நெடும்வனம் 6

என் சொந்தத்தை பல வருடங்கள் கழித்து கண்டதும் அதிர்ந்து நின்று விட்டேன் சகா. நகர முடியாத அளவுக்கு அதிர்ச்சி. இவர்களால் உனக்கு இருக்கும் ஆபத்தை பற்றிக் கூட யோசிக்க இயலாத அளவுக்கு அதிர்ச்சி.

எனது தந்தையை கண்டதும் பாசம் நெஞ்சில் பொங்கியது. ஆனால் அவர் செய்த துரோகம் நெஞ்சிலேயே இருந்தது.

"எப்படி இருக்க விசாகா.?" என்றார் அப்பா.

அதே போலதான் இருந்தார் அவர். பெரிய மீசையும், அடர்ந்த தாடியுமாக.

பதில் பேசாமல் நின்ற என்னை கவலையோடு பார்த்தார் அவர்.

"உன்னை நினைச்சி ரொம்ப கவலைப் பட்டுட்டோம் விசாகா. நாடெல்லாம் உன்னை தேடினோம்.!" என்றார்.

என்னை ஏன் இவர்கள் தேட வேண்டும்.? அக்கறையா.? அன்பா.?

ராம் அவனது அறையை விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தான். என் அண்ணனை பார்த்து புன்னகைத்தான்.

"தேங்க்ஸ் ராம்.. நீ சொல்லலன்னா இவ எங்கே இருக்கான்னு எங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்காது.!" அண்ணன் சொன்னதற்கு மறுமொழியாய் புன்னகைத்தான் ராம்.

இவனை நீ தூக்கிப் போட்டு மிதித்து இருக்கலாம் சகா‌. மித்ர துரோகி. இவனை நண்பனென்று நம்பி வீட்டில் விட்டது எனது தவறுதான்.

"விசாகா.. அம்மா.." அப்பா என்னை நோக்கி வந்தார்.

இதுவரை இல்லாத பயம் திடீரென்று நெஞ்சில் எழுந்தது. உணர்ச்சிகளின் பிடியில் இருந்த என்னை யாரோ ஐஸ் தண்ணீரில் குளிக்க வைத்தது போல உடலெங்கும் சிலிர்ப்பு ஓடியது. அப்பா, அண்ணன் மீது இருந்த பாசம் என் மனதின் அடி ஆழத்தில் இருந்த பயத்தை உணர விடவில்லை போலும். இப்போது பயத்தில் கால்கள் இரண்டும் நடுங்கியது. அப்பா என்னை நோக்கி வந்ததுமே எனக்கு முதல் நினைவே நீதான் வந்தாய்.

"சகா இங்கிருந்து போயிடு.. இல்லன்னா இவங்க உன்னை கொன்னுடுவாங்க.!" பயத்தில் கத்தினேன். உன் பக்கம் திரும்பினேன். என் தந்தையை உணர்ச்சிகளற்ற பார்வை பார்த்து நின்ற உன்னை பிடித்து என்னோடு இழுத்துச் செல்ல முயன்றேன்.

என் தந்தையை வெறித்தபடி நின்ற நீ நகர மறுத்தாய்.

"நாம போயிடலாம் வா.." என்று உன் கைப்பிடித்துக் கொண்டு வெளியே ஓட முயன்றேன். நான் முட்டாள். பழைய பாசத்தில் யோசித்து இருந்திருக்க கூடாது‌

கதவு சட்டென்று மூடிக் கொண்டது‌.‌ கதவின் அருகே ராம் நின்றிருந்தான். என்னை தாண்டி எப்போது ஓடி வந்தான் என்று தெரியவில்லை.

"ராம் தூர போயிடு.. நாங்க போகணும்.." என்றேன் அவனை முறைத்தபடி.

மறுப்பாக தலையசைத்தான் அவன். "நீ அப்நார்மலா இருக்க விசாகா.." என்றவன் என்னை வழி மறித்து நின்றான்.

வெளிறி போன முகத்தோடு திரும்பி பார்த்தேன்.

அப்பா நம் அருகே வந்தார்‌.

அதே பழைய பயம் வந்து சேர்ந்தது சகா. வியர்த்து ஊற்றியது உடம்பு. தலை சுற்றுவது போலிருந்தது. உன் கையை இறுக்கி பிடித்திருந்த எனக்கு உன்னை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஆசையாக இருந்தது.

"இங்கிருந்து தப்பிச்சி போயிடு சகா.. எப்படியாவது போயிடு.. உன்னால இவங்களை எதிர்க்க முடியாது.. இவங்க உன்னை கொன்னுடுவாங்க.." உன்னை தூர தள்ள முயன்றேன். நீ ஏன் நகர மறுத்தாய்.? உனக்கு உன் உயிர் மேல் அக்கறை இல்லையா.?

"விசாகா.. ஏன் இப்படி பண்ற.?" அண்ணன் கவலை குரலில் கேட்டான்.

உன்னிடமிருந்து பார்வையை அவர்கள் பக்கம் திரும்பினேன். அப்பா வெகு அருகில் நின்றிருந்தார். எப்போது வேண்டுமானாலும் அவரின் முதுகில் இருக்கும் அருவாள் வெளியே வரும்.

"அம்மா.. இப்படி பண்ணாதம்மா.. பயமா இருக்கு.‌." என்றார் அப்பா.

உன்னை விட்டுவிட்டு அவரை நெருங்கினேன். யோசிக்காமல் அவரின் முன் மண்டியிட்டேன். இதை தவிர எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை சகா. அவரின் கால்கள் இரண்டையும் பற்றினேன்.

"அப்பா.. சகாவை விட்டுடுங்க.. அவனை கொன்னுடாதிங்க. ப்ளீஸ்.." அழுகையோடு கெஞ்சினேன்.

அருகே நின்றிருந்த அண்ணன் இரு கைகளாலும் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

"பயமா இருக்கு விசாகா.. பைத்தியமாகிட்டியா.?" என்ற அண்ணன் குனிந்து என் தோளை பற்றி எழுப்ப முயன்றான். ஆனால் நான் எழவில்லை.

நிமிர்ந்து என் தந்தையை அழுகையோடு பார்த்தேன்‌. வாயின் மீது கையை வைத்தபடி குலுங்கி அழுதுக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

ஏன் அழுகிறார்? என்னை ஏமாற்ற பார்க்கிறாரா.? நான் அசந்திருக்கும் வேளையில் உன்னை வெட்டிக் கொல்ல இருக்கிறாரா.?

அழுகையோடு உன்னை திரும்பிப் பார்த்தேன்‌. நான் கவனிக்காத சமயத்தில் உன்னை ஏதாவது செய்து விட்டிருப்பார்களோ என்று பயம் எனக்கு. கலங்கும் விழிகளோடு என்னை பார்த்தாய் நீ.

உன் உடம்பில் எந்த கத்தியும் இல்லை. அதுவே எனக்கு நிம்மதியை தந்தது.

"போயிடு சகா.." என்றேன் கெஞ்சலாக.

"இங்கே அப்படி எந்த சகாவும் இல்லை விசாகா.." அண்ணன் கத்திச் சொன்னான்.

அவனை பார்த்தேன். கண்ணீர் வழிந்த முகத்தை துடைத்துக் கொண்டான்.

"எதுக்கு காத்தோடு பேசுற விசாகா.?" என்றான் என் அருகே மண்டியிட்டபடி.

"சகாவை ஏதும் செஞ்சிடாதிங்க அண்ணா.. கெஞ்சி கேட்கறேன்.." கையை கூப்பியபடி அவனிடம் கெஞ்சினேன்.

"விசாகா.. பாப்பா.. உனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடுச்சி போல.." என்ற அண்ணன் என்னை அவனின் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

"அவனை விட்டுடு அண்ணா.." என்றேன்.

"யாரை விட சொல்லுற விசாகா.. இங்கே யார் இருக்கா.? உனக்கு என்ன ஆச்சிம்மா.? பேய் பிடிச்சிருச்சா பொன்னுபிள்ளை.?" என்றான் என் முகத்தை நிமிர்த்தி.

தலையை இடம் வலமாக அசைத்தேன்.

உன் பக்கம் கை காட்டினேன்.

"அவனை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு அண்ணா.. அவன் இல்லன்னா நிஜமா நான் செத்துடுவேன்.. அவனை விட்டுடுங்க.. இல்லன்னா முதல்ல என்னை கொல்லுங்க.." என்றேன் அடங்காத கண்ணீரோடு.

அண்ணன் அழுதுக் கொண்டே இருந்தான். என் தலையின் பின்னால் இருந்த அவனின் வலது கரம் அழுந்தியது. என்னை திரும்ப விடவில்லை அவன். என்னை அவனின் சட்டை பையிற்குள் பொத்திக் கொள்ள முயன்றான்.

"இப்படிதான் காத்தோடு பேசுறா அண்ணா.. அவ பாட்டுக்கு உளறுறா.. யாருக்கோ சாப்பாடு ஊட்டி விடுறா.. மலை சரிவுல சறுக்கி விழுந்து மரத்தோட தண்டை பிடிச்சி நின்னுட்டு 'தேங்க்ஸ் சகா.'ன்னு சொல்றா.. காத்தோடு கையை கோத்துக்கறா.. பைத்தியமா.. இல்ல பேய் பிடிச்சிருக்கான்னு எனக்கே தெரிய மாட்டேங்குது.. அதனால்தான் உங்களுக்கு போன் பண்ணேன்.." என்றான்.

"விசாகா.. யாரு அந்த சகா.?" அண்ணன் என் முகத்தை பார்த்துக் கேட்டான்.

எல்லாரும் நடிக்கிறார்கள் சகா. உன்னை என்னிடம் இருந்து பிரிக்க வேண்டும் என்று நாடகமாடுகிறார்கள். எனக்கு எல்லாம் தெளிவாக புரிந்து விட்டது. அண்ணனின் பிடியை விட்டு விலகி எழுந்தேன்.

உன்னருகே வந்தேன். உன்னை மறைத்து நின்றேன்.

"நீங்க இங்கிருந்து போயிடுங்க.. எங்க வீட்டுல நீங்க யாரும் இருக்க வேணாம்.. ராம் நீயும் போயிடு.." என்றேன் கோபத்தோடு.

"பைத்தியம்.." என்ற ராம் என்னை தாண்டிக் கொண்டு சென்றான். அவனது அறைக்கு செல்வான் போல.

நான் கதவை நோக்கி நடந்தேன். உன் கையை விடவேயில்லை.

"போயிடலாம் சகா.." என்ற என் முன் வந்து நின்றான் அண்ணன்.

"பைத்தியம் மாதிரி பண்ணாத விசாகா.." என்றவன் என் கையை தொட முயன்றான். நான் பின்னால் நகர்ந்தேன்‌.

"என்னையும் இவனையும் விட்டுடுங்க.." என்றேன். அண்ணன் பளீரென்று என் செவிலில் அறைந்தான். சுற்றி ஒலித்த எந்த சத்தமும் கேட்கவில்லை. பார்வையும் மங்கியது. மயக்கம் வந்தது. சாய்ந்த என்னை அண்ணன் தாங்கி பிடித்ததாக நினைவு.

***

உன்னிடம் இரண்டாம் முறையாக வாங்கிய டேரா பூ விதைகள் இந்த முறை செடியாக வளர்ந்து விட்டன சகா. அவை பூக்க தொடங்கும் வரையிலும் தெரியாது அதில் பல வண்ண பூ செடிகள் இருக்கிறது என்று.

எனக்காக பல வண்ணத்தில் இருந்த பல பூக்களை பறித்து அதிலிருந்து விதைகளை சேகரித்து இருக்கிறாய் என்பதை அதன் பிறகுதான் தெரிந்துக் கொண்டேன். டேரா பூத்ததும் அதில் ஒன்றை பறித்து கர்ச்சீப் சுற்றி கல்லூரி பையில் வைத்துக் கொண்டேன்.

மாலையில் புறப்படும் வேளையில் கல்லூரியில் முகம் கழுவினேன். பூவை எடுத்து தலையில் வைத்துக் கொண்டேன்.

உன்னை இம்ப்ரஸ் செய்ய நினைக்கவில்லை சகா. வயது கோளாறாக இருந்திருக்கலாம். இல்லையேல் உனது அக்கறையில் விளைந்த பூக்களை உன்னிடம் காட்டி பெருமைபட நினைத்திருக்கலாம். ஏதோ ஒன்று. ஆனால் இந்த புது பூவை நீ பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை எனக்கு.

கல்லூரி பேருந்தை விட்டு இறங்கும்போதே எனது கண்கள் உனது பேருந்தைதான் தேடின. தினமும் எங்களின் பேருந்தோடு ஒட்டி உறவாடி வரும் உனது பேருந்து இன்று ஏனோ ஊடல் கொண்டு விட்டது போல. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பேருந்தை காணவில்லை.

எனது பேருந்து கிழக்குச் சாலை இணைப்பைத் தாண்டி ஓடியது. நான் உனது பேருந்தை எதிர்பார்த்து நின்றேன்.

பொழுது வேறு மழைக்கால பொழுது. எப்போது வேண்டுமானாலும் மழை வரலாம். அதை விட முக்கியமாக இருளும் முன்பை விட சீக்கிரம் சூழ்ந்துக் கொண்டிருந்தது. பகலின் பொழுது குறைந்துக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை நான்.

உன்னை காணாதது மனதுக்குள் சிறு ஏக்கத்தை தந்தது. மனதின் சோகத்தை மனதுக்குள்ளே வைத்தபடி மண் சாலையில் இறங்கி நடந்தேன்.

கருக்கட்டான் மரங்கள் வழக்கம் போல கிளைகளை அசைத்தபடி என்னை வரவேற்றன.

மரத்தின் இலைகளை கையால் தள்ளியபடி நடந்தேன் நான். இரண்டு மூன்று முறை திரும்பி பார்த்தேன். நீ வருவாயா என்று ஆவலாய் கவனித்தேன். ஆனால் நீ வரவில்லை. கருக்கட்டான் இலை ஒன்றை பறித்து சுருட்டி வாயில் வைத்து ஊதினேன். மனம் வெறுமையாக இருந்தது‌. வழக்கம்போல கருக்கட்டான் பீப்பி என் காலை வாரி விட்டு விட்டது. விசில் சத்தமே வரவில்லை.

கருக்கட்டான் இலை பீப்பியை ஊத கற்றுக் கொள்ளும்போது நான் வளர்ந்து விட்டதாக அர்த்தம் என்று சிறு வயதில் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். சிறு பிள்ளைதனமான நம்பிக்கையாய் போய் விட்டது அது‌.

கருக்கட்டான் இலையை கசக்கி தரையில் எறிந்தேன். களுக்கென்று சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. பாய்ச்சலாக திரும்ப எண்ணியது மனம். மனதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மெள்ளமாக திரும்பினேன்.

வியர்வை பூத்திருந்தது உன் நெற்றியில். லேசாக மூச்சு வாங்கினாய். எனக்காக ஓடி வந்தாயா என கேட்க தோன்றியது. ஆனால் நீ உன் வேகத்தை மறைக்க முயன்றது உன் முகத்தில் தெரிந்தது. கருக்கட்டான் இலை பீப்பியை கவனிக்காமல் உன்னை பற்றி மட்டும் எண்ணம் கொண்டிருந்திருந்தால் நீ ஓடி வந்ததை பார்த்திருப்பேன்.

கருக்கட்டான் இலை ஒன்றை பறித்து சுருட்டி ஒரு முனையில் தட்டையாக்கி என்னிடம் நீட்டினாய்.

நான் சந்தேகமாக பார்த்தபடி வாங்கி விசில் ஊதினேன். விசில் சத்தம் வந்தது. ஆச்சரியமாக உன்னை பார்த்தேன்.

"டேரா பூ.. உங்க காலேஜ்லயும் வச்சிருக்கிங்களா.?" என கேட்டாய் சந்தேகமாக.

"இல்லை.. வீட்டுல பூத்தது.. நீ தந்த விதைகள்தான்.." என்றேன்.

"ஓ.. பிரெஸ்ஸா இருக்கே.. அதான் உங்க காலேஜ்ல இருந்ததோன்னு நினைச்சேன்‌.." என்றாய்.

"உங்க பஸ் ஏன் லேட்.?"

"லேட் இல்ல.. உங்க பஸ் அந்த பக்கம் போனதும் எங்க பஸ் வந்துடுச்சி.." என்ற உன்னை ரகசிய சிரிப்போடு பார்த்தேன் நான். இடையில் எத்தனை முறை சாலையை திரும்பி‌ப் பார்த்தேன் என்பது நினைவில் வந்தது.

இருவரும் கண்ணாமூச்சி ஆடினோம். நன்றாக இருந்தது. எனக்கு பிடித்திருந்தது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Last edited:

Latest profile posts

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்... "வழி மாறிய பயணம்" கதையின் பத்தாவது அத்தியாயம்👇👇👇
ஹாய் ஃப்ரெண்ட்ஸ் 😍
அலாதி தேடலாய் நீ அத்தியாயம் 9😎👇
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்... "வழி மாறிய பயணம்" கதையின் ஒன்பதாவது அத்தியாயம்👇👇👇
ஹாய் ஃப்ரெண்ட்ஸ் 😍
அலாதி தேடலாய் நீ அத்தியாயம் 8 😎👇
%B8%8F.1253/
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்... "வழி மாறிய பயணம்" கதையின் எட்டாதவது அத்தியாயம்👇👇👇

New Episodes Thread

Top Bottom