் கேட்டார் அவளின் தந்தை ருத்ரன்‌.

கண்களைச் சுருக்கி ஆமென அவள் தலையசைக்க, “சின்னப் புறாவுக்கு இவ்ளோ அக்கப்போரா?” எனக் கூறி சிரித்தாரவர்.

“புறாவா இருந்தா என்ன? புழுவா இருந்தா என்ன? எல்லாத்துக்கும் வலின்ற உணர்வு இருக்கு தானேப்பா” என்றாள் அவள்.

தனது மகளின் இரக்க சுபாவத்தையும் மெல்லிய குணத்தையும் அறிந்தவராய் அவள் தலை கோதி மென்னகை புரிந்தார்.

அவளின் பார்வை அந்தப் புறா ஜோடிகளை ஸ்பரிசித்திருக்க, தனது தந்தையின் புறம் திரும்பியவளாய், “எனக்கு எப்பப்பா கல்யாணம் செஞ்சி வைக்கப் போறீங்க?” எனக் கேட்டாள்.

அவளின் இந்தத் திடீர் கேள்வியில் சற்று அதிர்ந்து பின் வாய் விட்டு சிரித்தவராய், “என்ன! என் பொண்ணுக்கு திடீர்னு கல்யாண ஆசை வந்துருக்கு?” எனக் கேட்டப்படி அந்த வீட்டினை சுற்றியிருந்த தோட்டத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார் அவர்.

தந்தையின் சிரிப்பை பார்த்து முகத்தைச் சுருங்கியவளாய் அவருடன் நடந்தவள், “என்ன! என்னைய கேலி செய்றீங்களா?” என முறைத்தவளாய்,

“அப்பா ஐம் சீரியஸ்” என்றாள்.

அதற்கும் ஹா ஹா ஹா வென வாய்விட்டு சிரித்தவரை அவள் மேலும் முறைக்க,

“என்னம்மா நீ பூச்சுக்கு பயந்து பூச்சாண்டிக்கிட்ட சிக்குறேன்னு சொல்றியே” என்றார்.

முந்தைய நாள் மகள் தனது பணியிடப் பிரச்சனையைப் பற்றி விளக்கியிருந்ததால் இவ்வாறு கேலி செய்து சிரித்திருந்தார் அவர்.

தோட்டத்தில் இருந்த சிமெண்ட் மேஜையில் அவர் அமர, அவரருகில் அமர்ந்தவளை நோக்கி திரும்பியவர், “உனக்கு இந்த வேலை பிடிக்கலைனா வேற கம்பெனி மாத்திட்டு போ! இல்ல வேற பிராஜக்ட்டுக்கு போ! கல்யாணம் செய்றது தான் பிடிக்காத வேலைக்கான தீர்வுனு உனக்கு யார் சொன்னா?” எனக் கேட்டார்.

“பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட மாட்டாளானு எதிர்பார்த்து காத்திட்டு இருக்கப் பேரண்ட்ஸ் தான் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கேன்‌. ஆனா பொண்ணே ஓகே சொல்லியும் கல்யாணத்தைப் பத்தி பேசாம வேலையைப் பத்தி பேசுற அப்பா நீங்களா தான் இருப்பீங்க” என சலித்துக் கொண்டாள்.

ருத்ரனுக்கு மகள் தனது சொந்த காலில் நிற்க வேண்டும். என்றும் எவரின் தயவையும் எதிர்பார்த்து நிற்க கூடாது என்பதில் தீர்க்கமாய் இருப்பவர். ஆனால் இவளுக்கோ வேலைக்குச் செல்வதே பிடித்தமான விஷயமாய் இல்லை.

“எனக்கு வேலைக்குப் போகவே பிடிக்கலைப்பா! அதுவும் ஐடி வேலை சுத்தமா பிடிக்கலைனு சொன்னா எங்க கேட்டீங்க நீங்க? இந்தக் காலத்துல வேலை கிடைக்கிறதே பெரிய விஷயம். அதுவும் ஆன் கேம்பஸ்ல கிடைக்கிறது எவ்ளோ பெரிய விஷயம். உனக்கு ஈசியா கிடைச்சிட்டனால அதோட அருமை பெருமை தெரியலையானு திட்டிட்டு, கடவுள் ஒருத்தருக்கு ஒன்னு கொடுக்கிறாருனா அதுக்கான காரணம் இருக்கும்னு வேற அட்வைஸ் மழை பொழிஞ்சி தானே என்னை இந்த வேலைக்குச் சேர வச்சீங்க! நானும் சரி அப்பா சொல்றாங்களேனு சேர்ந்தேன். ஆனா ஒவ்வொரு நாளும் ஸ்டேடஸ் கால், பிராஜ்க்ட் டெலவரி, மீட்டிங், கோடிங்னு கடுப்பாகுதுப்பா! முடியலைனா ஏன் முடியலைனு காது கொடுத்து கேட்குற லீட் அண்ட் மேனேஜர் இருந்தா பரவாயில்லை‌. இந்த லீட் கூடக் குப்பை கொட்ட முடியலைப்பா! தினமும் திட்டு வாங்கிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா” என்றாள் முகத்தைப் பாவமாய் சோகமாய் வைத்துக் கொண்டு.

“சரி நீ கல்யாணம் செஞ்சா உன் லீட் உன்னைத் திட்டாம விட்டுடுவாரா என்ன?” எனச் சிரித்தவாறு அவர் கேட்க,

“ம்ப்ச் இல்லப்பா! பிராஜக்ட்ல இருந்து ரிலீஸ் தராம வெறுப்பேத்துறாங்கல! கல்யாண இன்விடேஷன் காண்பிச்சு கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வேற ஊருக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கிட்டுப் போறதா சொல்லி ரிலீஸ் வாங்கிடுவேன்”

எப்படி என் ஐடியா என்பது போல் புருவத்தை உயர்த்தி அவரை அவள் பார்க்க,

“சகிக்கலை உன் ஐடியா! இதுக்கு நீ நேரடியாவே அவங்ககிட்ட டிரான்ஸ்பர் வேணும்னு கேட்டிருக்கலாமே” என்றார்.

“அதான் கேட்டதுக்கு வேற கம்பெனி வேணும்னாலும் மாறி போங்க. டிரான்ஸ்ஃபர் தர முடியாதுனு சொல்லிட்டாங்களே!” என்றாள்.

“சரி வேற கம்பெனி இன்டர்வியூ அட்டென்ட் செஞ்சி மாறி போக வேண்டியது தானே” எனக் கேட்டார்.

“ப்பாஆஆ என்னப்பா என்னைய பத்தி தெரிஞ்சிக்கிட்டே இப்படிக் கேட்குறீங்க?” எனச் சிணுங்கினாள்.

“எனக்குத் தான் இன்டர்வியூ ஃபியர்(fear பயம்), ஸ்டேஜ் ஃபியர்னு எல்லா ஃபியரும் இருக்குனு உங்களுக்குத் தெரியும் தானே. எப்படியோ ஆன் கேம்பஸ்ல வேலை கிடைச்சி ஒரு வருஷமா ஒரு பிராஜக்ட்ல குப்பை கொட்டிட்டு இருக்கேன். இப்படியே இருந்திடலாம்னு பார்த்தா விட மாட்டேங்கிறாங்கலே” எனப் புலம்பியவள்,

“ம்ப்ச் எது எப்படியோ? ஐம் ரெடி ஃபார் மேரேஜ்! மாப்பிள்ளை பாருங்க” இது தான் முடிவு என்பது போல் கூறிவிட்டு அவள் உள்ளே செல்ல,

தனது கைபேசியில் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தரகர் அனுப்பியிருந்த வரனின் புகைப்படத்தையும் பயோடேட்டாவையும் நோட்டமிட்டவராய் அடுத்துச் செய்ய வேண்டியனவை பற்றிய தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.


அன்று அதே இரவு ஒன்பது மணி அளவில்!

“ஹை ஹலோ வணக்கம் அண்ட் வெல்கம் டூ மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கிச்சன் அண்ட் ஹோம் அப்ளையன்ஸஸ் யூ டியூப் சானல்! நான் உங்க சுந்தரேஸ்வரன்!

சாரி ஃபார் த டிலே மக்களே! இன்னிக்கு கேமரால கொஞ்சம் பிராப்ளம் வந்துட்டனால எட்டு மணிக்கே லைவ்ல வர முடியலை.

நிறையப் பேர் என்னோட வீடியோக்காக காத்துட்டு இருக்கிறதா மெசேஜ் செஞ்சிருந்தீங்க. உங்களை காக்க வைத்ததற்கு மன்னிக்கவும். இனி இப்படி டிலே ஆகாம பார்த்துக்கிறோம்.

தினமும் நைட் என்னோட வீடியோஸ் பார்த்துட்டு தான்‌ தூங்க போவீங்கனு நிறையப் பேர் சொல்லிருந்தீங்க. நிஜமாவே அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

தொடர்ந்து எங்களோட பிராடக்ட் பத்தின உங்களோட கருத்துகளைப் பகிர்ந்துக்கோங்க. மாதாமாதம் நாங்கள் குலுக்கல் முறையில் தேர்ந்தெடுத்து பத்து நபருக்கு அளிக்கும் பரிசுகளை வெல்லுங்க.

இன்னிக்கு யூ டியூப் லைவ்ல நாம பார்க்க போறது பஞ்சலோக பிராடக்ட்ஸ் தான்ங்க.

ஏற்கனவே போட்டிருந்த ஐயன் கடாய், தோசை கல்க்கு நீங்க கொடுத்த ஆதரவுக்கு ரொம்ப நன்றி. அத்தனையும் வித்துப் போச்சு. வேணுங்கிறவங்க எங்க சைட்ல அந்தப் பிராடக்ட்க்கு கீழே இருக்கப் பட்டன் மூலமா எங்களுக்கு நோட்டிபிகேஷன் அனுப்புங்க. நாங்க தேவைக்கேற்ப திரும்ப தயாரிச்சு உங்களுக்கு மெசேஜ் செய்வோம்.

பஞ்சலோக தோசை கல், பணியார சட்டி, கடாய், ஆப்ப சட்டி இதெல்லாம் தான் நான் உங்களுக்குக் காண்பிக்கப் போறேன். அதுவுமில்லாம லைவ்வா புதுத் தோசை கல்லுல தோசை ஊத்தி காண்பிக்கப் போறேன்.

பஞ்சலோக பிராடக்ட்ஸ் எல்லாமே நாங்க பரம்பரையா நாற்பது வருஷமா சொந்தமா தயாரிச்சிட்டு இருக்கோம். இது முழுக்க முழுக்க ஹேண்ட்மேட் பிராடக்ட்ஸ். நீங்க இந்த பிராடக்ட்ஸ்லாம் பார்த்தீங்கனாலே தெரியும்.

இந்தப் பஞ்சலோக தோசை கல்லை நீங்க முன் தயாரிப்புலாம் எதுவும் செய்யாம நேரடியாகவே யூஸ் செய்யலாம். இப்ப இங்க நான் வச்சிருக்கிறது கழுவிய புதுத் தோசை கல். இதுல டேரக்ட்டா எண்ணெய் தேய்ச்சு தோசை ஊத்தலாம்” எனக் கூறியவாறு அந்தப் புதுத் தோசைக்கல்லில் எண்ணெயை தேய்த்துத் தோசை மாவை அழகாய் வட்டமாய் ஊற்றி முடிக்கவும்,

“சுந்தர் ரொம்ப அழகா தோசை ஊத்துறீங்க”

“சூப்பர் சகோ”

“எனக்குக் கூட இப்படித் தோசை சுட வராது ப்ரோ”

எனப் பலவிதமான கமெண்ட்டுகள் அந்த நேரலை காணொளியின் கருத்துரை பெட்டியில் குறுஞ்செய்திகளாய் குவிந்த வண்ணம் இருந்தன.

வட்டமான தோசையைத் திருப்பிப் போட்டு எடுத்துத் தட்டில் வைத்து உண்டு காண்பித்தவன்,

“பஞ்சலோக கல்லுக்குனு ஒரு டேஸ்ட் இருக்குங்க. அது நீங்க சாப்பிட்டுப் பார்த்தா தான் தெரியும். இதை நான் சொல்லலைங்க. இந்தப் பிராடக்ட் வாங்கின எல்லாருமே இதை ரிவ்யூல சொல்லிருக்காங்க. அவங்களோட ரிலேடிவ்ஸ், பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க, அக்கம் பக்கத்துல தெரிஞ்சவங்கனு எல்லாருக்குமே இந்தப் பிராடக்ட்டை ரெக்கமெண்ட் செய்றாங்க. அதனாலயே எங்க கம்பெனில எப்பவும் பாஸ்ட் மூவிங்ல இருக்கு இந்தப் பஞ்சலோக பிராடக்ட்ஸ்”

சிரித்த முகமாய் பளிச்சென்ற கணீர் குரலில் தனது பேச்சுத் திறமை மூலமும் வியாபார யுக்திகள் மூலமும் பலரையும் கவர்ந்திருந்தான் சுந்தர்.

சுந்தரன் என்ற பெயருக்கேற்ப சுந்தரமான அவனது வதனத்தைக் காணவும் சிலர் தொடர்ந்து அவனது காணொளித்தடத்தின் (யூ டியூப்பில்) நேரலையைப் பார்வையிடுகின்றனர்.

அடுத்து ஒவ்வொரு பொருளை பற்றிய விளக்கத்தைக் கொடுத்து அதற்கான விலையையும் கூறி பேசி முடிக்க அரை மணி நேரமானது.

தொடர்ந்து நேரலையின் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை அதிகமாகி கொண்டிருக்க, நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் அனைவருக்கும் நன்றி உரைத்து நிறைவு செய்தான்‌.

நேரலை முடிந்ததும் ஹப்பாடா என ஆசுவாசமாய் நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் பொத்தலில் இருந்த நீரை பருகினான்.

அந்தக் காணொளிக்கு ஏற்றபடியான கவர்பிக் தயாரித்து அதனை மேலும் மார்க்கெட்டிங் செய்வதற்கான வேலையில் அவனது டிஜிட்டல் டீமிலிருந்த இருவர் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்க, இவன் அந்த வீடியோ எடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவனது கடையைப் பார்வையிட்டவனாய் வேலையாட்களை வீட்டுக்குச் செல்லுமாறு உரைத்து விட்டு கடையைத் தினமும் அடைக்கும் நபரிடம் பேசிவிட்டு வீட்டிற்குக் கிளம்ப எத்தனித்த நேரம், அவனின் காரியதரிசியான முரளி பதட்டத்துடன் வந்து நின்றான்.

“என்ன முரளி இன்னும் கிளம்பலையா நீங்க?” எனக் கேட்டவாறே புன்னகை முகமாய் வாயிலை நோக்கி அவன் நடக்க,

“இல்ல சார்! ஒரு முக்கியமான விஷயம்” எனத் தயக்கமாய் இழுத்தான் முரளி.

சட்டென நடையை நிறுத்தியவனாய், “என்னாச்சு முரளி? என்ன விஷயம்?” எனப் புன்னகை மறைந்து யோசனையில் நெற்றி சுருங்க கேட்டான்.

“டூ டேஸ் முன்னாடி நாம கஸ்டமருக்கு அனுப்பின பிராடக்ஸ்லாம் டேமேஜ்டு பீஸ்ஸா இருக்குனு கஸ்டம்ர்ஸ் ரிட்டர்ன் பண்ணியிருக்காங்க சார்‌. கொரியர் ஆபிஸ்ல இருந்து கால் செஞ்சி, எப்ப பிராடக்ஸ்லாம் ரிட்டர்ன் கொண்டு வந்து தர்றதுனு கேட்டாங்க சார்” என்றவனைத் தீயாய் முறைத்தான் சுந்தர். முகம் கோபக்கனலாய்த் தகித்தது.

“எத்தனை பிராடக்ட் இது வரைக்கும் வந்திருக்கு” அமைதியாக வினவினான்.

“27”

“வாட்? ஹௌ கேர்லெஸ்?” எனத் தலையை கோதியவாறே அங்குமிங்கும் நடந்து தனது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தித் தன்னைச் சமன்படுத்த முயன்றவனாய்,

“கஸ்டமர் கேர்ல இது சம்பந்தமா எந்தக் கம்ப்ளைண்ட்ஸ்ஸும் வரலையா? இல்ல நம்ம ஆளுங்க கவனிக்காம விட்டுட்டாங்க‌ளா? அன்னிக்கு இந்தப் பேக்கேஜ்ஜை சூப்பர்வைஸ் செஞ்சது யாரு?” எனக் கேள்விகளை அடுக்கினான்.

“ரம்யாக்கா தான் அன்னிக்குச் சூப்பர்வைஸ் செஞ்சது” என்று அவன் கூறியதும்,

கடிகாரத்தில் நேரத்தை பார்த்தவன், “இந்த நேரத்தில் அவங்களை டிஸ்டர்ப் செய்ய வேண்டாம்‌. நாளைக்கு இதைப் பத்தி விசாரிப்போம்! நீங்க கிளம்புங்க” என்று கூறியவாறு நடந்தாலும்,

அவனின் மனம் அலையடிக்கும் கடலாய் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

‘எப்படி இத்தனை பிராடக்ட் அட் எ டைம்ல டேமேஜ் ஆகும்‌. இது யாரோ செஞ்ச சதியா? இல்ல கொரியர்காரன் செஞ்ச சதியா? இதனால எவ்ளோ நஷ்டமோ ஆண்டவா!” என யோசித்தவாறே மகிழுந்தை ஓட்டியவன் வீட்டை வந்தடைந்தான்.

அவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், “அண்ணா எப்பவும் போல உன்னோட வீடியோ சூப்பர். எப்படித் தான் கேமரா முன்னாடி பயமே இல்லாம கலகலப்பா சிரிச்சிட்டே பேசுறீயோ!” வழமை போல் அவனைப் பாராட்டினாள் அவளின் தங்கை கல்யாணி.

தங்கையின் பேச்சில் இதழ் விரிய சிரித்தவனாய், “தேங்க்ஸ்டா கல்லு” என்று தலையைப் பிடித்து ஆட்டியவனை, “இப்படி கூப்டாதனு எத்தனை தடவை சொல்றது” என அவன் கையில் கிள்ளினாள்.

அதற்கும் சிரித்தவனாய், “சாப்பிட்டியா?” எனக் கேட்டான்.

“அம்மாவோட கைமணத்துல சூப்பரான தோசையும் கார சட்னியும் சாப்பிட்டாச்சு” என்றாள்.

“சரி போய் தூங்கு! நாளைக்கு காலேஜ்க்கு போகனும்ல” என் அவளை அனுப்பி வைத்தவன், தனது அறைக்குள் புகுந்து சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு உணவு மேஜைக்கு வந்து அமர்ந்தான்.

“என்னடா முகம் வாட்டமா இருக்கு? இன்னிக்கு ரொம்ப வேலையா? இல்ல எதுவும் பிரச்சனையா?” எனக் கேட்டவாறு அவனுக்கான தோசையை எடுத்து வைத்துக் கொண்டே கேட்டார் அவனின் அன்னை அகல்யா.

அதற்கு அவனிடம் பதில் வராது போக, “என்னடா நான் கேட்டுட்டே இருக்கேன். பதில் சொல்லாம ஏதோ யோசனையிலேயே இருக்க! எதுவும் பிரச்சனையா?” என அவனை உலுக்கினார்.

“ஹான் என்னம்மா கேட்ட?” எனத் தலையை உலுக்கியவாறு தாயை நோக்கி கொண்டு அவன் கேட்க,

“எதுவும் பிரச்சினையானு கேட்டேன்” என்றார்.

“ஆமாம்மா” எனத் தோசையை உண்டவாறே முரளி கூறியவற்றை தாயிடன் உரைத்தான்.

“யாரும் திட்டம் போட்டு இப்படிச் செஞ்சிருப்பாங்களா ஈஸ்வரா?” எனக் கேட்டார்.

“நானும் அதை தான்மா யோசிக்கிறேன். ரம்யாக்கா இப்படிக் கேர்லெஸ்ஸா விடுற ஆளு இல்லை. கொரியர்ல தான் ஏதாவது மாற்றம் நடந்திருக்கனும்‌. நாளைக்கு சிசிடிவி புட்டேஜ் பார்த்தா பேக்கேஜிங்ல பிரச்சனை இருந்தா கண்டுப்பிடிச்சிடலாம். இல்லைனா கொரியர் ஆபிஸ்ல தான் பேக்கேஜிங் யாரும் மாத்தினாங்களானு விசாரிக்கனும். எனக்கு என்னமோ சித்தப்பா மேல தான்மா சந்தேகமா இருக்கு. நான் வளர்றது பிடிக்காம இருக்க ஒரே ஆள் அவர் தானே” சற்று கோபமாகவே அவன் உரைக்க,

“ம்ப்ச் அப்படிலாம் இருக்காதுடா. அவர் கோபத்துல கத்துவாரே தவிர இப்படிலாம் அழிக்கிற அளவுக்குப் போக மாட்டாரு” என்று அகல்யா உரைத்தார்.

“அம்மா பணத்தாசை என்ன வேணாலும் செய்ய வைக்கும். நான் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு இந்தக் கம்பெனியை உருவாக்கிட்டு இருக்கேன்னு உங்களுக்கே தெரியும்‌. இதை ஆரம்பிச்ச புதுசுல சரக்குக் கொடுக்கிறவங்களைத் தடுத்து எவ்ளோ பிரச்சனை செஞ்சாருனு மறந்துடுச்சா! அவருக்கு நான் வளர்றது கௌரவப் பிரச்சனையா தெரியுது. அதுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்” என உண்டு முடித்து எழுந்தவன்,

“ஆனா ஒன்னும்மா இந்தப் பிரச்சனைக்குக் காரணம் அவர் தான்னு தெரிஞ்சிது, கண்டிப்பாக நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்” என்று உரைத்துக் கை கழுவி விட்டு தனதறைக்குச் சென்றான்.

‘குடும்பத்துக்குள்ள ஏற்கனவே இருக்கிற பிரச்சனை‌ பத்தாதுனு இவன் வேற என்ன செய்யப் போறானோ’ என அவன் செல்வதையே வெறித்துப் பார்த்தவாறு நின்றிருந்தார் அகல்யா.


மறுநாள் காலை பணியிடத்தை அடைந்த மீனாட்சி, வேண்டா வெறுப்பாகவே முந்தைய நாள் தான் விட்டுச் சென்ற பணியினைச் செய்யத் தொடங்கினாள்.‌

காலையில் சிறிய இடைவேளை கூட எடுக்காது தொடர்ந்து வேலை செய்தவள் மதிய உணவு வேளை நெருங்கும் சமயம் தான் சற்று நிமிர்ந்து அமர்ந்து நெட்டி முறித்தாள்‌.

அந்நேரம் அவளின் கைபேசி அலற, “என்னப்பா இந்த நேரத்துல கால் செஞ்சிருக்கீங்க?” எனக் கேட்டாள்.

“ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லனும்னு தான் ஃபோன் பண்ணேன்மா! சாப்பிட்டியா நீ?” எனக் கேட்டார் அவளின் தந்தை ருத்ரன்.

“இன்னும் இல்லப்பா! இனி மேல் தான்! நீங்க?”

“நான் சாப்பிட்டேன்மா! செண்பா காலைலயே சமைச்சு வச்சி போய்ருந்தாங்க! அதைத் தான் சாப்பிட்டேன். நீ லன்ச் எடுத்துட்டு போனீயா இல்ல அங்க கேண்டீன்ல சாப்பிட்டுப்பியா?” என வினவினார்.

“ஹ்ம்ம் செண்பாக்கா அடம் பிடிச்சி எனக்கு லன்ச் கட்டி கொடுத்தாங்க. அதனால பேன்ட்ரிக்குப் போய் சாப்பிட்டு வந்து மீதி வேலையைப் பார்த்துப்பேன்‌. செண்பாக்கா இன்னிக்கு லன்ச் கொடுக்கலைனா அவ்ளோ தூரம் கேண்டீன்க்குப் போய் சாப்பிடனுமானு சாப்பிடாமலேயே இருந்திருப்பேன். நிஜமாவே செண்பாக்கா அடிக்கடி அம்மாவை நினைவுபடுத்திடுறாங்க அவங்க அக்கறைல” என நெகிழ்ச்சியுடன் உரைத்தாள்.

“ஹ்ம்ம்” என இறந்து போன மனைவியின் நினைவில் பெருமூச்செறிந்தவராய்,

“உன் அம்மா மனசு குளிருற மாதிரி ஒரு விஷயம் சொல்ல தான் ஃபோன் செஞ்சேன்” என்றார்.

“அம்மா மனசு குளிருற மாதிரியா? அப்படி என்ன விஷயம்” என ஆவலாய் அவள் கேட்க,

“நாளைக்கு நாம உங்க அம்மா ஊருக்கு போறோம். அதுவும் மாப்பிள்ளை பார்க்க போறோம்” எனக் கூறி மென்னகை புரிந்தார்.

“என்னது மதுரைக்குப் போறோமா! வாவ்! அம்மா இறந்த பிறகு அங்கே போகவே இல்லைல! அஞ்சாறு வருஷம் இருக்கும்லப்பா! ஆச்சியும் நம்மளை எத்தனை தடவை கூப்பிட்டாங்க” எனப் பேசியவளின் கண் முன் விஸ்தாரமாய் பழங்கால வடிவில் அமைந்த அவளது தாயின் இல்லம் கண்முன் விரிந்தது.

“ஆமாம்மா! உங்க அம்மா இறந்த பிறகு அவ ஞாபகம் வரும்னு அந்தப் பக்கமே போகலை. இப்ப உன் ஆச்சி மூலமா மதுரை பக்கமாகவே மாப்பிள்ளை வரவும் திரும்பவும் அங்க போகனுமானு யோசனையா இருந்துச்சு. நேத்து நீ மாப்பிள்ளை பார்க்க சொல்லவும் ஏற்கனவே வந்த மாப்பிள்ளையே பார்க்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆச்சி அங்க வர சொன்னாங்க. அவங்க வீட்டுக்கே மாப்பிள்ளை வீட்டுல வர சொல்லி பொண்ணு பார்க்க சொல்லலாம்னு சொன்னாங்க. நாளைக்கு மதுரைக்குப் போய்ட்டா பொண்ணு பார்க்க வர சொல்லலாம். உனக்கு ஓகேவா மீனு” எனக் கேட்டார்‌.

“ஆமா எல்லாத்தையும் முடிவு பண்ணிட்டு உனக்கு ஓகேவா மீனுனு இப்ப வந்து கேளுங்க. அந்தச் சிடுமூஞ்சி டி எல்கிட்ட நான் போய் எப்படி லீவ் கேட்க? இன்னிக்குள்ள வேலையை முடிச்சி கொடுத்தே ஆகனும்னு காலைல மீட்டிங்லயே ஆர்டர் போட்டுட்டாங்க. இதை முடிக்காம நான் எங்கேயும் நகர முடியாது” அழாத குறையாக அவள் கூற,

“இப்ப என்னடா செய்யலாம்? மாப்பிள்ளை வீட்டுல வேற ஆச்சியைப் பேச சொல்லிட்டேனே?” என்றார் பாவமாக.

“ஆமா எல்லாத்தையும் என்னைய கேட்டா செய்றீங்க! நீங்களா முடிவு பண்ணிட்டு திடீர்னு வந்து லீவ் போடுனா நான் என்னத்த சொல்ல” எனப் பொரிந்து தள்ளியவள்,

“சரி இருங்க! உங்களுக்காக ஒரு நேரம் என் லீட்கிட்ட லீவ் பத்தி கேட்குறேன். அவர் முடியாதுனு சொல்லிட்டாருனா என்னால ஒன்னும் பண்ண முடியாது” என்று உரைத்து அழைப்பை துண்டித்தாள்.

தனது தோழி காவ்யாவுடன் உணவுண்ண சென்றவள் தனது நிலையை எடுத்துரைக்க, அவளது மீதமுள்ள வேலையைக் காவ்யா தான் பார்த்துக் கொள்வதாய் கூறியதும் மகிழ்ந்தவளாய் விடுப்பு பற்றிப் பேச அவளது லீட்டின் அறை நோக்கி சென்றாள்.

அவளது லீட் இருந்த கண்ணாடி அறையின் கதவை நோக்கி இவள் செல்ல, அதன் அருகிலிருந்த காபி அருந்தும் அறையின் வாயிலில் இவளது லீட் தனது நண்பனிடம் பேசும் சத்தம் இவளது செவியைத் தீண்டியது.

“இப்ப தான் அம்மா ஃபோன் செஞ்சாங்கடா வேலு. நாளைக்கு மதுரைக்கு வர சொல்றாங்க. பொண்ணு பார்க்க போகனுமாம். இந்த வீக்கெண்ட் பிராஜக்ட் ரிலீஸ் வச்சிட்டு எப்படிடா நான் திடீர்னு லீவ் எடுக்கிறது! அம்மா சொன்னா புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்கிறாங்க” எனச் சலிப்பாய் உரைத்ததைக் கேட்டவள் நெஞ்சம் பகீரென்றது.

‘என்னது இவரும் மதுரைக்குப் பொண்ணு பார்க்க போறாரா? அப்ப நாம பார்க்க போற மாப்பிள்ளை இவர் தானா?’ என ஒரு மனம் கூக்குரலிட,

‘ச்சே ச்சே அப்படிலாம் இருக்காது! நம்ம தான் தேவையில்லாம பயப்படுறோம்’ எனத் தன்னையே தேற்றி கொண்டவளாய், அவனிருந்த அறையினுள் நுழைந்தாள்.

அவளைக் கண்டதும், “சொல்லுங்க மீனாட்சி! கோடிங்ல எதுவும் சந்தேகமா?” என அவன் கேட்க,

“இல்ல சுந்தர்! அப்பா ஃபோன் செஞ்சிருந்தாங்க! ஆச்சிக்கு ஊர்ல உடம்பு சரியில்லையாம்! உடனே என்னைப் பார்க்கனும்னு ஒரே அடமாம். அதான் அப்பா நாளைக்கே ஊருக்கு போகனும்னு சொல்றாங்க. எனக்கு இரண்டு நாள் லீவ் வேணும். என் வேலையெல்லாம் நான் முடிச்சிட்டு தான் போவேன் சுந்தர்‌. பெண்டிங் வேலைலாம் காவ்யா பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காங்க. அப்படியும் நான் லாகின் பண்ணனும்னாலும் ஊருக்கு போய்ட்டு கூட லாப்டாப்ல வேலை செய்றேன் சுந்தர்” கண்களில் பரிதவிப்பை தேக்கி சோகமே உருவாய் அவள் சொல்லி முடிக்க,

‘இந்தப் பொண்ணு உண்மை தான் சொல்லுதா’ என்கின்ற ஆராயும் பார்வையுடன் அவளைப் பார்த்தவனாய்,

“ஆச்சிக்கு என்ன உடம்புக்கு?” எனக் கேட்டான் சுந்தரராஜன்.

‘அய்யோ இதுக்கு என்ன சொல்றது? இவ்வளோ நீளமா பேசினதுக்கு ஓகேனு சொல்லாம கேள்வி கேட்குறதை பாரு’ என மனசுக்குள் அவனைத் திட்டியவளாய்,

“காய்ச்சல் தான் சுந்தர்! இருந்தாலும் ஒரு வாரமா தொடர்ந்து இருக்காம். இப்பல்லாம் காய்ச்சலை தானே நம்ப முடியுறது இல்ல” அதே சோக பாவனையுடன் அவள் பேசி முடிக்க,

சுந்தர் இன்னுமே யோசனையாய் அவளை நோக்க,

“என்னடா நீ! அவங்க ஆச்சிக்கு உடம்பு சரியில்லனு சொல்றாங்க. இவ்வளோ யோசிக்கிற!” என நண்பனை கடிந்து கொண்ட வேலு,

“போம்மா நீங்க போய் ஆச்சி எப்படி இருக்காங்கன்னு பாருங்க. நல்ல டாக்டரா பார்த்துக் கன்சல்ட் பண்ணுங்க. கை மருந்து சாப்பிடுறேன்னு அப்படியே சீரியஸ் ஆகும் வரைக்கும் விட்டுடாதீங்க. லாப்டாப் எடுத்துட்டு போங்க. தேவைப்பட்ட நேரம் லாகின் செய்ற மாதிரி பார்த்துக்கோங்க. முக்கியமா வீக்கெண்ட் ரிலீஸ் அப்ப இருக்கிற மாதிரி பார்த்துக்கோங்க” என்று உரைத்து அவளது விடுப்பினை அங்கீகரித்தான்.

என்ன தான் வேலு, சுந்தர் நிலையில் இருக்கும் டி எல் (Team Lead) என்றாலும், சுந்தர் தானே இவளுக்கு ரேட்டிங் அளிக்கப் போகும் டி எல், அதனால் “சுந்தர்” என அவள் இன்னும் தயக்கத்துடனே நிற்க,

“போய்ட்டு வாங்க மீனாட்சி! உங்களுக்குக் காவ்யா பேக்அப்பா (back up – ஒருவர் விடுப்பில் இருக்கும் போது அவரின் வேலையை பார்க்கும் மற்றொருவர்) இருக்க ஒத்துக்கிட்டதுனால எனக்கு எந்தப் பிராப்ளமும் இல்லை” என அவளின் விடுப்புக்கு அனுமதி அளித்தான்.

‘அதானே பார்த்தேன்! செத்தாலும் அவருக்கு அவரோட வேலையைச் செஞ்சி கொடுத்துட்டு தான் போகனும். மருந்துக்குக் கூடச் சிரிக்க மாட்டாரு போல இவரு! சரியான சிடுமூஞ்சி’ என மனதிற்குள் திட்டி கொண்டாலும், வெளியே சோகமான பாவனையை முகத்தில் தாங்கி,

“தேங்க்யூ வேலு! தேங்க்யூ சுந்தர்” என அங்கிருந்து அகன்றாள்.

“நீயும் ஊருக்கு போற வேலையைப் பாரு. இந்த வார பிராஜக்ட் ரிலீஸ் வேலையை நான் கவனிச்சிக்கிறேன். நீ மேனேஜர்க்கிட்ட இன்பார்ம் பண்ணிடு” என்றான் வேல்முருகன்‌.


அதே நேரம் அங்கு மதுரையில் தனது மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கடையில் பணிபுரியும் வேலையாட்களிடம் விசாரணை செய்து கொண்டிருந்த சுந்தரேஸ்வரனை அழைத்த அவனது அன்னை அகல்யா, “நாளைக்குக் காலைல ரொம்ப வேலை வச்சிக்காத ஈஸ்வரா! உனக்குப் பொண்ணு பார்க்க போறோம்” என்றார்.