அத்தியாயம் - 29&30

அத்தியாயம் – 29

காரை நிறுத்திவிட்டு யாழிசையின் வீட்டினுள் நுழைந்த போது அந்த வீட்டு ஹாலில் அமர்ந்திருந்த ஜனத்திரளைப் பார்த்து ஒரு வினாடி மூச்சுவிடவும் மறந்தான் பூர்ணவ்.

“இதென்னடா இவளோ கூட்டம்” என்று நினைத்தவன்

ஒரு வித சங்கடத்தோடு உள்ளே வந்தவனுக்குப் பார்க்கும் எந்த முகமும் தெரிந்த முகம் போல் தெரியவில்லை.

அப்பொழுது ஒரு குழந்தை இவனை நோக்கி

“வழிய விடுங்க சித்தப்..........பா” என்றபடி ஓடி வந்தான்.. இந்தத் திடீர் அழைப்பில் பூர்ணவ் திக்கென விழித்துக் கொண்டிருக்க

“அவன விடாதிங்க மச்சா................ன்.. புடிங்க” என்றபடி இன்னொருத்தன் முன் வந்து கொண்டிருந்த சிறுவன் பின்னாலேயே ஓடி வந்தான்.

இவன் நகர்ந்து நின்றபடி “சித்தப்பாவ.. மச்சானா?” என்று முனங்கியவாறு புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க

“என்ன பேராண்டி.. புது உறவு முறையில மெரண்டு போய் நிக்கிரீயோ?” என்று கேட்டார் பல் விழுகப் போகும் தருவாயில் இருந்த ஒரு பாட்டி.

இதைக் கேட்டவன் ஏதும் பதில் சொல்லாமல் டிங்கு டிங்கென்று மண்டையை மட்டும் ஆட்டினான்.

“அந்தா முன்னால போறானே சத்தி (சக்தி) அவன் யாழிசையோட மூணு விட்டு மாமனோட மாமியாரோட பொண்ணோட பையன்” என்று நீட்டி முழக்க “பே”வென விழித்தான் பூர்ணவ்.

“அடுத்து அந்த பின்னால..”

“பாட்டி போதும் பாட்டி அவன் என்னைய மச்சான்னு கூபிடுறான்னா அவன் யாழிசைக்குத் தம்பி முறையாகனும் அத தான சொல்ல வர்ரிங்க?” என்று கடகவெனச் கேட்க சத்தமாகச் சிரித்த பாட்டி

“ஆமாண்டா பேராண்டி.. நா உனக்கு எந்த வகையில பாட்டின்னு....”

“சின்னம்மா... மாப்பிள தம்பி பாவம்... வேலையா போயிட்டு இப்போ தான் வந்துருக்காரு விடுங்க பாவம்” என்று சொல்லியபடி “நீ வா பா” என்றபடி முன் நடந்தார்.

மேல் தளத்திற்குப் படிக்கட்டு ஏறிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது “ஏலே சிதம்பரம் இங்க வாம்ல” என்றபடி அழைத்தார் ஒரு பெரியவர்.

அதற்குத் திரும்பியவர் “பர்ஸ்ட் ப்ளோர், லெப்ட்ல இருந்து மூணாவது ரூம் தான் குட்டிமாவோடது அங்க போ பூர்ணவ்.. நா வர்றேன்” என்றுவிட்டுக் கடகடவெனக் கீழிறங்கிப் போய்விட்டார் சிதம்பரம்.

மெல்ல மெல்ல மாடியேறி வந்தவனின் கண்களுக்கு முதல் தளத்தின் ஹாலில் இருந்த பெண்கள் கூட்டம் தெரிய அவனது நடை இன்னும் மெதுவானது.

புது இடம் புது மனிதர்கள் என்றால் பூர்ணவ்விற்குக் கொஞ்சம் அலர்ஜி.

பழகிவிட்டால் பாசமாகிவிடுவான்.

“ஏய் அத்தான பாருடி... வெள்ள வேட்டி சட்டையில சும்மா அரசம்பட்டி காளையாட்டம் இல்ல...”

“அடியே அது அலங்காநல்லூர் காளைடி.. அரசம்பட்டி கெடையாது”

“ஏதோ ஒன்னு... அத்தான் வாங்க பாட்டுக்கு பாட்டு விளையாடலாம்”
இவன் ஒரு மாதிரியாக விழித்துக் கொண்டு நிற்க,

மீனாட்சி தான் வந்து “பூர்ணவ் நீ வாப்பா” என்றபடி யாழிசையின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.

போனை எடுத்து டேபிள் மீது வைத்தவன் அங்கு ஜெட்லாக்கில் அடித்துப் போட்ட மாதிரி ஆறு மணி நேரம் தூங்கியவன் எழுந்திருக்கும் பொழுது மணி ஏழு.

திருமண மண்டபத்திலேயே சிதம்பரம் யாழ் பூர்ணவ்விற்கான சாந்தி முகூர்த்தத்தைப் பெண் வீட்டிலேயே வைத்துக் கொள்வதற்குக் கேட்டிருந்தார்.

சிதம்பரம் கேட்டு இளையச்சந்திரன் மறுப்பாரா? ஒத்துக் கொண்டார்.

அதனால் பூர்ணவ் எழுந்தவுடன் நிறைய ஆட்கள் வந்து சாந்தி முகுத்தத்திற்காக அறையை அலங்கரிக்கும் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

இப்படியே நேரம் நகர யாழிசைக்கு அலங்காரம் முடித்து அவளின் அழகில் அதிசயித்தும், அந்தி மாலை நேரத்திற்கு மேல் நடக்கபோகிற நிகழ்வுகளைப் பற்றிக் கேலி பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நேரம் நகர யாழிசை அவளது அறைக்குள் பெண்களால் தள்ளப்பட்டுத் தாழிடபட்டாள்.

பின்னால் கிண்கிணி சத்தமாகப் பெண்களின் கேலி சிரிப்பு.

“இன்று எல்லாவற்றையும் யாழிசையிடம் தெளிவாகப் பேசிவிட வேண்டும்” என்று உருட்போட்டப்டி யாழிசை வரும் வாசல் பக்கம் திரும்பினான்.

பூர்ணவ்வின் கண்களும் யாழிசையின் கண்களும் சந்தித்துக் கொண்ட வினாடி

“மல்லிகைபூ வாசம் என்னைக் கிள்ளுகிறது
அடி பஞ்சுமெத்தை முல்லைப் போலக் குத்துகிறது..
நெஞ்சுக்குள்ளே ராட்டினங்கள் சுற்றுகின்றது
கண்கள் தூக்கம் கெட்டு மத்தளங்கள் கொட்டுகின்றது”

என்ற பின்னணி வாசிக்கப்பட, இருவரின் கண்களும் கவ்வி இருந்த அந்த வினாடிகள் அந்தப் பாடலின் வரிகளில் லயித்திருந்தது என்னவோ உண்மை.

சுற்றும் முற்றும் திரும்பிப் பார்த்தான் பூர்ணவ்.. அந்தப் பாடல் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது..

எங்கிருந்து வருகிறது என்று தான் இருவருக்குமே புரியவில்லை.

டேபிளில், பெட்டிற்கு அடியில் என எல்லாப் பக்கமும் தேடியவன் இறுதியாகத் தலையணைக்கு அடியில் போனைக் கண்டுப்பிடித்தான். அவனது போனில் தான் அலாரம் ட்யூனாக அந்தப் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
எப்படி என்றும் மட்டும் அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அவன் அலாரத்தை நிறுத்திய வினாடி வெளியில் இருந்து மீண்டும் பெண்களின் அந்த கிண்கிணி கேலி இசை.

“என்ன அத்தான்.. ஒருவழியா கண்டுபிடிச்சுட்டிங்க போல.. என்ஜாய்” என்று சொன்ன குரலுக்குப் பின் பல சிரிக்கும் குரல்கள்.

இதைக் கேட்ட யாழிசையின் முகத்தில் கூடப் பூர்ணவ்வின் முகப் பாவனையைப் பார்த்து சுவாரசிய புன்னகை ஒன்று வந்து அமர்ந்தது.

அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாதவன் “ஒரு முக்கியமான விசயம்..” என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே கையில் இருந்த போன் அடித்தது.

அமித்ரா தான் போன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அதைப் பார்த்தவுடன் “ஒன் மினுட்.. வந்தர்றேன்” என்றுவிட்டு பால்கனி பக்கம் போய்விட்டான்.

யாழிசையின் முகம் சுருங்கிவிட்டது..

அவளும் இந்தத் திடீர் திருமணத்தைப் பற்றியும்... இனி அவனுடனான எதிர்கால வாழ்க்கைப் பற்றியும் நிறையப் பேச எண்ணியிருந்தாள்.

இங்குப் பூர்ணவ்விற்கோ இதயம் வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது... காலையில் விவாகரத்து பற்றி முடிவு எடுத்த போதெல்லாம் இல்லாத பதற்றம், விவாகரத்துப் பத்திரத்தை கைகளில் ஏந்திய போது இல்லாத பதற்றம்..

இப்பொழுது அவளிடம்
அந்த விசயத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்ற நேரத்தில் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது .

அதனாலேயே போன் வந்ததைச் சாக்காக வைத்து இங்கு வந்துவிட்டான்.

”உப்” என்றபடி மூச்சை இழுத்து வெளிவிட்டவன் இன்னும் அடித்துக் கொண்டு இருக்கும் போனை ஆன் செய்து காதிற்குக் கொடுத்து இவன் பேச வாயெடுக்கும் முன்னேயே

“பூர்ணவ் இஸ் எவெரிஒன் பைன் தேர்?” என்ற அமித்ராவின் கேள்வி அவனது காதில் பாய்ந்தது.

“ஹ்ம்ம் பைன்”

“நானும் காலைல இருந்து நீ போன் பண்ணுவேன்னு பாத்துகிட்டே இருந்தேன்.. சரி திருப்பூர் ரீச் ஆகிட்டாச்சும் பண்ணுவேன்னு பார்த்தேன்..ஆனா நீ பண்ற மாதிரி தெரியல.. அதான் நானே பண்ணிட்டேன்.. “

“ஓ”

“....?” “என்னாச்சுப் பூர்ணவ்.. ஏன் ஒரு மாதிரி பேசுற.. இஸ் எவெரிதிங் ஆல்ரைட்?”

“ஆங்.. அதெல்லாம்.. ஆல்ரைட் தான்... சரி நீ எப்போ வர்ற? வொர்க் என்னாச்சு?”

“ஹா.. இப்போதான் நீ பார்ம்க்கே வந்துருக்க.. கெஸ் வாட்.. நா அட்டென்ட் பண்ண எல்லா மீட்டிங்க்ஸ்சுமே ஹண்ட்ரட் பெர்சென்ட் சக்சஸ் ஆகிடுச்சு.. ஹுர்ரே” என்று சந்தோசமாகச் சொல்ல
அவளது சந்தோஷம் இவனைத் தொற்றிக் கொண்டது. சொந்த முயற்சியில் தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்பது அவனது பல நாள் கனவு.

“ரியல்லி??!!!!!! எல்லா மீட்டிங்க்ஸ்சுமேவா? தட்ஸ் ஆன் ஆசாம் ந்யூஸ்.. ஆனா அந்த ஹென்றி அவரு சரியான சிடுமூஞ்சியா இருப்பாரே.. அவர எப்டி அமி சம்மதிக்க வச்ச? ஹொவ் டிட் யூ மேக் தட் பாசிபிள்?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டான்.

பிசினஸ் பேச ஆரம்பித்ததும் நாளைய தொழில் அதிபர்களுக்கு நேரம் போவது தெரியவில்லை.

போனவனை இன்னும் காணுமே என்ற நினைப்போடு பாலக்னிக்கு வந்த யாழிசைக்கு அவன் பிசினஸ் பேசிக் கொண்டிருப்பது காதில் விழ மீண்டும் உள்ளே போய் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.

தந்தையின் உடல்நிலை, கல்யாண வேலை என்று கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரமாகச் சரியான இரவு உறக்கம் இல்லாமல் இருந்தவளுக்குப் படுத்தவுடன் கண்கள் சொக்கி உறக்கமும் வந்துவிட்டது.

பேச்சு முடியும் தருவாய்க்கு வந்திருக்க “எதுக்காகப் பூர்ணவ் அங்கிள் உன்ன அவசர அவசரமா இந்தியா போகவச்சாரு? என்கிட்ட சொல்ல விருப்பம் இல்லையா?” உள்ளே போய்விட்ட சிறு குரலில் கேட்டாள் அமித்ரா.

கண்களை மூடி நிதானித்த பூர்ணவ்

“நாளைக்கு நீ இந்தியா வந்துருவ தான.. அப்போ பேசிக்கலாம்..” என்றுவிட்டான் முடிவாக

“ஹ்ம்ம்ம்”

“எப்போ வருவ‌ திருப்பூருக்கு?”

“நாளைக்கு மதியமே”

“ஹ்ம்ம் சரி வந்துவுடனே கால் பண்ணு”

“ஓகே பூர்ணவ்”

“சரி வைக்குறே”

“பூர்ணவ்...”

“ஹ்ம்ம் சொல்லு அமித்ரா”

“லவ் யூ”

“.....”

எப்பொழுதும் அவள் சொல்லுவது தான் என்றாலும் முதல் முறையாகக் கசந்தது அவளது வார்த்தைகள் இவனுள்.

கண்களை ஒரு முறை மூடி திறந்தவன் “டேக் கேர் அண்ட் கம் சூன்...” என்றுவிட்டுப் போனை வைத்துவிட்டான்.

மறுபக்கம் இருந்த அமித்ராவிற்கு இது பெரிதாக எல்லாம் தெரியவில்லை.

முதல் முறை நடந்தால் தானே பெரிதாகத் தெரிவதற்கு. அவளது அடுத்தப் பிளைட்டிற்கான அழைப்பு வர.. கவனத்தை அதில் திருப்பிவிட்டாள்.

இங்குப் பூர்ணவ்வோ இருளை வெறித்தபடி அமர்ந்து இருந்தான்.

பல விதமான குழப்பங்கள் மீண்டும் அவனது மனதினுள் சூழ்வது போல் ஒரு பிரம்மை.. தலையை உதறி அதைக் களைத்தவன் “நா இப்போ எடுத்துருக்க முடிவு தான் எல்லாருக்கும் சரியானது” என்று மீண்டும் மீண்டும் உருட்போட்டுவிட்டு எழுந்து உள்ளே வந்தான்.

கடிகாரத்தில் மணி இரவு ஒன்று எனக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

யாழிசை தூங்கிவிட்டதைப் பார்த்தவன், போர்வையைத் தேட யாழிசை போர்த்தி இருந்ததைத் தவிர அங்கு வேறு போர்வை இல்லை.. கட்டிலில் இருந்த தலைகாணி ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு பால்கனிக்கு வந்து அவன் ஏற்கனவே அமர்ந்து இருந்த சோபாவிலேயே தலைகாணியைக் குளிருக்கு இதமாக அணைத்துக் கொண்டு தூங்கிவிட்டான்.

காலையில் யாழிசையை வீட்டினர் கலங்கிய கண்களோடு வழி அனுப்பி வைத்துவிட பூர்ணவ்வின் வீட்டில் அடுத்தச் சடங்கு முறைகள் ஆரம்பித்தது. எல்லாமும் முடிந்து அவர்கள் சாப்பிட அமர்ந்த நேரம் பூர்ணவ்விற்குப் போன் வந்தது அமித்ராவிடம் இருந்து.
அட்டென்ட் செய்தவன் “ஹெலோ” என
“திருப்பூர் வந்துட்டேன் பூர்ணவ்” என்றாள்.

“ஓகே நீ நம்ம புதுப் பில்டிங்க்கு வந்துடு... நானும் வந்தர்றேன்” என்றுவிட்டு எழ
“டேய் எங்கடா எழுந்துட்ட... காலைல இருந்து சாப்பிடவே இல்ல... ஒழுங்கா உக்காந்து சாப்டு” என்று யசோ அதட்ட
“அம்மா அம்மா... ஒரு முக்கியமான விஷயம்மா வந்தர்றேன்” என்றுவிட்டு கிளம்பி போய்விட்டான்.

யாழிசையைப் பார்க்கவே யசோவிற்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

“அது.. அது.. புதுசா ஒரு பிசினஸ் ஸ்டார்ட் பண்ண போறான்டா யாழ்.. அதான் வேலையாவே அழைஞ்சிட்டு இருக்கான்” என்று சங்கடமாகச் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல

“பரவால்ல அத்த.. திடீர் கல்யாணம்... பூர்ணவ்க்கும் நாம கொஞ்சம் டைம் தரணும்” என்றாள் யாழ்.
அப்பொழுது தனது அறையில் இருந்து சாப்பிட வெளிவந்த இளையச்சந்திரன்

“பூர்ணவ் எங்க யசோ.. இன்னும் ரூம்ல இருக்கானா?” என்று சேரில் அமர்ந்தபடி கேட்க

“அவன் ஏதோ முக்கியமான விசயம்ன்னு கிளம்பி போய்ட்டானுங்க” என்றார் யசோ வேதனையாக

ஒருவேளை பூர்ணவ்விற்கு யாழை பிடிக்கவில்லையோ என்ற பயம் காலையில் அவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்கு வந்ததில் இருந்து அவர்கள் நடந்து கொள்ளும் விதத்தில் இருந்தும் தோன்றியிருந்தது.

பூர்ணவ் அவர்களது புதுப் பில்டிங்கிற்கு வந்த நேரம் ஏற்கனவே அமித்ராவின் கார் அங்கு வந்து நின்று இருந்தது.
அதைக் கவனித்தவன் விவாகரத்துப் பத்திரங்களைக் கையில் எடுத்தபடி உள்ளே நடந்தான்.

அத்தியாயம் – 30

யாழிசை, இளையச்சந்திரன், யசோதா மூவரும் ஹாலில் கூடி இருந்தனர்.
சிதம்பரமும், மீனாட்சியும் கூட வந்திருந்தார்கள்.

எல்லோரும் கூடியிருக்க இடம் ஒரே கலகலப்பு ஆனது.

பேச்சுப் போக்கில் எல்லோரும் சேர்ந்து அந்தாக்ஷரி விளையாடிக் கொண்டிருக்க

“டேய் சந்திரா... நீ பாடுடா... உன் குரல்ல பாட்டக் கேட்டு எத்தன நாளாச்சு” என்று சிதம்பரம் கேட்க இயல்பாகவே அழகான குரல் கொண்ட இளையச்சந்திரனும் பாட ஆரம்பித்தார்.

இங்கே கட்டிடத்தின் வெளியே நின்று கொண்டிருந்த பூர்ணவ்வின் இதயம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது... ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து விட்டபடி நடந்தான்.

அந்தக் கட்டிடம் இன்னும் பூசப்படாமல் இருந்தது.. ஏதோ ஒரு வகையான ஈர வாசனை அந்த இடத்தை நிரப்பி இருந்தது.

உள்ளே நின்று இருந்த அமித்ராவின் கண்கள் அந்தக் கட்டிடத்தை அன்பாகத் தழுவி கொண்டிருந்தது. அவளது சொந்த தொழில் இடம் ஆகப் போகிறது அல்லவே இன்னும் சில நாட்களில்.. அந்தப் பாசம்.

ஆள் அரவம் இல்லா அந்தக் கட்டிடத்தில் பூர்ணவ்வின் காலடி ஓசை கேட்க கண்களில் காதல், மலர்ச்சி, துள்ளல், சந்தோஷம் எல்லாம் போட்டி போட திரும்பி பார்த்தாள்.

அவள் மனம் விரும்பும் மாயவன் அங்கே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.

அவளது கண்கள் அவனது முகத்தில் பதிய, அவனது கண்களில் இருந்த சோகமும், பதட்டமும் இவளது கண்களுக்கு இடம் பெயர்ந்தது.

“ஏ இவளோ அனீசியா இருக்கான்?” என்று யோசித்தவள் வேகக் காலடிகளை அவனை நோக்கி எடுத்து வைத்தபடி “என்னாச்சு பூர்ணவ்?” என்றாள்.

இருவரும் அருகே வந்து எதிர் எதிரே நின்று இருந்தனர்.

“அது... அது...” இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டவனுக்கு எங்கே இருந்து ஆரம்பிப்பது என்று தெரியவில்லை.

“என்னாச்சுப் பூர்ணவ்? ஏன் ஒருமாதிரி இருக்க?” அமித்ராவிற்குக் குரல் கமறியது... பூர்ணவ்வின் முகத்தில் தெரிந்த பதட்டமும், தயக்கமும் அவனைச் சேர்ந்தவர்களுக்கோ, அவனுக்கோ எதாவது நடந்திருக்குமோ என்ற பயத்தை அமித்ராவினுள் விதைத்தது.

இப்படி ஒரு பதட்டமான மனநிலையில் அவனை இத்தனை வருடங்களில் அவன் பார்த்ததே இல்லை.

“பூர்ணவ்.. என்னாச்சு.. ஏ இப்டி இருக்க? எவெரிதிங் இஸ் ஓகேனா?”

“டேய் லூசு என்னாச்சுனு சொல்லுடா” அவள் பதறியபடி கேட்க

ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டவன் “அது அப்பா அமெரிக்கல இருந்து டிக்கெட் போட்டு என்னைய..” என்று ஆரம்பித்து எல்லா விசயத்தையும் திக்கி திணறி சொல்லி முடித்துவிட்டான்.

அமித்ரா எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகவே எல்லாவற்றையும் கேட்டாலும்,அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தைகளுக்கு அமித்ராவின் முகம் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்த உணர்ச்சிகளைப் பூர்ணவ்வின் கண்கள் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தன..

இறுதியாக அவன் திருமணம் நடந்துவிட்டது என்று சொல்லி முடித்த பொழுது தரையை வெறித்த நிலையில் இருந்த அமித்ராவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் இறங்கி அவளது கன்னங்களில் வழிந்தன.

அதைக் கண்டு பதறிய பூர்ணவ் “அமி.. அமி.. ப்ளீஸ் அழுகாத” என்று அவள் கன்னத்தைத் துடைத்து விட அவனது கைகளைத் தட்டிவிட்டாள்.

அதைக் கண்டு கொள்ளாதவன் தனது கைகளில் இருந்த விவாகரத்துப் பத்திரத்தை விரித்துக் காண்பித்து “பாரு இங்க பாரு... நா ஒரு சொல்யூசனோட தான் வந்துருக்கேன்..” என்றுக் காட்ட அவனைப் புரியாமல் பார்த்தாள் அமித்ரா.

“இப்போ தான் எனக்கும் அந்தப் பொண்ணுக்கும் மேரேஜ் ஆகிருக்கு.. சோ இப்போயே டிவோர்ஸ் கேட்டா கோர்ட்ல கெடைக்காது.. ஆறு மாசமாச்சும் ஆகணும்... சோ டிவோர்ஸ் வாங்குன உடனே அப்பாகிட்ட நம்ம கல்யாணத்த பத்தி நா பேசு..” என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே பளார் எனப் பூர்ணவ்வை அறைந்தாள் அமித்ரா.

அவள் அறைந்த ஒலி அந்தக் காலி கட்டிடம் முழுக்க எதிரொலித்தது.
பூர்ணவ் அமித்ராவை அதிர்ந்து பார்க்க அவனது சட்டையின் காலரை கொத்தாகக் கைகளில் பற்றி இழுத்தவள் “என்னடா நெனச்சுட்டு இருக்கே என்னைய பத்தி? ஹா? யூ ப்ளடி சீப்... எப்டி எப்டி... அந்தப் பொண்ணுக்கு டிவோர்ஸ் குடுத்துட்டு என்னைய மேரேஜ் பண்ணிக்குவியா? ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கைய அழிச்சுட்டு அந்த வாழ்க்கைய நா சந்தோசமா எத்துக்குவேன்னு எப்டி எதிர் பார்த்த பூர்ணவ் சந்திரன்?” என்றபடி அவனது காலரைப் பிடித்து ஆட்டியவள் அவனை உதறிவிட்டு

“அந்தப் பொண்ண பத்தி கொஞ்சமாச்சும் நெனச்சு பாத்தியா? ஊரறிய அந்தப் பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிட்ட.. இப்போ ஆறு மாசம் அவ கூடவே ஒன்னா ஒரே வீட்ல வாழ்ந்துட்டு அவளுக்கு டிவோர்ஸ்சும் குடுத்துருவ... எல்லாமே உன்னோட விருப்பபடி நடக்கணுமா? எதுக்கு? ஹா? அவளும் மனுஷி தான் ரோபோட் இல்ல.. நீ உங்கப்பா ஆசைக்காக வச்சு விளையாண்டுட்டு தூக்கிப் போடுற பொம்ம கிடையாது அவ... உயிரும் உணர்வுமுள்ள ஒரு மனுஷி...” என்று அமித்ரா சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் அந்தக் கட்டிடத்தில் பட்டு எதிரொலித்தன.

“இல்...இல்ல அமித்ரா.. அவளும் கட்டாயத்தால தான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா” என்று பூர்ணவ் சொல்ல
“நீ கேட்டியா அவகிட்ட? ஹா நீ கேட்டியா? அட்லீஸ்ட் ஒரு வார்த்த அவகிட்ட பேசுனியா?” என்று அவள் கேட்க அவளது கேள்விகளுக்கு இல்லை என்ற பதிலை உணர்ந்தவன் தலை குனிந்து நின்றான்.

“இதோ.. இதுலையே தெரியுதே.. எல்லாம் தெளிவா.. எல்லா விசயத்தையும் ஒரு பக்கமா இருந்து பாக்க கூடாது பூர்ணவ்... உன் கூட பொண்டாட்டின்னு வீட்ல வந்து உக்காந்துகிட்டு இருக்காளே அவளுக்கும் நம்மளுக்கு இருக்க மாதிரியே மனசுன்னு ஒன்னு இருக்குன்னு யோசி...”

“அப்ரோ என்ன சொன்ன? அவளுக்கு டிவோர்ஸ் குடுத்துட்டு நம்ம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்ன்னு சொன்னில? அந்த முடிவையும் நீ தான் எடுத்துருக்கே இல்ல.. நா? என்னோட முடிவு? அது எங்க? இப்டி ஒரு விசயத்துக்கு நா சம்மப்திப்பனான்னு நீ யோசிச்சு பாத்தியா?” மீண்டும் ஒரு தலைகுனிவு அவனிடம்

“இத்தன வருஷத்துல இவளோ தான் நீ என்னைய புரிஞ்சு வச்சுருக்கே இல்ல... அம் அஷேம்ட்... இத்தன வருஷத்துல முதல் முறைய உன்ன லவ் பண்ணத நெனச்சு நா வெக்கப் படுறே... சக மனுஷியா இருக்குற ஒரு பொண்ணு உணர்வுக்குக் கூட மதிப்பளிக்கத் தெரியாத ஒரு மேல் சாவுனிஸ்ட்ட போய் லவ் பண்ணிட்டேன்னு முதல் நா வெக்கப் படுறேன்”

“நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு தூக்கி எரிஞ்ச பின்னாடி அந்தப் பொண்ணோட நிலைம? அதப் பத்தி கொஞ்சமாச்சும் யோசிச்சுப் பாத்தியா பூர்ணவ்? அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கைய சீரலச்சிட்டுக் கொஞ்சம் கூட மனசாட்சி குத்தாம உன் கூட நா சந்தோசமா வாழ்வேன்னு எப்டி நெனச்ச பூர்ணவ்? உங்கப்பாவும் அந்தப் பொண்ணோட அப்பாவும் அந்தப் பொண்ணு மேல அவளோ பாசம் வச்சுருக்காங்கன்னு சொல்றே.. அவ எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்ல.. இல்ல நா வேற ஒருத்தர லவ் பண்றேன்னு சொல்லி இருந்தா.. கண்டிப்பா அவுங்க அந்தப் பொண்ணோட ஆசைய நிறைவேத்தி இருப்பாங்க.. ஆனா அவ அப்டி எதுவுமே சொல்லல... இதுல இருந்தே தெரியலையா? அவ இந்தக் கல்யாணத்த விருப்ப பட்டு தான் பண்ணி இருக்கான்னு? கல்யாணம்ன்றது காலைல சாப்ட்ட டிபன் மாதிரி சகஜமா கடந்து போகுற ஒரு விசயம் கிடையாது.. நானும் ஒரு பொண்ணு தான்.. இன்னொரு பொண்ணோட வாழ்க்கைய அழிச்சு நா வாழ போற வாழ்க்க எனக்கு வேண்டாம்.. என்னைக்கும் வேண்டாம்” தீர்மானமாகச் சொன்னவள் திரும்பி கூட பார்க்காமல் வேக நடையிட்டு காரை எடுத்துக் கொண்டு பபுறபட்டு போய்விட்டாள்.
இவ்வளவு நேரமும் அமித்ராவின் வார்த்தைகளின் வீரியம் புரிந்து இருந்த பூர்ணவ் அதிர்ந்து அங்கேயே அமர்ந்தான்.

அவசரத்தில் எடுத்த முடிவு எவ்வளவு தப்பாகப் போயிருக்கிறது என்று அவனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்து இருந்தது.
இந்த பக்கம் அமித்ராவோ வேகமாக காரை செழுத்திக் கொண்டு இருந்தாள்.

காரின் வேகம் எல்லையைத் தாண்டிக் கொண்டு இருக்க, அவள் வந்து நிறுத்திய இடம் அவள் எப்பொழுதும் தனிமை தேவைப்படும் பொழுது எல்லாம் வரும் நஞ்சராயன் குளம்.
காரை நிறுத்திவிட்டுப் பள்ளமாக இருந்த இடத்தில் இறங்கி குலத்திற்கு அருகே வந்தவள் அப்படியே குளத்தை வெறித்தாள்.

கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மட்டும் வழிந்து கொண்டே இருந்தது.
மனமோ நடந்த சம்பவங்களை எல்லாம் அசைப்போட மூளை நடந்த எல்லாவற்றையும் ஒளிப்பதிவாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

“அவ்வளவு தானா? இத்தனை வருட எனது காதல் முடிந்துவிட்டதா?” உடலில் உள்ள பலம் மொத்தமும் போய்விட்ட பிரம்மையில் உடல் தளர்ந்து அப்படியே சரிந்து முட்டி போட்டபடி அமர்ந்தாள்.

அவள் நித்தம் நித்தம் ரசித்த அவனது சத்தமான சிரிப்புச் சத்தம் அவளது காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.
காதுகளை இரு கைகளாலும் பொத்திக் கொண்டு கதறினாள்... அவளது உயிர் காதல் இனி அவளுக்கு இல்லை என்று உணர்வில் அவளது மனது வெடித்து அழுத்தத்து.

மீண்டும் மீண்டும் அவனது சிரிப்பலைகள் அவனது காதுகளில் ரீங்காரம் இட்டுக் கொண்டே இருக்க

“ஏ? நா என்ன தப்பு பண்ணேன்? ஏ எனக்கு இந்தத் தண்டன? உண்மையா ஒருத்தன நேசிச்சது குத்தமா?” திக்கற்று கேள்விகளைத் தொடுத்தாள்.

அவள் கதறி அழுது கொண்டிருந்த அந்த இடத்தில் அவளை மாரோடு சாய்த்து தேற்ற ஆளில்லை...

இதை உணர்ந்த இயற்கை சடசடவென மழையைப் பொழிந்து அவளது வேதனை தாங்க முடியா கண்ணீரில் தானும் துயரம் கொண்டு தனது கண்ணீரால் அவளை அணைத்தது.

ஆனாலும் அவளது கண்ணீர் நிற்கவில்லை.. அவன் மேல் அவள் கொண்ட அன்பும், காதலும் அவளது உடலை இப்பொழுது தழுவி கொண்டிருக்கும் அந்த மழை நீரைப் போலவே தூய்மையானது.

பூர்ணவ் சந்திரனை முழுக்க முழுக்க, திகட்ட திகட்ட ரசித்து நேசித்த அவளது கண்களும் இதயமும் மீண்டும் மீண்டும் அவனது பெயரையே ரீங்காரமிட, அவன் இனி அவளுக்கில்லை என்ற வேதனை தாளாமல் “பூர்ர்ர்ர்ர்ர்ணவ்வ்வ்” என்று கத்தினாள் விட்டத்தைப் பார்த்தபடி
எதற்காகச் சொல்கிறாள் என்று தெரியவில்லை.. மனது உதிர்த்துக் கொண்டே இருக்கும் அவனது பெயரை வாய் வழி வெளி தள்ள நினைக்கிறாளா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.

பாசமான குடும்பம், பணக்கார வாழ்க்கை, நினைத்தது நினைத்த நிமிடத்தில் கிடைக்கும் பாக்கியம் எனப் பெருவாழ்வு வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தவள் அவள்.. பூர்ணவ் வேண்டும் என்று நினைத்ததும் அவளே தான்.. இப்பொழுது அவன் வேண்டாம் என்று தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்ததும் அவளே தான்... முடிவு சரியானதாக அவளது மனதிற்குப் பட்டாலும் அது அளித்த வலி மரண வலியாக இருந்தது என்று சொன்னால் அது மிகை ஆகா...

“மனிதர்கள் சில நேரம் நிறம் மாறலாம்
மானங்களும் அவர் குணங்களும் தடம் மாறலாம்
இலக்கணம் சில நேரம் பிழையாகலாம்
எழுதிய அன்பு இலக்கியம் தவறாகலாம்
விரல்களைத் தாண்டி வளர்ந்ததைக் கண்டு
நகங்களை நாமும் நறுக்குவதுண்டு
இதிலென்ன பாவம்
எதற்கிந்த சோகம் கிளியே....”

இங்குப் பூர்ணவ்வோ மழையில் பெருகி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நீரை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் செய்த தவறுகள் எல்லாம் அவன் மனக் கண்ணில் பட்டியலிட்டு அவனைச் சவுக்கால் அடிக்க, வாழ்வில் முதல் முறையாகக் குற்றவுணர்சசியின் வலி எப்படி இருக்கும் என்று அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தான்.

“கிழக்கினில் தினம் கதிரனாது
மறைவதும் பின்பு உதிப்பதும் மரபானது
கடல்களில் உருவாகும் அலையானது
விழுவதும் பின்பு எழுவதும் இயல்பானது
நிலவினை நம்பி இரவுகள் இல்லை
விளக்குகள் காட்டும் வெளிச்சத்தின் எல்லை
ஒரு வாசல் மூடி..
மறு வாசல் வைப்பான் இறைவன்...
ம்ம்ம்ம்
நலம் வாழ எந்நாளும் என் வாழ்த்துக்கள்”

என்று இதோடு சேர்த்து சிதம்பரத்தின் விருப்பத்திற்கேற்ப மூன்று பாட்டுகளைப் பாடி முடித்திருந்தார் இளையச்சந்திரன்.
 

Latest profile posts

மக்களே!!!
"நான் தொலைத்த நாட்களெல்லாம் மறுபடியும் மலருமா..!!!"
இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் பதிவிட்டிருக்கேன்... படிச்சிட்டு உங்க கருத்த சொல்லுங்க..☺️☺️☺️

மக்களே!!!
"உன் இதயச்சிறையில் ஆயுள் கைதியாய் மாறிடவே..."
பதினேழாவது அத்தியாயம் பதிவிட்டிருக்கேன்... படிச்சிட்டு உங்க கருத்த சொல்லுங்க..☺️☺️☺️

அன்பு நெஞ்சங்களே,

எல்லாரும் எப்பிடி இருகீங்க. மனதோடு வீசும் தென்றல் பகுதி 5 இதோ உங்களுக்காக. படிச்சிட்டு உங்க கருத்துக்களை சொல்லுங்க. ஆவலா காத்திட்டு இருக்கேன்.


அன்புடன்
உமா நாதன்
ஹாய் ஃப்ரெண்ட்ஸ் 😍
வெய்யோனின் தண்மதி அவள் அத்தியாயம் 7😎👇
ஓம் சாயிராம்.
திட்டமிட்டபடி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று வருந்தும் தன்னவள் ஒரு புறம்;
திருமண பந்தத்தில் இணையும் தருணத்தை எண்ணி நெகிழும் நண்பன் மறுபுறம்;
இவர்கள் உணர்வுகளை அறிந்த ஹரி, யார் மனமும் கோணாமல் எப்படி நிலமையை கையாண்டான்.

எபிசோடை படித்து மகிழுங்கள்; பிடித்திருந்தால் கதையை தொடர்ந்து படியுங்கள்; பிரியமுடன் உங்கள் கருத்துக்களை என்னுடன் பகிருங்கள்.

New Episodes Thread

Top Bottom